Het was een prettige motortocht naar Fes. Aad werd onderweg opgeschrikt door een laag overvliegend roofvogel die van de schrik zijn buit (een slang van een meter) vlak voor zijn neus liet vallen. Verder was de weg goed aangegeven en behulpzame verkeerspolitie stuurde ons de goede kant op. Ook in Fes hadden we onze Riad (Lune et Soleil) snel gevonden dankzij een Marokkaanse Nederlander die ons te hulp schoot in de drukte van Fes. Hij regelde een brommertje die voor ons uit reed door de wir war van straatjes om ons vervolgens af te leveren bij zijn broer die wel bereid was voor een paar dirham op onze spullen te passen. Dat was mooi want toen hadden we nog de beschikking over ons geld.  Na een heerlijke verfrissende douche in ons nieuwe onderkomen zijn we op zoek gegaan naar een bank, die we ook redelijk snel vonden. Hup pasje er in en…. geen geld niks??? Even onze euro’s voor noodgevallen ingewisseld. Later op de dag toch maar eens op internet gekeken of er soms een internetstoring was ofzo. Maar nee de bedragen die van onze rekening waren afgeschreven kwamen ons zeker niet bekend voor en het bedrag liep net zo snel op als de temperatuur buiten en daar was het ondertussen al 45 graden. Snel gebeld met de bank en daar was het hun tot onze opluchting ook al opgevallen. Dit was niet normaal meer. Onze pas bleek ergens ???? door een bende geskimt. Het slangengebroed!!! En onze rekening was door de bank al geblokkeerd.   Ze hadden ons alleen ons nog niet kunnen bereiken. Opgelucht vervolgen we morgen onze weg richting de woestijn. Hoop alleen niet dat daar veel addertjes onder het zand liggen.

We zijn allebei gezond! Ik weet namelijk zeker dat we geen Mexicaanse griep onder de leden hebben. Als we niezen dan is het van de kruidige geuren die in de smalle straatjes hangen van Chefchouan. Toen we gisteren de grens over wilden steken tussen Spanje en Marokko werden we eerst naar een soort container gestuurd waar een aardige jongedame ons ondervroeg op verdachte klachten die wel eens op griep konden duiden. No.. ugh ugh? No.. kuch kuch? You hot? Nee allemaal niet, alleen dat laatste. Maar, dat kwam door de 35 graden onder de felle zon in een zwart motorpak. Na de ondervraging mochten we verder lopen en werden we verwezen naar een soort houten sluis. Er stond een man bij in een witte jas, die wat mij betreft meer leek op de plaatselijke slager. Hij wenkte ons door het poortje heen en bij het afgaan van het rode kruis was je gezond. Gelukkig 2X een rood kruis en opgelucht weer verder op jacht naar stempels en andere grensdocumenten. Gisteren zijn we, nog steeds zeer tevreden over onze gezondheidsverklaring, optimistich de medina ingedoken. Dit is een wirwar van kleine steegjes, poortjes en een enorme hoeveelheid aan piepkleine winkeltjes. Na een wandeling door de steegjes heerlijk op het plein beneden aan de berg gegeten. Opgetogen aanvaarden we de klim naar boven. Inmiddels donker geworden was het lastig om nog wijs te worden uit de kleine kronkelsteegjes en hadden geen idee meer waar we uithingen. Waar is het hotel en hoe heet dat ook al weer? Niet opgelet!!!! Aad niet ik niet. Tja… en nu? Uiteindelijk maar naar een uitgang gelopen en een taxi aangehouden. Waar naartoe?.. uhhhh geen idee maar rij maar. Aad kon zich nog een naam van een hotel herinneren waar we langs waren gekomen op de motor en ik kon nog ergens in een donker hoekje van mijn hersenpan bedenken dat ik vlak bij ons hotel een bord camping had zien staan. Dat hebben we toen maar in het oor van de Taxi chauffeur geroepen, die maar bleef vragen Hotel? Hotel??? Eindelijk na een rit van zeker een half uur links, rechts? door een pikdonker stadje en verlaten weggetjes met een beetje toeval gevonden. Onze temperatuur was aardig gestegen maar niet van de griep! Dat weten we gelukkig zeker.

Vertrokken vanuit Rotterdam met alleen een piepklein rugzakje als bagage. Heerlijk geen gesleep en gesjouw met helmen en zware motortassen. Bij aankomst in Marbella konden we zo doorlopen richting de uitgang waar we opgewacht zouden worden door David, onze taxichauffeur. Het is altijd gezellig rommelig bij de aankomsthal en ik vind het altijd weer leuk om naar al die verschillende mensen en begroetingen te kijken. Maar, na  twee uur wachten en verschillende telefoontjes via Nederland was ik toch blij dat hij eindelijk in zijn Mercedes met airco opdook. Hij had die nacht brand gehad en was daardoor onze afspraak vergeten. Gelukkig ging de reis weer vlot verder richting de motoren die bij hem in de garage op ons stonden te wachten. Daar aangekomen snel omkleden en op pad… dachten we, nee dus, mijn helm was foetsie nergens te bekennen. Nadat we van de eerste verbazing waren bekomen zijn we maar weer in de taxi gestapt en op zoek gegaan naar een motorzaak. Gelukkig was David erg behulpzaam en na een uurtje waren we 223 euro armer maar wel weer in het bezit van goedgekeurde helm. Ondertussen de telefoon gepakt en de verzekering gebeld. Na eerst even contact te hebben gehad met de buurvrouw in Nederland of ze even door het raam van de schuur wilde kijken of hij daar toevallig toch niet per ongeluk ergens achtergebleven was. De verzekering wist ons te vertellen dat zonder Spaanse aangifte de kans op een vergoeding nihil zou zijn. Tja, wat nu want uren wachten op een alleen maar Spaans sprekend politiebureau zagen we eigenlijk niet zo zitten. David schoot te hulp, belde een paar (politie)vriendjes die om bij te klussen bij zijn autoverhuurbedrijf werkten en vertelde ons dat die ook er voor zouden zorgen dat we snel geholpen zouden worden als we ons zouden melden bij zijn garage. Wij op pad, en ja hoor, even later werden we bij de garage opgehaald door 2 politie agenten op de motor. Eentje voor en eentje achter ons en zo mee naar het bureau, geweldig! Wij spraken geen Spaans en zij geen Engels maar toch veel papieren en heel veel stempels gekregen voor de verzekering! Na 5 minuten werden we met een ferme handdruk nog een goede reis gewenst en konden we toch nog vertrekken richting de ferry waar we oververhit aankwamen maar die dag toch nog het ruime sop konden kiezen.

Morgen reizen we naar Marokko, Al-Jazirat, Al-Maghreb ‘het eiland van de ondergaande zon’ zoals de Arabieren het land doopten. Volgens de reisgidsen die ik afgelopen winter doorgeworsteld heb moet het een fascinerend land zijn. Ik ben benieuwd welke indrukken en avonturen ons nu weer te wachten staan. Eigenlijk is onze vakantie al een paar weken geleden begonnen met het inpakken van onze motoren. Want dit jaar gaan we in plaats van een motor te huren in het vakantieland van onze keuze op onze eigen Africa-Twin. Dat was even een gepuzzel. Want hoe krijg je de Twins op plaats van bestemming zonder er zelf op de motor naartoe te moeten rijden. De trein… die gaat maar tot aan de Frans-Spaanse grens. Het vliegtuig… beetje veel geregel en het begon aardig in de papieren te lopen. Uiteindelijk via internet had Aad een adresje gevonden van ene meneer Jan. Een verhuisbedrijf die op Spanje rijdt en onze Twins wel mee wilde nemen. Eigenlijk zag ik het eerst niet zo zitten en zag al allerlei doom scenario’s voor me. Vrachtwagen overvallen en al onze motorspullen ergens in de aanbieding op de Franse zwarte markt of de motoren niet naar het zuiden getransporteerd maar ergens naar het hoge noorden richting de Oekraïne of zo. Aad “de rasoptimist” wuifde al mijn zorgen weg en zette het plan door. En zo kwam het dat 3 weken geleden onze Twins opgehaald werden door een klein vrachtwagentje met een chauffeur met een zwaar Russisch? accent. Aad verzekerde mij dat ze uiterst zorgvuldig met onze spullen omgingen. Ja tuurlijk, schoot er door mij heen, dan brengt het nog meer op. Maar gelukkig kwam na een paar dagen het verlossende telefoontje. En wat bleek! De chauffeur die ze mee genomen had naar Spanje was een goede bekende van Aad uit de vervoerswereld en hij verzekerde ons dat de Twins zonder schade keurig waren aangekomen in Marbella. Opgelucht vertrekken we morgen naar Malaga en worden daar ook nog opgehaald door iemand van het verhuisbedrijf om ons vervolgens keurig af te zetten bij de loods waar ze met al onze bagage veilig geparkeerd staan. Fantastisch geregeld! Vol vertouwen in mijn medemens gaan we op stap richting een land wat volgens de reisgidsen geleidelijk aan zijn mysteries zal prijsgeven aan ons. Ben benieuwd..