|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Leven

12 mei 2016

Het magische meer van Pushkar is een  pelgrimsoord voor alle Hindu’s, ontstaan doordat Brama op die plek ooit een lotusbloem liet vallen. De sfeer in Pushkar is sereen. Overal zijn er heilige plaatsen met heilige beelden rondom de licht blauwe baden. Vrouwen in kleurrijke gewaden en mannen in het wit gaan er kopje onder en brengen in alle rust een bloemenoffer. Het is een aanslag op al je zintuigen, wierook en bloemengeuren vermengt met de lucht van urine en koeienpoep, het prikkelt je neus. Toeristen in jaren zestig India gewaden trekken de aandacht tussen de fladderende gewaden van de groepen Hindu vrouwen en mannen met soms wilde haardossen. Overal is er geluid, trommels, schelle orgelmuziek, vermengt met het getoeter van de vele brommertjes. Want ook al is Pushkar heilig het ontbreekt er niet aan druk lawaaierig verkeer. Net als overal in India moet je blijven opletten en op tijd de ruimte zoeken om te overleven. India heeft de meeste verkeersdoden van de wereld. We hebben het even opgezocht en het zijn er zo’n 30.00 per maand. Dat kun je vergelijken met de totale inwonersaantal van Schouwen – Duiveland. Na drie weken op de weg verbaast ons dat niet. Een land zonder verkeersregels, waar je op de snelweg tegen het verkeer in mag rijden. Waar groepjes geiten en ander beestenboel op zoek naar voedsel sloom over de weg aan het zwalken zijn.  India het is een super snelkookpan die je soms doet verlangen naar het goed geregelde Europa. Maar wat een ervaring om al je zintuigen aan het werk te voelen, en zeker te weten dat je leeft.

20 kilometer…rechtdoor

10 mei 2016

We hebben al veel paleizen en forten bezocht in Rajastan de ene nog fraaier en mooier dan de andere. Het leek ons dus wel grappig om eens in een echt paleis te mogen slapen. Vanwege de enorme hitte in Rajastan is het nu laagseizoen en konden we voor een kleine prijsjes overnachten in de mooiste onderkomens en paleizen. Meestal slapen we onderweg in low budget hostels omdat het daar samen met de andere reizigers nu eenmaal gezellig is. Maar voor de afwisseling is een VIP behandeling, zwembad met badjas en handdoek ook wel een leuk. Het meest verrassende in een van de Maharajja paleizen was dat de volgende ochtend de motor opgepoetst voor ons klaar werd gezet toen we terug kwamen van een kleine rondtoer door het achterland. Deze zat bij de prijs van het Paleis inbegrepen dus we zijn er maar voor gegaan. Eindelijk konden we eens vanuit een jeep op ons gemak rondkijken in het gebied waar we de vorige dag zo enorm verdwaald waren. Uren gereden over 50 kilometer, geen borden en als ze er al waren, alles in Hindi. In ieder klein dorpje op het dorpsplein gevraagd welke richting we op moesten. Zodra we stil gingen staan dromden de mannen en kinderen om ons heen, Yes Sir… 20 km en ze zwaaien met hun armen een windrichting op. Bij ieder T- splitsing liepen we snel weer vast en begon het hele spel opnieuw. Er was echt geen touw aan vast te knopen en hebben uren zigzag gereden tot we eindelijk bij toeval op de doorgaande weg uitkwamen. Gelukkig konden we de volgende dag weer energie opdoen bij de Enfield Moterbike tempel. Dat hadden we echt nodig om onze reis voort te kunnen zetten. Het was er een drukte van belang.  Vele reizigers  komen daar  de Enfield motor aanbidden die in 1980 twee keer zelfstandig terug is gereden naar de plaats waar hij en zijn  berijder in een boom verongelukten.  De motor staat nu in een glazen kist onder de boom om er een offer te brengen. We hebben bij de Om Bana tempel een stip op onze voorhoofd laten zetten en een gelukstouwtje om de boom en onze pols geknoopt. Voorlopig kunnen er weer tegen, 20 km rechtdoor het gaat ons lukken…

Yes sir, No sir?

4 mei 2016

Ik ben er nog steeds niet helemaal achter wat het geheim is achter het vriendelijke hoofdknik gewiebel. De Indiër knikt met zijn hoofd  op verschillende manieren. Het is een soort wiebelende beweging die van alles kan betekenen. Het blijft een mysterie of hij je vraag heeft begrepen. Soms schudt hij vriendelijk om je niet teleur te stellen en je vervolgens de verkeerde kant op te sturen. Het kan ook zijn dat je graag iets wil en in de veronderstelling bent dat er iets gaat gebeuren, er volgt dan een vriendelijk gewiebel. De man loopt weg en komt nooit meer terug. Het is verwarrend “Yes sir” met een beweging van links naar rechts als je de weg niet weet en er geen Engelstalige verkeersborden in de buurt te vinden zijn. We rijden, op hoop van zegen en komen uiteindelijk toch op de plaats van bestemming aan. In de grote steden vinden we elke keer weer een tuk-tuk chauffeur bereid om voor te rijden die ons dan bij aankomst in het hotel gelijk een toer door de stad aanbied voor de volgende dag. Zo zijn we vandaag terecht gekomen op een Bollywood filmset in een van de topattracties van Jodhpur. In een oud fort werd een Chinese film opgenomen compleet met een in felle kleuren uitgedoste olifant, trommels en heel veel figuranten. Een overspannen bewaker probeerde toeristen, figuranten en de echte acteurs in bedwang te houden die over de filmset heen en weer liepen. Foto’s maken was ten strengste verboden en o,wee als je  naar je camera greep! We hebben het hele spektakel in de schaduw gadegeslagen en ons er kostelijk mee vermaakt. Ik vermoed zomaar dat de uiteindelijke film niet op kan tegen deze hilarische herinnering en mijn “stiekem” gemaakte foto’s. Want het ja/nee gewiebel snap ik nog steeds niet…

“friends”

1 mei 2016

We hebben een tijdje getwijfeld of we naar Jaiselmer in de Thar Desert zouden gaan. Deze stad ligt in een uithoek tegen de Pakistaanse grens aan. Het is er snikheet met een hele warme wind zodat dat je na 100 km motorrijden al bevangen raakt door de hitte. We hebben het er toch op gewaagd en dat hebben we geweten. De snelweg was 150 km kilometer lang alleen maar opgebroken en volgelopen met rood woestijnzand waar trucks zich in hadden vastgereden. Het was zwoegen en veel afstappen om extra water te drinken om ons vochtgehalte op pijl te houden. Om twee uur in de middag was het zo heet dat we in de schaduw zijn gaan zitten van een cementwinkeltje. Al snel hadden we de aandacht getrokken van een groepje mannen die wel eens op Aad zijn motor wilden gaan zitten en ook nog tot actie overgingen! Aad had per ongeluk zijn sleutel in de motor laten zitten en had voor even het nakijken. Veel geroep en dolle pret in het Hindi en voor even was het slaperige dorp wakker geschut. Maar de beloning aan het eind van de dag was adembenemend. Het zandkasteel rijst al van veraf boven de horizon uit en je kunt je goed voorstellen dat er ooit handelaren met kamelen dit fort bezochten om hier handel te drijven.  Nog steeds lopen er vrouwen in fel gekleurde gewaden en mannen in een wit tenue met oranje tulbanden door de smalle kronkelige steegjes rond en binnen het fort. Het is een drukte van belang en iedereen probeert een graantje mee te pikken van het toerisme. Om weer een beetje bij te komen van onze lange rit, hebben we een heel bijzonder onderkomen gevonden. Het ligt tussen de tent huisjes van de laagste Kaste in India.  Het hotel is onderdeel van een project om deze gemeenschap verder te helpen en aan geld te komen om huizen te bouwen voor de “artist” families. Puddij een van de vrouwen die werkt in het hotel (ze danst en zingt op verzoek) heeft ons vandaag meegenomen naar het fort waar haar hele familie handeltjes heeft.  Het was een hele ervaring om even een klein kijkje te mogen nemen achter de schermen en in haar leven.  Ze heeft ons veel verteld over het oude leven in het fort. Voordat we op stap gingen drukte ze ons op het hart dat we in het fort moesten zeggen dat we “friends” waren en vooral niet dat ze aan het gidsen was. Onderweg werd er ook regelmatig naar haar geroepen “Puddij are you a guide” no friends! was het standaard antwoord en wij knikten vrolijk met haar mee.

Willem en Kees

25 april 2016

De reis is goed begonnen, uitgezwaaid door Willem en Maxima. Toch leuk dat ze samen met hun dochters de moeite hebben genomen om ons op Schiphol nog een fijne reis te wensen. Gewone man die Willem, stond ook zijn krantje voor in het vliegtuig af te rekenen bij de Bruna. Dat is wat reizen nou zo leuk maakt al die onverwachte ontmoetingen met mensen die je niet kent en normaal gesproken op straat voorbij loopt. Zo hebben we zitten kletsen met een leuk stel Turkse Nederlanders tijdens onze tussenstop in Istanboel, over hoe gezellig Breda is en dat ze Turks praten met een Nederlands accent.  De vier uur overstaptijd vlogen zo voorbij. Aad heeft ondertussen ook al vrienden gemaakt met de taxichauffeur op het vliegveld van Dehli die ons na drie weken motortoeren van de trein komt halen.  Wat echt heel prettig is want als je maar even stil staat in de miljoenenstad Dehli wordt je gelijk besprongen door 10 man die je allemaal graag willen helpen. Het is een drukte van belang, overal krioelen mensen, toeteren auto’s en roepen mensen in gebroken Indiaas – Engels naar elkaar. Het is weer even wennen die gekte…  morgen eerst nog een paar uur op stap met Ali onze tuktuk vriend die “Klaar is kees” achterop zijn karretje heeft staan. De reis is begonnen…

Reageren.

2