ondertussen is het al weer een week later. Dit betekent niet dat ik Vietnam vergeten ben. Nog dagelijks staan de beelden op mijn netvlies en verlang ik terug naar de geuren van dit land. Gelukkig heb ik het getroffen met mijn woonomgeving en dat maakt het accepteren dat ik weer terug ben eenvoudig. Het was maandag wel even wennen aan de kou op Neeltje Jans. Maar wat was het weer mooi. De zeeuwse lucht en het klotsen van het zeewater op de dijk. Een van mijn deelnemers (van mijn werk) maakte de volgende vertaling van de schoonheid van de aangelegde duinen. “Das wel effe styling” Ik was weer thuis…… heerlijk

De cirkel is weer rond. Na een adembenemende tocht door het Vietnamese landschap aangekomen in Hanoi. We hebben gewacht tot het spitsuur om Hanoi binnen te rijden. Wat een belevenis! In de file gestaan die veroorzaakt wordt door duizenden scooters. En wij reden daar tussen met onze ronkende motoren. Het begint al op de weg richting deze stad. Alles propt zich samen tweebaans een A2 vol met scooters, bussen, vrachtverkeer en overstekende boeren met veestapel. Iedereen zoekt een plekje op deze weg zonder zich af te vragen of er wel ruimte genoeg is. Dat betekend dat tegenliggers recht op je afscheuren en jij je toevlucht moet zoeken in een berm die eigenlijk al bezet is door koeien en ander vee. Hanoi zelf is een paradijs om mooie souveniers te kopen. Voor ieder produkt is wel een straat die propvol staat met nog meer van hetzelfde. Maar helaas wat je mee kan nemen is beperkt dus we houden het maar bij eetstokjes en ander klein spul. Een van onze reisgenoten heeft de verleiding niet kunnen weerstaan en heeft een boedha gekocht van wel 80 cm groot. We gaan hem met z’n allen naar Nederland brengen samen met onze herinneringen want het was een reis die we niet snel meer zullen vergeten. Vanuit een warm Vietnam de laatste groeten en tot in het koude Holland……

Vandaag naar de grootste waterval van Vietnam gereden of ik moet eigenlijk zeggen: de breedste want erg hoog is hij niet. Het leuke aan deze waterval is dat hij met de linkerkant in China ligt en met de rechterkant in Vietnam. Watervallen trekken zich blijkbaar niets aan van grenzen. Mensen wel hahaha.. als je aankomt staat er een soort houten hut met 15 al aardig aangeschoten politiemannen. Zij hebben belangrijke uniformen aan! Het is de bedoeling dat je daar je paspoort afgeeft en betaalt. Waarvoor weet niemand. Dan mag je op pad! Op naar de waterval over een boerenpad waar je weer voor moet betalen om die te betreden. Na een wandeling van wel 100 meter moet je oversteken over een bamboe bruggetje om bij de waterval te komen. Maar niet zonder eerst te betalen. Na 3 meter sta je op een wei met koeien die je glazig aan staan te kijken je ziet ze denken “Toeristen sukkels” en ja hoor weer betalen voor het bruggetje naar een bamboe vlot om 10 meter te mogen varen. Op dit punt was mijn grens wel bereikt. Want de man van het vlot wilde ook nog 20.000 dong pp. Na dit waterballet zijn we weer verder gegaan met onze tocht langs de rijstvelden. Het is net een mierenhoop waar je tussendoor rijdt. Iedereen is hier aan het werk. Dat betekend veel fietsen/brommers op de weg met achterop hoog opgebonden zakken rijst of manden met varkens en kippen. Ook lopen er veel vrouwen en kinderen met ladingen hout of bamboe op hun rug alsof ze net even boodschappen hebben gedaan. Het is fascinerend om dit alles vanuit mijn riante positie (achterop bij Aad) te bekijken. Het is net of ik in een groot plaatjesboek over Vietnam aan het rondrijden ben. Maar het is op de weg wel oppassen. Overstekende varkens honden en vanaf vandaag een loopt er een kip zonder staart Oeps…. even niet opgelet! Het eten blijft ook een avontuur. Vandaag de nationale lekkernij gegeten fonduen in boullion. Je krijgt een aantal schalen op tafel met groente. En een pot met borrelende boullion. Nu is het de bedoeling dat je daar je groente/vlees bovenop legt, niet er in gaan vissen dus! Dat is fout….. dan komen de vissenkoppen bovendrijven…. en dat is nou net niet de bedoeling snap je… gelukkig hadden we honger en kwam het toch nog goed….. morgen weer terug naar Hanoi tot over 300 kilometer

Op dit moment zitten we in de uitlopers van het Karst gebergte. Dit ligt in de meest communistische provincie van Vietnam. En dat kun je goed merken. We hadden de hele dag gereden en waren door de stoffige wegen allemaal erg vies. Ook de jeep had een bruine kleur gekregen. Aan de rand van de stad werd hij tegengehouden door een man in uniform, hij moest de auto eerst laten wassen voordat hij de stad binnen mocht rijden, moet je eens voorstellen dat we dat ook bij Amsterdam gaan instellen hahaha. De nacht hebben we doorgebracht in een staats hotel. Er was niemand. De sleutel moest eerst opgehaald worden bij een mevrouw die het (nieuwe)hotel voor ons ging openen. Het oude hotel was wel open maar te smerig om in te slapen. Nu weet ik niet wat ze hier onder smerig verstaan, maar ik ben in dit hotel niet onder de douche geweest heb met mijn rugzak en andere spullen onder de klamboe in mijn zelf meegenomen slaapzak geslapen. Getver het was echt te smerig Overal kakkerlakken, een reuzesprinkhaan die boven op Aad zijn rugzak ging zitten en een matras die naar pis stonk. Later ondekte ik een emmertje met inhoud, die heb ik maar op het balkon gezet. Om 5 uur in de ochtend werden we verwelkomt door het Vietnamese volkslied en een harde gong. Vietnam ontwaak!!! wij ook dus. Na 3 weken rijst, en gisteren pens op het menu ben ik wel weer toe aan een hollandse prak. dus Cor !!! Je kunt hier ook hond krijgen, een echte specialiteit. Maar ook daar zie ik maar van af. (Honny hoeft ook niet in de pot) Morgen gaan we verder het Karst gebergte in. Het is echt niet te beschrijven zo mooi. hoop dat mijn foto’s een beetje willen lukken want er is zo veel te zien dat het haast onmogelijk is om alles vast te leggen.
En David veel plezier met de dames op de beurs, hier lopen alleen maar kleine donkere rond. Vanaf 17 allemaal met een kindje op de rug en een paar aan de hand. Morgen de laatste route voordat we terug gaan naar Hanoi….. Liefs Marja en Aad

De afgelopen dagen een smalle bergweg gereden met een enorme hoeveelheid aan watervallen. Achter iedere bocht zat weer een andere. Vlak langs de Chinese grens gereden. Om indruk op de vietnamese bevolking te maken hebben ze daar enorme blinkende gebouwen neer gezet met grote borden. Met teksten er op hoe geweldig china wel niet is. Vanuit het arme vietnam een gek gezicht om naar te kijken. We zitten nu in een gebied waar haast geen toeristen komen. Als we een dorp binnen rijden loopt het halve dorp uit om naar ons te kijken en ons aan te gapen. Ook hangen ze steeds voor ons hotel om te gluren wat we doen en hoe we er uit zien. Wie kijkt er naar wie??? De vrouwen hebben hier zwarte tanden met gouden hoektanden, dus er valt veel naar elkaar te gluren…… Aad en ik gaan nog steeds prima samen op de motor ook al is het soms op deze hobbelige wegen hard werken samen. Ik moet af en toe wel even aan jullie denken hoor! Is het kamp een succes geweest? En David alles oke met jou en de peugotty? vermaak je je er een beetje mee? Ik weet niet of het mogelijk is om vanaf morgen ergens te mailen. We gaan naar een gebied wat erg gesloten is en waar verder nooit iemand komt. Maar we doen ons best om een internet cafe te vinden Liefsssss aan iedereen en tot mailsss

We zijn net terug uit de bergen. Eerst met de motor een off the road tocht gemaakt lang de bergvolken die heel erg afgelegen hoog in de bergen wonen. Je begrijpt dat de wegen daar naartoe ook erg off the road zijn. Het laatste deel afgelegt in dikke mist wolken. Ondertussen heb ik flinke beenspieren gekregen van het op de stepjes van de motor staan. Maar we gaan erg goed samen over die dikke en soms losliggende rollende keien en door de modderplassen. Dolle pret nog steeds! Vandaag zijn we in Sapa dat is een bergdorp midden in een prachtig gebied en we zijn net terug van 2 dagen lopen. Nou ja lopen? Het was de hele route flink stijgen via paden die de bergmensen zelf ook gebruiken en natuurlijk weer hele stukken afdalen waar je dan echt je knieen en kuiten aan het werk moet zetten. Stappen in sporen van karbauwen (waterbuffel) en springen over glibberige stenen. Wij lopen over deze paden te zwoegen en te puffen terwijl de bergmensen ons af en toe voorbij komen snellen op plastic slippertjes en vaak nog met een karbauw aan een touw door zijn neus er achteraan. Op zo’n moment voel je je wel een echte toerist op je duren lowa schoenen van 200 euro. De afgelopen nacht hebben we in zo’n bergdorp geslapen in een soort schuur met houten bedden. Gelukkig waren we zo moe van de hele klim dat we al om 8 uur in onze slaapzak lagen. Zzzzzz dood op…. dus die houten plank was snel vergeten…….. Morgen weer verder. Helaas is onze reisgids gebeten door een duizendpoot en is nu naar het ziekenhuis. Waar ze zijn been hebben open gesneden…..maar we zullen wel weer op tijd in Nederland aan komen …..helaasssssss

Ondertussen zijn we een paar dagen verder. En weer ervaringen rijker. Wat een land, wat een ruimte en waar je ook ben er is steeds weer iets nieuws te zien en te ontdekken. Dat alles niet gladjes verloopt zal jullie niet verbazen. Een van ons heeft al een flinke smak gemaakt midden in de bergen met alleen maar een paar geiten en natuurlijk kinderen om toe te kijken. Kinderen zie je hier echt overal. Ze staan te roepen en te zwaaien langs de kant van de weg en uit elk huis/hutje komen er altijd wel een paar toe snellen om te kijken wat er aan de hand is. De weg is af en toe zo slecht dat het voor Aad niet meer te doen is om mij verder achterop mee te nemen. Dan ga ik met onze jeep verder. Zo kwam ik stil te staan tussen twee wegopbrekingen. hahaha dat had ik natuurlijk weer. De rest van de groep was al voorbij de bocht en wij werden tegengehouden door een vietnamees met een rode vlag. Opeens was hij daar. Ze gingen de berg opblazen. Daar stond ik dan 3 uur tussen twee opgeblazen rotswanden en hard heen en weer rennende mannetjes. De knallen waren enorm en de rondslingerende rotsblokken ook. We konden pas weer verder toen alles opgeruimd was over een pad waar je een geit nog een airbag om zou doen. Vandaag een markt bezocht waar alle stammen samen komen om hun waar te verkopen. Ik heb mijn ogen uitgekeken naar de fleurige kleding en haardracht van deze mensen. Wat zijn wij dan saaaaaaaiiiii. Morgen weer verder over losliggende keien en gaten waar je motor zo in kan, maar ik zou het niet willen missen…….