Na 1800 kilometer avontuur, uiteindelijk aangekomen in de navel van de wereld, Cusco, het Inca paradijs. De hoogvlakte was een belevenis, ijs en ijskoud. Wind die je vingertoppen deed bevriezen en nergens een plek om even bij te komen. Ik had mij erg verheugd op deze rit en wilde mooie plaatjes schieten van de vlakte met al zijn groen blauwe meren, bevroren bergtoppen en de lama´s die er rond dwalen. Door de ijzige kou is er niet veel van terecht gekomen. Er liep over de vlakte een groepje verdwaalde lama´s, de rest zat denk ik ook lekker bij de kachel. Ik heb 1 keer de moed gehad om van de motor af te klimmen en met mijn verkleumde lijf een plaatje te schieten van een groepje verdwaalde lama´s. Zelfs mijn motor kreeg kuren en kreeg door de 4300 meter hoogte onvoldoende lucht met het gevolg dat er uit mijn uitlaat kilometers lang een feestelijk geknal te horen was. Om mij tegen deze kou te beschermen heb ik zoals iedere toerist in Peru, mijzelf een echte wollen Inca muts aangeschaft kompleet met oorwarmers een gekleurde kwastjes. Aangekomen in het hotel ben ik onder de wol gekropen met mijn lange thermobroek aan en heb mijn Incamuts opgezet om weer een beetje mens te worden. Volgens Aad is het nu wel definitief gedaan met ons seksleven. Onderweg is het nog steeds oppassen geblazen. Ook al zijn de wegen geweldig en rijden wij vaak alleen een ongeluk zit in een klein hoekje Of liever gezegd achter elke struik schuilt gevaar! Reden we net lekker in het zonnetje springt er van achter een bosje vlak voor Aad zijn motor een overspannen stier op de weg. Aan de stier zat een lang touw met een man er aan. Hij had duidelijk de stier niet in bedwang en man en stier vlogen over de weg. Net als wij, slippend in de remmen kwamen we nog net op tijd tot stilstand. Oog in oog met een dolle man en stier. We hebben ons later nog afgevraagd hoe je het de verzekering en je vrienden uit gaat leggen als het verkeerd afgelopen was. Dat je een ongeluk heb gehad omdat je besprongen bent door een overpannen stier. Het is fijn om nu even in de navel van de wereld tot rust te komen. Een lekker warm plekje om bij te komen op weg naar nieuwe avonturen.

Geen kilometer en dag is hetzelfde in de 6 dagen dat we nu aan het reizen zijn. Het landschap, het weer, het wisselt soms met het uur. De mensen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam. Wat wel eens tot grappige situaties leidt. Als we de weg vragen (en dat doen we regelmatig want de bewegwijzering moet hier nog uitgevonden worden) raken we meestel verstrikt in een handen en voeten gesprek waar niet uit te komen is. Zodoende zijn we gisteren op een weg terecht gekomen die ons regelrecht een enorme zandbak in dreef. Kilometers zand en enorme zandduinen waar niet doorheen te komen was. Het ging goed tot dat ik mezelf en de motor ingegraven had in het zand. Plop en … zandhappen maar. Gelukkig kwam er al snel redding vanuit het niets…. een man met een brommertje met een kratje groente achterop. De man schudde zijn hoofd en hielp mij weer rechtop en bleef ons trouw volgen de enorme zandbak uit. Aardige mensen! Ook vandaag na een rit van 8 uur dwars door een hoogvlakte waar de lama´s voor je wielen sprongen, kwamen we aan in een agrarisch dorpje met welgeteld 2 hotels. Het is een dorpje met een kerk en wat huizen en wij dachten 1 benzine pomp. We waren helemaal leeg gereden en morgen moeten we verder voor een rit van 300 kilometer verder de Andes in. Helaas bleek bij de pomp alle benzine op. Tja… wat nu. Ook bij het hotel werden we niet wijzer en kregen we te horen dat er geen benzine te krijgen was. We zijn eerst maar een rondje door het dorp gaan lopen en op zoek gegaan naar Pollo eettentje. Even later waren we weer terug bij het hotel en stopte er een auto achter het hek waar wij onze motoren hadden neergezet. “Zijn jullie Hollanders?” vroeg de lange blonde man die uitstapte… Hij was met zijn Peruaanse gezin op stap geweest en hij wees ons de weg naar het eerst volgende benzine station….. En als dat niet lukte zei hij ik heb nog genoeg in de auto krijgen jullie wel van mij… Wij blij en Hollanders zijn dus ook heel aardig.

Nasca is een plaats waar toeristen neerstrijken om de Nasca lijnen te zien en een bezoek brengen aan de Inca graven. Deze laatste atracttie lag op onze route en die hebben we onderweg gelijk even meegepikt. Om bij de graven te komen moet je eerst 7 kilometer over een onverhard zandpad waardoor je zelf ook als een stoffige mummie aan komt. Het is een onwerkelijke omgeving midden in een zeer winderige woestijn. Op deze vlakte tref je een aantal gaten in de grond aan met rieten dakjes er boven. In elk gat zit een mummie met wat botten schedels en potten en pannen. Meer valt er eigenlijk niet te vertellen ik had er andere ideeen over na het lezen van de info in de reisgids. Ik zag een vlakte voor me bezaaid met botten en enge mummies. Helaas er viel niets te griezelen. Gelukkig gingen we nog de lucht in om de Nasca lijnen te bekijken. Aad had een goedkope vlucht voor ons onderhandeld (50 dollar in plaats van 60) en met de kriebels in mijn buik stapten we in. Een klein vliegtuigje voor 6 personen zodat we alles goed konden zien. Iedereen bij het raampje! Fototoestel in de aanslag en hup naar boven. Ik denk niet dat vliegen mijn nieuwe hobby wordt. De piloot had er zin in. Rondjes draaien en nog een keer vanaf links en een keer voor de kijkers rechts liet hij ons de aap, de spin, de vogel, en de rest….. van de figuren heb ik na 10 minuten rondcirkelen niet meer gezien. Ik heb naar mijn schoenveters zitten staren en naar het witte plastic zakje. Na ruim 20 minuten weer vaste grond onder mijn voeten “genoeg horror” voor deze dag.

Na een dagje de toerist uitgehangen in Arequipa eindelijk op weg. Het was weer even wennen aan elkaar en aan de motor. De eerste kilometers vind ik altijd het zwaarst van de hele vakantie. Niks zit nog lekker, de bagage zakt nog scheef en ik moet wennen aan de motor. De eerste paar kilometers kon ik mijn rem niet vinden omdat mijn valbeugel in de weg zat en ik mezelf. Zweet op mijn rug en mijn zonnebril in het hotel laten liggen. Grrr… gelukkig blijft Aad kalm en is weer terug gereden want zonder zonnenbril door de woestijn gaat echt niet lukken. Verder wel goed voorbereid op pad. Kaarten en route beschrijving in de aanslag voor de eerste 200 kilometer. Na 100 kilometer waren wij het spoor volledig bijster. Er was op deze weg richting de Atlantische Oceaan maar een weg met een afslag die wij wel 4 keer hebben genomen om steeds weer bij het zelfde benzine station uit te komen. Uiteindelijk daar maar gaan zitten met een flesje Inca cola, dat is een of ander super zoet geel goedje maar in tijden van nood en ernstige woestijn dorst meer dan welkom. Met ons boekje “Hoe en wat Spaans” de weg gevraagd aan de eigenaar van het “winkeltje” die ons weer in de goede richtig op weg hielp. Gewoon rechtdoor en niet meer omkijken was zijn advies. Dit advies ga ik deze hele reis maar gewoon opvolgen want ondertussen zijn we 600 kilometer verder en was de reis adembenemend door de woestijn. Het is een vreemde combinatie aan de ene kant van de weg die grote oceaan en aan de andere kant zand, zand en nog eens zand. Afgewisseld met rotsen, super cactussen en grote temperatuurswisselingen. Het was een hele ervaring. Vooral de zandstorm aan de binnenkant van mijn helm gaf mij een hoog Dakar gevoel. Over enkele ogenblikken gaan we niet rechtdoor maar omhoog……. vliegen whaaa . Ik denk dat ik mijn helm maar op zet want volgens de verhalen zijn het toch buitenaardse wezens geweest die die lijnen hebben getekend in de aarde van Nasca. Of toch gewoon maar omhoog kijken en niet meer achterom…..

Ik ben er in de laatste 35 uur achter gekomen dat als de moderne mens op reis gaat hij vooral veel zit en wacht. Het weekend dat wij uitgekozen hadden om te gaan reizen was het drukste weekend van het jaar. Gekkenhuis op Schiphol ! Onze goed voorbereide en geplande vakantie begon met ruim twee en een half uur vertraging. Dus dat betekende zitten, beetje hangen en wachten tot wij plaats konden nemen in de 3×7 van de KLM. Wij zaten een beetje op hete kolen want wij haddden een uur de tijd om over te stappen op Lima. Gelukkig kregen wij in het vliegtuig te horen dat hij eerder op Lima zou landen dan oorspronkelijk gepland. De piloot wist zeker een kortere route??? Dat was wel goed nieuws want wij gingen er al van uit dat wij onze aansluiting naar Arequipa zouden missen. Met een beetje mazzel en hulp van het KLM grondpersoneel moest het lukken volgens de stuards aan boord. In het vliegtuig nog gebeld met Nederland (5 euro per minuut) dat wij het waarschijnlijk toch zouden halen. Wij werden immers verwacht en opgehaald van het vliegveld. Helaas het liep toch anders. Eenmaal in Lima geland en de bagage opgehaald was er geen KLM gondstuards te bekennen. Gelukkig werden we opgepikt door een vriendelijke Peruaan die ons via een sluiproute naar de bali loodste waar we weer onze bagage moesten inleveren voor de volgende vlucht. Na veel handen en voeten werk werd ons duidelijk dat er helemaal geen vlucht meer ging. Het was feest en start van het Peruaanse vakantieseizoen, dus er werd niet meer gevlogen. Gelukkig liet onze nieuwe vriend het er niet bij zitten en bleef hulpvaardig onderhandelen met de alleen maar Spaans sprekende juffrouw achter de balie. Er werd een oplossing gevonden ! Wij werden op de eerst volgende vlucht geboekt om 4 uur in de ochtend en kregen om de tijd te overbruggen in Lima een nacht in het Sheraton Hotel aangeboden met maaltijd en gratis taxi. Om uiteindelijk mee te kunnen met de eerstvolgende vlucht moesten we nog een hindernis nemen, zo bleek bij het ophalen van de tickets. Ze hadden mij in de 4 uurtjes dat wij lagen te slapen omgedoopt en ik had opeens een andere achternaam. Lok was verdwenen en ik kwam als herboren te voorschijn als Maria met als achternaam Alida. Door deze verwarring toch nog bijna onze binnenlandse vlucht gemist. En zo kwam het dat wij 35 uur onderweg zijn geweest om uiteindelijk op onze eerste bestemming aan te komen. Door het 7 uur tijdverschil alles bij elkaar 4 uurtjes een beetje rommelig geslapen. Gelukkig is alles weer op zijn pootjes terecht gekomen. We zitten nu in een geweldig hotel en hebben ondertusen gedoucht en een beetje bijgeslapen. De zon schijnt en morgen gaan we echt op pad….

Niet dat we van plan waren om het Hollandse weer met ons mee te nemen naar Peru want het was vandaag wat het weer betreft sukkelen geblazen. Wel lekker om ons voor te bereiden op de motorvakantie. Plunjebalen vol gestopt met spullen die we wellicht onderweg nodig zullen hebben. Al weet ik ondertussen uit ervaring dat wat je nou net op een gegeven moment dringend nodig hebt dat dat meestal nou net niet in je bagage zit. Dus ik streef er naar zo min mogelijk mee te nemen. Paspoort, tandenborstel en gaan….. Vanmorgen heb ik nog wel even op de weersatelliet gekeken waar rekening gehouden mee moest worden. 19 Graden in Lima en langs de kust richting Arequipa zware bewolking. Ik heb de Primatour dus maar in de handbagage gestopt om te voorkomen dat ik straks (lees over 13 uur vanaf vertrek Schiphol) tijdens de binnenlandse vlucht spontaan alle beschikbare afvalzakjes ga vullen. Deze tocht die we nu eerst door de lucht doen, gaan we later op grond via de Pan Americana Highway over doen. Volgens de reisbeschrijving heeft het daar in geen 500 jaar geregend. Dus wat die dikke wolken daar doen????