De weken die voorbij gevlogen zijn waren een goeie investering van onze tijd. De afgelopen 3 weken hebben we zoveel gezien en meegemaakt. Dat ik af en toe mijn foto´s terug moet kijken om mij alles goed te kunnen herinneren. De mensen en het landschap iedere dag weer anders. Vandaag nog even een laatste bezoek gebracht aan het klooster van Arequipa en afscheid genomen van deze bijzondere stad met zijn honderden gele taxi´s die zich als mieren een weg banen door de smalle straatjes. Nog een uurtje en we gaan dit droge hoogland verlaten en op weg naar ons eigen kikkerlandje op zee niveau. Waar vast een nieuw avontuur op ons wacht..

Elke rit die we maken blijft Peru ons verassen door zijn eindeloze wisselende landschappen. Het hoogste meer ter wereld het Titicacameer begroette ons al vanuit de bergen. Het lag er mooi bij en de rit van 400 kilometer was de moeite waard geweest. De dagtrip van de volgende dag stelde ons niet teleur. De mensen die op de rieten drijvende eilanden wonen zijn heel bijzonder en gastvrij. Ik heb er bewondering voor, je zal maar iedere dag een boot van 20 toeristen in je huis en achtertuin moeten ontvangen. Die dan ook nog overal hun camera´s op richten en er lustig op los klikken. Om deze eilanders te steunen en mijn gevoel van inbreuk op hun privacy wat weg te nemen hebben we zo´n geborduurd kleed gekocht waarvan je als je thuis bent niet weet wat je er eigenlijk mee moet doen. Ons lijntje met thuis loopt zoals ieder jaar via internet en Aad zijn telefoon. Telefoon???? floep, foetsie, weg. De hele boot afgezocht, wel 6 x onze tas omgekeerd, maar niks… shit. Er zat niets anders op dan aangifte te gaan doen bij de politie voor de verzekering (De telefoon is van Aad zijn werk). Omdat aangifte doen in het Spaans een heel karwei is en wij alleen nog maar eten kunnen bestellen en iemand een goedendag kunnen wensen in het Spaans. Hebben we de hulp ingeroepen van de zoon van de hotel eigenaar. Hij vertaalde voor ons de aangifte en we konden hem om stipt 7 uur ophalen. En wij waren daar uiteraard op tijd. Het was net wisseling van dienst toen wij binnen kwamen. Er stonden 8 agenten als playmobiel poppetjes op een rij met een agent met belangrijk hoofddeksel er voor. Zij riepen leuzen en wensten elkaar een buenos noches (een goede avond). Wij mochten na deze ceremonie plaats nemen in een hokje met ooit eens geel gesausde muren en linoleum die vast ooit eens geglommen had. In deze kale ruimte mochten we plaats nemen op een versleten bankstel wat in Nederland ook de kringloop winkel niet meer in komt. De agent die met onze aangifte zat te stoeien op een computer uit ver vervlogen tijden deed zijn uiterste best om alles netjes voor elkaar te krijgen. Hij nam er alle tijd voor om alle Nederlandse woorden goed te spellen. Uiteindelijk was het dan zo ver en het velletje papier verdween ratelend door de printer. Er werden 3 stempels opgezet en Aad dacht klaar te zijn met het zetten van zijn handtekening. Maar nee, ook zijn vingerafdruk kwam onderaan op het velletje te staan en in het schoolschriftje van de agent. De man met de hoge belangrijke pet kwam alles nog even controleren. Na een stevige hand en nog een fijne reis stonden wij weer buiten. Aad met een blauwe vinger van het stempelkussen en ik ondertussen een beetje licht in mijn hoofd. We zaten immers bij het meer op 3800 meter en dat begon bij mij zijn tol te eisen. Toch de volgende ochtend weer op de motor geklommen en op weg de bergen in met hoogste punt 4600 meter. Op naar de Condor vallei! De hoogvlakte heb ik ervaren als een desolate omgeving. Veel wilde zwerfhonden en geen groen grassprietje te zien. Zelfs geen cactus. We zijn gestopt bij een “restaurantje” waar veel vrachtwagens stonden. Wij hebben ondertussen geleerd als er vrachtwagens staan dan kun je er goed eten en wij hoopten daar benzine te kunnen krijgen want wij waren zo goed als leeg gereden. Door de hoogte was mijn lichamelijke conditie ook leeggelopen en ik voelde mij met het uur zieker worden. In elkaar gedoken zat ik aan het houten tafeltje in het schamele restaurantje. De mevrouw die dit kleine onderkomen voor chaufeurs beheerde en voor hen zorgde bleek een vrouw uit duizenden. Ze sprak ernstig tegen Aad en mij in het Spaans en ook de chauffeurs waren het zo te zien roerend met haar eens. Ik kreeg een kop cocathee met citroen tegen de hoogteziekte en een vriendelijk klopje op mijn rug. We hebben toen.. Of eigenlijk Aad.. want ik kon niet meer helder denken… besloten om de Condor vallei maar te laten voor wat hij was en we zijn afgedaald naar beneden. De Condor vogels zullen ook wel op grote hoogte vliegen zonder ons.

Met de nodige peppillen en andere remmers is Aad weer op de motor gekropen en hebben we onze tocht door de heilige vallei voortgezet. Het was dit keer maar een kort ritje naar een ander gedeelte van de vallei we hadden ons voorgenomen om eerst onze bagage bij het hotel te stallen en dan een rustig tochtje te maken langs de verschillende Inca hoogtepunten. Ons geboekte hotel was tevens een healing en rustcentrum, en volgens de folder deed de eigenaresse ook aan andere spirituele bezigheden. Vol verwachting belde wij aan bij het hotel. Aad kon immers na zijn ziekbed wel wat extra spirituele kracht gebruiken. Het hotel lag ver buiten het dorp midden in de wildernis. Het leek van buitenaf wel op een soort vesting, ik denk dat alle kwade geesten buiten gehouden diende te worden. Het grote metalen hek ging even open en ons werd vertelt te wachten??? Helaas de Engelse spirituele eigenaresse had niet op ons gerekend en we kwamen er niet in. Benggg… metalen deur weer achter ons dicht. Nu zijn we gelukkig zelf nogal helder van geest dus zijn een onderkomen in het dorp gaan zoeken en die vonden we! Na wat hulp van de bevolking werden we gewezen op een knus en gezellig hospedaje. Deze eigenaresse was erg aards en vriendelijk van zichzelf en verwelkomde ons zeer warm. Er was alleen nog een probleempje, om bij haar op de binnenplaats te komen waar wij onze motoren konden stallen moesten we een hele drukke toeristen markt over. Overal Inca´s met spullen op kleedjes en in kraampjes. Het was een gekrioel van allerlei mensen van jewelste. Wij werden met veel aanmoedigingen en plezier het plein overgeloodst en via een klein schuurtje kwamen we uit op de binnenplaats. Heerlijk, het was net een oase waar we onverwacht terecht kwamen. We hebben genoten van ons onderkomen en het gezin van mevrouw Maria. De volgende ochtend (zondag, en dat betekend een extra drukke markt). Uit de hele omgeving komt iedereen die maar wat te verhandelen heeft daar samen. Op deze markt komen busladingen toeristen af. Om onze reis te kunnen vervolgen moesten we dus die ochtend via deze overvolle markt weer weg. Volgens mevrouw Maria geen probleem! Via het schuurtje konden we niet meer weg want dat was inmiddels ook omgetoverd tot winkel en daarom mochten wij via haar receptie naar buiten. Alle stoelen en tafels aan de kant en met een beetje duw en trekwerk en vooral veel gelach van de omstanders stonden we weer buiten. Daarna moesten we nog via de markt en een super glad, steil paadje zo’n 30 meter naar beneden met als laatste hindernis een haakse hoek om een kraampje met Inca sieraden heen. En daar gebeurde het. Ik kwam aan met volle bepakking en wilde over het toch al gladde oppervlak een bocht maken. Het was nog 5 meter naar de uitgang… daar stond een man op leeftijd “Ik ga niet opzij!!” siste hij tegen zijn vrouw en bleef midden in het pad staan. “Ze mogen hier niet rijden!! Ik ga niet opzij!!”. Ik toeterde even om duidelijk te maken dat ik echt even deze bocht af wilde maken en dit was voor de vrouw blijkbaar het teken om achter haar man te gaan staan en mij misprijzend aan te blikken. Ik heb toen mijn helm even omhoog gewipt en in onvervalst ABN verteld wat ik van deze actie vond. Hahahaha, dat gaf een onverwachte wending aan de zaak! Help, een landgenoot… alle griezels en nog op een motor ook. Het echtpaar stuiterde van schrik achteruit de kraam in. En wij konden na nog een paar spirituele woorden van Aad onze weg vervolgen…

Ik kom nog even terug op de “boerenschuur” uit mijn vorige stukje. Het hotel zat dus vol en wij begrepen van de mevrouw van het hotel dat wij niet voorkwamen op haar lijst van boekingen. Na wat heen en weer gebel met het boekingsbureau bleek dat wij naar een ander hotel moesten. Geen probleem dachten wij en gingen weer op weg. Alleen bekroop mij toen al het gevoel van ??? hoezo richtig station?? Zijn daar nog hotels dan ??? Wij waren al eerder aan het eind van deze stoffige doodlopende weg geweest en hadden daar niets anders aangetroffen dan een treinstation met een hoop marktkraampjes en veel stoffige toeristenbussen en toeterende taxi´s. Toch maar doorgezet en jawel hoor achter al dit gekrioel vonden wij het bewuste hotel en ze hadden nog op ons gerekend ook! Onszelf en de motoren door de vele kraanpjes en mensen geperst en we konden via een klein bruggetje naar binnen. Daar eenmaal aangekomen moesten we via een smal paadje naar de plek waar we de motoren konden neer zetten. Toen gingen er bij mij al wat meer alarm bellen rinkelen. Waar we moesten parkeren was een waar knollenveld van stenen en het koste ons veel heen en weer gedoe om de motor zo neer te zetten dat wij hem de volgende dag ook nog rechtop aan zouden treffen. Mijn besluit stond toen al vast…. ik ga eerst in die kamer kijken voordat ik met onze bagage ga slepen. De jongeman die ons vol verwachting de kamer liet zien heeft denk ik nog steeds niet begrepen waarom wij weer alle moeite gingen doen om weer uit het knolleveld van stenen te vertrekken. Maar de kamer was een soort jeugdherberg uit de jaren 60 met 4 bedden en een vage badkamer. De jongeman begreep ons niet, zijn enige 2 gasten! en een kamer met direkt uitzicht op de spoorrails waar de hele nacht treinen over heen denderen. Wat wil je nog meer! Gelukkig voor ons had het hotel dat ons eerst niet wilde hebben nog een kamer in aanbouw over. Er stond al een bed en dat was wat ons betreft genoeg. Die kamer mochten wij wel hebben van de hotel mevrouw. En daar zitten we nu, tenminste…. Aad ligt er al de hele dag, want die is ondertussen flink ziek geworden van een vanille toetje en brengt zijn dagen door tussen bed en toilet….. maar wel in een mooie nieuwe kamer. Dat dan weer wel.

We hebben het drukke Cusco verlaten en de rust van de heilige vallei opgezocht. Met de Machu Pitchu als kloppend hart in het midden. Alles draait hier om de geschiedenis van de Inca`s en de Spanjaarden die hier flink tekeer zijn gegaan toen ze hier voet aan wal zetten. De pracht en praal die vooral te zien is in de vele kerken die gebouwd zijn op de overblijfselen van de Inca bevolking schittert je tegemoet als je een kerk gaat bezoeken. Gejat goud dus van de Inca´s zie je overal terug in de vele beelden en andere heilige voorwerpen. Ik kijk met gemengde gevoelens naar al die heiligheid. Gelukkig hebben de Spanjaarden op hun rooftochten en de drang om de Inca´s te bekeren niet alles kunnen vinden en vernietigen. De Machu Pitchu was dan ook de moeite van het vroege opstaan waard. Om 6 uur met de trein mee voor een rit van 4 uur door de heilige vallei. Uiteindelijk kom je aan op een bergtop en kun je je er geen voorstelling van maken dat daar ooit mensen zo´n stad hebben kunnen bouwen. Wat ik wel fijn vond is dat er niets bekend is over de geschiedenis van deze stad en zijn bewoners. Je kan er dus gewoon terwijl je daar loopt een beetje mijmeren en een eigen invulling geven over hoe ze daar hebben geleefd en wat de functie is geweest van de steenhopen die er liggen. Was deze steen bijvoorbeeld een wasplaats of hebben ze hier geofferd aan de goden hebben ze hoofden afgehakt of harten uitgerukt. Heerlijk om daar rond te lopen! Volgens de Inca’s is in deze vallei de regenboog geboren en ik geloof het ook. Alle ingredienten die daar voor nodig zijn die zijn hier aanwezig. Het rood van de aarde de strak blauwe luchten en de kleurrijke bevolking maken dat je er een regenboog gevoel van overhoud. Ook op de momenten dat het even tegen zit als je geboekte hotel vol zit en je in een soort boerenschuur gedropt wordt of je halverwege de terug reis met de trein er uit moet (reden nog steeds onbekend) en het verder zelf maar uit moet zoeken. Het regenboog gevoel van Peru kan voorlopig niet meer stuk.