In Estland zijn ze volop bezig met het opknappen en aanleggen van nieuwe wegen. Daardoor komen we regelmatig voor verrassingen te staan. Onderweg naar Talling doemde er weer eens een omleidingsbord voor ons op met de mededeling dat we rechtsaf moesten het boerenland in. Even later reden we in de stromende regen over een okergeel kiezelpad met diepe karrensporen. Alles schudde en knarste aan de motor en we zagen er na 10 km uit alsof we een geel modderbad hadden genomen in een of ander duur kuuroord. Gelukkig bleef het flink doorregenen dus eenmaal weer op het asfalt aangekomen waren we zo weer schoon gespoeld. Alleen bleef het onder in mijn motor tikken en rommelen, maar dat was niet zo gek aangezien ik ook al een keer door een voorbij scheurende auto op een andere onverharde weg was bekogeld met los liggende stenen. Ik nam dus maar aan dat het gerommel onder in de buik van mijn motor veroorzaakt werd door stenen die in mijn bak terecht waren gekomen. Na twee fantastische dagen in Talling wilden we onze reis richting Rusland vervolgen… maar ik kwam niet ver, na 500 meter was het geluid uit de buik van mijn motor geen vriendelijk getik meer. Een hard geknars en gekraak deed mij besluiten om te stoppen. Eerst maar eens zelf op onderzoek uitgegaan naar de oorzaak van zo veel lawaai, maar dat schiet niet op zo langs de weg. Dus toch maar naar de garage. Conclusie.. wiellagers kapot en einde reis. Ondertussen wachten we al twee dagen op de monteur samen met twee Italianen die we opgepikt hebben in de Honda garage. We hebben het gezellig samen… pech onderweg schept weer nieuwe vriendschappen daar hebben we geen EU voor nodig.

Naar mate we verder reizen richting Rusland worden de wegen steeds stiller en stiller. We zijn ondertussen aangekomen in Estland en daar hebben we de wegen voor onszelf. Prachtige brede snelwegen waar alleen wij gebruik van lijken te maken. Af en toe een vrachtwagen of een inwoner uit een van de vele minidorpjes maar dan heb je het ook wel gehad. De wegen binnendoor zijn eigenlijk niet anders, slingerend tussen glooiende heuvels en  langs roze, geel of blauw gekleurde Pipi Langkous huisjes. Af en toe wordt je opgeschrikt door de grijze resten van de Russische periode. Armoedige betonnen grauwe huizenblokken staan nog steeds als stille getuigen langs de weg en maken dat je het, terug naar de natuur gevoel, wat je tijdens het rijden krijgt even kwijt bent. Want de natuur is overweldigend. Vandaag hadden we een dagje vrij dus zijn we een mooie toertocht gaan maken naar de oudste boom van Letland de magische Pühajärv-eik. Zonnig gingen we op weg, even zonder bagage op pad lekker ontspannen rijden in de natuur. Aangekomen bij de Sojatamm of oorlogseik, want zo wordt hij in de volksmond genoemd bleek dat de eik helaas door de laatste storm zijn hoge kroon had verloren. Hij stond er een beetje treurig bij net zoals inmiddels het zonnige weer. De eerste spetters vielen uit de hemel en beloofde niet veel goeds. Schuilen in een bushok hielp wel even maar de donder en bliksem kwamen steeds dichterbij (Aad wil vogend jaar alleen nog met een camper reizen). Alle regenpakken en andere handige spullen om ons te beschermen tegen de regen lagen natuurlijk in het hotel, want die hadden we immers tijdens het kleine toertochtje toch niet nodig?? Uiteindelijk toch maar  weer op de motor gestapt en de ergste regenbui sinds de laatste watersnoodramp over ons heen gekregen. Het water stond kuithoog in de straten en we werden letterlijk terug naar het hotel gespoelt. Gelukkig wel weer heelhuids aangekomen, maar druipnat tot op onze onderbroek…

Een stukje schrijven voor op de site blijft lastig. Op onze andere reizen was het geen probleem om ergens onderweg een internetcafe te vinden en onze belevenissen aan het net toe te vertrouwen. In de Baltische Staten is dat een ander verhaal. Nergens is een intenetcafe te vinden en ook bij navraag in de wat grotere steden, bleek dat ze geen idee hebben waar je naar vraagt. Internetcafe??? wat doe je daar dan? Overal waar je komt, kun je heel modern gebruik maken van WiFi en je ziet dan ook veel mensen met een laptop op de terassen of een ander modern apparaat. Aangezien wij geen laptop bij ons hebben op de motor loop ik een beetje achter met mijn reisverslagen. Tot nu toe hebben we al veel gezien van de geschiedenis van de Baltische Staten. Het bezoek aan een verlaten kruisraketbasis hebben we maar even overgeslagen. We moesten daarvooor 220 km omrijden om uiteindelijk in Riga aan te komen. Aangezien we net een indrukwekkend bezoek hadden gebracht aan het oude KGB gebouw in Vilnius hadden we niet zoveel behoefte aan nog meer oorlog en onderdrukking. Wel hebben wel net als de Paus nog een bezoek gebracht aan de Kruisheuvel. Een indrukwekkende berg met allerlei soorten en maten kruisen waar je doorheen kunt lopen. De gelovigen die hier naartoe gaan, trekken daarvoor hun beste pak aan en de kinderen lopen er op hun paasbest bij. Ook alle bruiden met hun familie brengen een eervol bezoek aan deze plek. Wij hadden ons motorpak aan, dus we vielen niet op… In Riga (Letland) hebben we ons  2 dagen als echte toeristen gedragen. Veel ijsje eten en gratis plassen bij het restaurant met de grote M.

De eerste kennismaking met polen was vooral nat te noemen. Motorzwemmen over smalle glibberige binnenwegen. De weg is af en toe een lappendeken van allerlei soorten asfalt. Alsof een kind de weg in heeft gekleurd met alle kleuren grijs die hij in zijn potlodendoos kon vinden. Het landschap is vooral groen met mini dorpen waarvan de plaatsnaam vaak langer is dan de weg die er door heen loopt. De namen zijn prachtig en niet uit te spreken. Szczytno, Gizyccko en Orzysz om er maar een paar te noemen. Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan de Wolfsschanze. Gelukkig scheen de zon weer volop wat het bezoek minder zwaar maakte. Het blijft toch een raar idee om op een plek te lopen van waar uit Hitler zijn oorlog heeft gevoerd tegen de Russen. Het 80 gebouwen tellende hoofdkwartier ligt helemaal in brokstukken uit elkaar, maar dat maakte het voor mij nog indrukwekkender. De bunkers waren overwoekerd met mos, varens en bomen. Ook de barak waar de aanslag door Von Stauffenberg werd gepleegd op Hitler lag er zo onder het mos verscholen haast vredig bij. Ik had er de hele ochtend een raar gevoel bij om op de paden te lopen waar Hitler ooit zijn hond uit liet. Gelukkig was het vanmiddag een kort ritje op de motor en lekker in het zonnetje om mijn gedachten over het ochtendbezoek weer los te laten. De rit voerde ons door een prachtig merengebied en eindigde in Elk waar we bij het verkeerde hotel voor de deur stonden. Tsja, lastig en verwarrend. Uiteindelijk na veel keren, draaien en steeds hetzelfde rondje rond de kerk werden we door een Pool opgepikt. Hij kwam zelf net terug van een motortocht naar de Noordkaap en herkende ons zoek probleem. Hij sprong op zijn scooter en loodste ons door het dorp naar het juiste hotel. De middag hebben we, in plaats van gezellig op een terrasje, doorgebracht in de beschutting van een kerk. Er brak namelijk een verschrikkelijk noodweer los! Alsof onze Lieve Heer met emmers tegelijk water naar beneden stond te gooien. Flink nat geworden hebben we toch maar even Elk bekeken om morgen onze tocht verder te zetten richting Litouwen. Een nieuw land en ook weer een nieuw verhaal…

We zijn aangekomen op ons startpunt Prenzlau. De eerste dag flink wat kilometers gemaakt, uitgerust in Cella bij Dieter. Een zeer enthousiast hoteleigenaar die ons en de motoren van alle gemakken voorzag. Voor het vervolg van onze route had hij op internet een mooie weg voor ons uitgezet naar een prachtig merengebied in het voormalige Oost-Duitsland. Daar aangekomen bleek het lastig om een onderkomen te vinden, ook hier is het hoogseizoen en alle hotels reeds bezet. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in een vakantiepark. De eigenaar wilde wel een uitzondering voor ons maken en bracht ons naar een villa met uitzicht op het meer, echt fantastisch. Heerlijk geslapen en na een stevig ontbijt weer op weg. Nu had ik het idee dat ik samen met Aad op reis zou gaan, maar ik ben er achter gekomen dat Aad een vriendin heeft meegenomen! Ze heet Garmin en heeft blijkbaar meer te vertellen dan ik. Normaal gesproken bepalen we samen de route maar ik sta nu helemaal buitenspel. Als Garmin zegt rechts… dan gaan we rechts… ook al zie ik op mijn oude vertrouwde ANWB kaart dat we de weg moeten volgen. Ik heb niets meer in te brengen en sukkel achter Aad en zijn nieuwe liefde aan. Volgens mij is dit de nieuwe tijd en moet ik mij neerleggen bij deze moderne manier van reizen. Maar ik vertrouw ze niet die twee, want volgens mij is wegnummer 192 op de kaart hetzelfde als het wegnummer op een geel wegbord van een vierkante meter en kun je dan gewoon die weg volgen. Maar Garmin zegt rechts, dus…

Daar zit ik dan… het is een beetje onwennig. Morgen vertrekken we vanuit onze eigen schuur. Over het algemeen hebben we voordat de motorreis echt van start kan gaan nog een aantal vlieguren voor de boeg. Nu zit ik hier nog rond te kijken met een stapel spullen voor mijn neus die nog ergens een plekje moeten krijgen op de motor. Vanmorgen nog even naar het weerbericht gekeken van de NOS. Richting Rusland en de Scandinavische landen temperaturen beneden de 20 graden met regen. Meestal vraag ik me ‘s morgens vroeg af, vlak voordat ik aan het werk ga wat ik aan hemelsnaam heb aan een weerbericht over Griekenland of andere verre oorden, maar deze keer moet ik toegeven is het wel handig. Weet ik in ieder geval dat ik mijn regenpak ergens bovenop moet pakken en niet diep weggestopt onder in mijn plunjebaal. Vorig jaar was dat wel anders, waren we blij met iedere druppel water die we tegen kwamen. Af en toe tegen de 45 graden in je zwarte motorpak was niet echt verfrissend te noemen. Voor de trouwe lezers van mijn schrijfsels moet ik nog even mijn excuses maken. We waren vorig jaar niet ergens in het Rif gebergte blijven hangen tussen de weetplantages, maar waren gewoon alvast overgestoken naar Spanje om daar nog een paar dagen tapas te gaan eten. Nogmaals sorry, ik zal ditmaal mijn reisverslagen af maken tot dat we weer terugkeren in onze eigen schuur. En dat gaat zeker lukken! We zijn namelijk erg modern geworden. Aad heeft een Garmin aangeschaft en na een dagje puzzelen de route door Polen en de Baltische Staten in het routeding gezet. Wel jammer, ik hou namelijk van landkaarten en kan er uren op een regenachtige zondagmiddag naar zitten staren en me voorstellen waar al die kronkellijntjes naartoe gaan en wat er allemaal te beleven valt tussen die lijntjes. Maar ik heb gewoon toch een kaart van Rusland gekocht hoor… je weet maar nooit met die moderne dingen.

We zijn nog steeds van plan om naar de kustplaats Al-Hoceima door te reizen om daar mijn collega Ali te bezoeken. Vanuit het zuiden loopt er een weg rechtstreeks naar boven dwars door het Rif gebergte. Maar onze reisgids en andere reizigers (vooral de Nederlandse Marokkanen) die we onderweg gesproken hebben raden ons deze tocht door de bergen af. Niet zo zeer omdat de weg slecht zou zijn, maar de omgeving staat vooral bekend om zijn teelt en verkoop van drugs. Het gebied heeft de reputatie de grootste producent van canabis ter wereld te zijn. We werden vaak gewaarschuwd dat we onderweg lastig gevallen zouden worden door drugs verkopers. Het advies luidde over het algemeen als volgt:  nergens voor stoppen, geen aandacht geven en om vooral hard door te rijden.  Ook hebben we begrepen dat de weg er naartoe zich door de bergen kronkelt als een bewegende slang, dus dat hard doorrijden? Ik weet niet of dat gaat lukken! We gaan morgen om 6 uur vertrekken richting het Rif. Want dan slapen de meeste drugs verkopers nog volgens de mensen hier uit Chefchaouen.  Ook bij het oplossen van andere probleempjes hebben zij ons goed geholpen. Onderweg naar dit dorp voelde ik al steeds de motor waggelen maar de weg zat vol met ribbels en kamelenbulten dus ik sloeg er verder niet zoveel acht op. Aangekomen op de parkeerplaats bij het hotel werd ik aangesproken door een paar heren die hier overal op de terrasjes glaasjes thee drinken. Ik had een lekke band! En waarschijnlijk al aardig wat km mee gereden. Gelukkig kregen we al snel hulp aangeboden van de mannetjes rondom de parkeerplaats die een taxi voor ons en de lekke band regelden. Hup, naar de plaatselijke banden service die bestaat uit een mini hokje volgepropt met banden en andere spullen. De rest wordt op straat geregeld. Maar in drie kwartier was de band verlost van zijn spijker en weer vakkundig geplakt. De baas van het bedrijfje bracht ons voor slechts 10 dirham met band terug naar het dorpsplein boven op de berg. Na een beetje gepruts en de aanwijzingen van enkele bewoners stond de motor toch weer redelijk snel op 2 wielen. Gelukkig maar, want morgen zullen we vaart moeten maken om de Rif verkopers van ons af te schudden.

We zijn vanuit het zuiden onderweg naar de kust aan de Middelandse zee. Heel veel zand, stenen, dorre lege vlaktes, rotsen in alle kleuren rood gezien. Halverwege de rit zijn we nog even afgeslagen naar de Dades en Todrakloof. Ons handboek voor reizigers (de Trottergids) had ons een indrukwekkende rotswand beloofd, die als je de kloof betreedt aanvoelt als een kathedraal waarvan de zoldering vervangen is door een hemelgewelf. Met deze beleving in het vooruitzicht hadden we de 80 extra kilometers die we daarvoor moesten rijden er graag voor over. De eerste kloof was aardig met een leuke rostwand en boven aan de berg een grappig wegrestaurant. De tweede kloof de Todra met een rotswand van 300 meter hoog bleek bij aankomst nogal druk bezocht. Er waren in de directe omgeving tientallen overwegend lege hotels met camping plaatsen. Bij de ingang van de kloof was het een drukte van belang! Tot diep in de kloof overal kraampjes met Marokkaanse hebbedingen die thuis op zolder of in de kast verdwijnen. Tegen de rotswand waren er reclameborden opgehangen met namen van hotels die ze tegen de eens zo indrukwekkende rotswand aangebouwd hadden.  Door de kloof stroomt een riviertje waar her en der auto’s in geparkeerd stonden die hun wekelijkse wasbeurt kregen. De gezinnen in de kloof hadden bezit genomen van de drooggevallen rotsblokken en vermaakten zich zo te zien prima met de meegenomen etenswaren en vulden ondertussen hun flessen met het opwellende bronwater. Wij hebben vanaf een uitgehakt terrasje in de rotswand dit vrij onschuldige vermaak maar eens rustig gade geslagen. Maar naar de magie die ons volgens de reisgids te wachten stond  hebben we verder maar niet meer gezocht. Na een eenzame nacht in het hotel (we waren de enige gasten) hebben we onze reis voortgezet op zoek naar de duizend en een nacht beleving. Of zijn wij daar toch te Hollands voor??

Na een paar dagen rondgezworven te hebben in de sprookjesachtige medina van Marrakech hebben we deze bijzondere stad weer verlaten. In de Riad waar we logeerden worden ook Marokkaanse kooklessen gegeven door een Nederlandse dame. We hebben haar heerlijke tajineschotels geproeft. Klaar gemaakt door een paar Marokkaanse dames en de cursisten. Het was een klein duizend en één nacht paradijsje. Iedere ochtend ontbijt op het dakterras. Om even bij te komen van de drukte van de stad werd ons bij binnenkomst een heerlijke geurend en verkoelend nat handoekje aangereikt. Wat een ontvangst en gastvrijheid, daar kan ik nog iets van leren. Marrakesch is een drukte van belang overal mensen, geluiden, trommels, toeters, mensen die je aanklampen met daar doorheen brommertjes die keihard rijdend en toeterend door de mensenmenigte scheuren. Midden in dit eindeloze gewoel liep ik nog een collega tegen het lijf in de koranschool. Het was een leuke ontmoeting en onder het genot van een glaasje mintthee hebben nog spannende reisverhalen uitgewisseld op het Jemaalel Fna plein waar alle mensen uit alle hoeken van de wereld lijken samen te stromen. Ondertussen zijn we aangekomen in Ouarzazate de poort naar het diepe zuiden. Hier begint het zand het te winnen van de palmbossen, de eerste uitlopers van het Atlas gebergte hebben we al gezien. Ook hier in het bikershome was de ontvangs gastvrij. Het motor onderkomen wordt gerund door een Nederlander die hier op een van zijn vele reizen is blijven hangen. We werden meteen mee genomen met zijn gezin naar een kleine waterpoel in de buurt, om even heerlijk af te koelen van de reis en het eerste woestijnzand van ons af te spoelen. Morgen weer verder naar de vallei van de Dades. Daar ligt vast nog veel meer moois op ons te wachten en wie weet nog meer verrassende ontmoetingen.

Motorrijden in Marokko is even iets anders dan op de A58. Tijdens je motorexamen heb je geleerd wat jou plaats op de weg is en daar houdt iedereen zich over het algemeen wel aan. Hier liggen de zaken effe anders. Er is over het algemeen een vrij smalle weg en die is voor iedereen toegankelijk die zich ook maar op de een of andere manier voortbeweegt. Er is wel een soort verdeling heb ik ondertussen gemerkt. Het tegemoetkomend verkeer rijdt over het algemeen in het midden op de streep. Dat betekend dat ik ook maar vlak langs de streep ben gaan rijden omdat ze mij anders net niet zien achter de brede rug van Aad . Met als gevolg dat ik al regelmatig belaagd ben door allerlei tegemoedkomende kamikaze piloten. Ook komt het voor dat als ik plotseling opduik achter de motor van Aad, ik de tegenligger zo veel schrikt aanjaag dat hij al slingerend zijn weg moet vervolgen. Rechts van de weg rijden is ook geen optie omdat daar zich het langzame verkeer bevindt. Denk aan ezels met enorme balen hooi, fietsers, karretjes met allerlei handel en verder nog groepjes mensen die ergens op wachten. Soms liggen er ook groepjes honden te luieren, waarvan ik denk dat het reutjes zijn. Het is mij namelijk opgevallen dat de mannen hier voornamelijk hun tijd doorbrengen met thee drinken en mensen kijken op een terrasje. Verder zijn de wegen oké. Het is goed aangegeven waar je naar toe moet, behalve dan in de steden daar moet je het verder zelf maar uitzoeken. Gelukkig spreken we beide geen Arabisch, Spaans of Frans en in Marokko spreekt men nauwelijks Engels dus dat brengt ons weer op zeer onverwachte plekken. Vaak zeer verrassend en weg van meeste toeristen. Alhoewel de toeristen die we hier tegenkomen zijn over het algemeen Marokkanen zijn met een Nederlands, Duits, Frans of Italiaans kenteken. Dat maakt het straatbeeld hier wel zeer kleurrijk en het leuke is! dat wij “Medelanders” onderweg zwaaien naar elkaar.