Op dit moment zitten we weer vol van nieuwe ervaringen en Afrikaanse indrukken op ons eigen eiland, Schouwen Duiveland. Onze rugzakken vol met herinneringen, mooie schelpjes en andere souvenirs slingeren nog rond in de gang. Ik kan er nog geen afscheid van nemen. Afrika was een ervaring die moeilijk te beschrijven is in een paar simpele regels en de overgang naar de frisse Zeeuwse zeelucht is te groot. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we weer op Zeeuwse bodem zijn aangekomen want het had niet veel gescheeld of we hadden nog ergens in Addis Ababa rondgehangen. Het leek allemaal zo voorspoedig te gaan tijdens onze terugreis maar bij de derde overstap kwam er toch een klein duveltje uit een Afrikaans doosje. Het begon allemaal al een beetje scheef te lopen op de luchthaven van Dar es Salaam. Bij het inchecken kreeg de mevrouw achter de computer het ding niet goed opgestart en werden wij uiteindelijk op pad gestuurd met de mededeling dat wij onze ticket voor de volgende aansluitende vlucht wel zouden krijgen op de luchthaven van Addis Ababa. Daar eenmaal aangekomen werden alle passagiers opgevangen in een soort wachtruimte waar we opgewacht werden door personeel van Ethiopian Airlines. Een hoop drukte van passagiers die al duwend en trekkend tickets wilden bemachtigen. Ook wij hebben ons toen maar in de strijd geworpen alleen zonder het gewenste resultaat. Volgens de grondstuward stonden wij niet op “de lijst” en mochten daarom ook niet verder reizen. Wij bleven eenzaam achter in de wachtruimte en iedereen die wij aanklampten om hulp stond ons even te woord glimlachte dan vriendelijk en liep vervolgens weg. Uiteindelijk kregen we iemand te pakken die ons een stand-by ticket aanbood. Anders gezegd … hopen dat er iemand niet komt en zo ja mag je mee en anders zit je 2 dagen vast in Addis Ababa (volgende vlucht ging pas op donderdag). Aangezien we gewoon geboekt, betaald en onze vlucht herbevestigd hadden zijn we maar veel in de weg gaan staan bij de incheck bali en hebben we…nou ja vooral Aad…. 2 uur lang de achtervolging ingezet bij de man die ons uiteindelijk een instapkaart moest geven. Uiteindelijk kwamen we er achter dat er nog 5 plaatsen vrij waren en er 6 mensen stonden te wachten om nog mee te mogen. Het bleef spannend tot op de laatste seconden voor vertrek. Aad stond te onderhandelen met een gezinnetje om het kind wat ze bij zich hadden op schoot te nemen zodat er een extra plek vrij zou komen, ondertussen liep hij ook nog een mannetje te bedreigen die aanstalten begon te maken om onze bagage weer uit het vliegtuig te halen (mannetje was wel een kop kleiner). Het vliegtuig begon ongeduldig zijn motoren te starten en de slurf waaraan hij vastzat stond op het punt losgekoppeld te worden, op dat moment besloot men om ons in te laten stappen en het verder maar te regelen in het vliegtuig. Ergens waren nog stoelen over???? Eenmaal binnen bleek dat er een veel te dikke man met een veel te dikke koffer overgeplaatst was naar de business class. Hij paste niet in de stoel en de koffer niet in het rek. Na nog een kleine stoelendans met een Australiër en een Italiaan kwamen we wonder boven wonder naast elkaar te zitten en konden we eenmaal in de lucht opgelucht beginnen aan onze reis naar huis. Op weg naar ons volgende avontuur. Maar dan wel weer op mijn eigen vertrouwde Africa Twin want daar heb ik geen in of overstap ticket voor nodig…. broem, broem motor starten en gaan…… ik kijk er al naar uit!!!!!