We zijn nog steeds van plan om naar de kustplaats Al-Hoceima door te reizen om daar mijn collega Ali te bezoeken. Vanuit het zuiden loopt er een weg rechtstreeks naar boven dwars door het Rif gebergte. Maar onze reisgids en andere reizigers (vooral de Nederlandse Marokkanen) die we onderweg gesproken hebben raden ons deze tocht door de bergen af. Niet zo zeer omdat de weg slecht zou zijn, maar de omgeving staat vooral bekend om zijn teelt en verkoop van drugs. Het gebied heeft de reputatie de grootste producent van canabis ter wereld te zijn. We werden vaak gewaarschuwd dat we onderweg lastig gevallen zouden worden door drugs verkopers. Het advies luidde over het algemeen als volgt:  nergens voor stoppen, geen aandacht geven en om vooral hard door te rijden.  Ook hebben we begrepen dat de weg er naartoe zich door de bergen kronkelt als een bewegende slang, dus dat hard doorrijden? Ik weet niet of dat gaat lukken! We gaan morgen om 6 uur vertrekken richting het Rif. Want dan slapen de meeste drugs verkopers nog volgens de mensen hier uit Chefchaouen.  Ook bij het oplossen van andere probleempjes hebben zij ons goed geholpen. Onderweg naar dit dorp voelde ik al steeds de motor waggelen maar de weg zat vol met ribbels en kamelenbulten dus ik sloeg er verder niet zoveel acht op. Aangekomen op de parkeerplaats bij het hotel werd ik aangesproken door een paar heren die hier overal op de terrasjes glaasjes thee drinken. Ik had een lekke band! En waarschijnlijk al aardig wat km mee gereden. Gelukkig kregen we al snel hulp aangeboden van de mannetjes rondom de parkeerplaats die een taxi voor ons en de lekke band regelden. Hup, naar de plaatselijke banden service die bestaat uit een mini hokje volgepropt met banden en andere spullen. De rest wordt op straat geregeld. Maar in drie kwartier was de band verlost van zijn spijker en weer vakkundig geplakt. De baas van het bedrijfje bracht ons voor slechts 10 dirham met band terug naar het dorpsplein boven op de berg. Na een beetje gepruts en de aanwijzingen van enkele bewoners stond de motor toch weer redelijk snel op 2 wielen. Gelukkig maar, want morgen zullen we vaart moeten maken om de Rif verkopers van ons af te schudden.

We zijn vanuit het zuiden onderweg naar de kust aan de Middelandse zee. Heel veel zand, stenen, dorre lege vlaktes, rotsen in alle kleuren rood gezien. Halverwege de rit zijn we nog even afgeslagen naar de Dades en Todrakloof. Ons handboek voor reizigers (de Trottergids) had ons een indrukwekkende rotswand beloofd, die als je de kloof betreedt aanvoelt als een kathedraal waarvan de zoldering vervangen is door een hemelgewelf. Met deze beleving in het vooruitzicht hadden we de 80 extra kilometers die we daarvoor moesten rijden er graag voor over. De eerste kloof was aardig met een leuke rostwand en boven aan de berg een grappig wegrestaurant. De tweede kloof de Todra met een rotswand van 300 meter hoog bleek bij aankomst nogal druk bezocht. Er waren in de directe omgeving tientallen overwegend lege hotels met camping plaatsen. Bij de ingang van de kloof was het een drukte van belang! Tot diep in de kloof overal kraampjes met Marokkaanse hebbedingen die thuis op zolder of in de kast verdwijnen. Tegen de rotswand waren er reclameborden opgehangen met namen van hotels die ze tegen de eens zo indrukwekkende rotswand aangebouwd hadden.  Door de kloof stroomt een riviertje waar her en der auto’s in geparkeerd stonden die hun wekelijkse wasbeurt kregen. De gezinnen in de kloof hadden bezit genomen van de drooggevallen rotsblokken en vermaakten zich zo te zien prima met de meegenomen etenswaren en vulden ondertussen hun flessen met het opwellende bronwater. Wij hebben vanaf een uitgehakt terrasje in de rotswand dit vrij onschuldige vermaak maar eens rustig gade geslagen. Maar naar de magie die ons volgens de reisgids te wachten stond  hebben we verder maar niet meer gezocht. Na een eenzame nacht in het hotel (we waren de enige gasten) hebben we onze reis voortgezet op zoek naar de duizend en een nacht beleving. Of zijn wij daar toch te Hollands voor??

Na een paar dagen rondgezworven te hebben in de sprookjesachtige medina van Marrakech hebben we deze bijzondere stad weer verlaten. In de Riad waar we logeerden worden ook Marokkaanse kooklessen gegeven door een Nederlandse dame. We hebben haar heerlijke tajineschotels geproeft. Klaar gemaakt door een paar Marokkaanse dames en de cursisten. Het was een klein duizend en één nacht paradijsje. Iedere ochtend ontbijt op het dakterras. Om even bij te komen van de drukte van de stad werd ons bij binnenkomst een heerlijke geurend en verkoelend nat handoekje aangereikt. Wat een ontvangst en gastvrijheid, daar kan ik nog iets van leren. Marrakesch is een drukte van belang overal mensen, geluiden, trommels, toeters, mensen die je aanklampen met daar doorheen brommertjes die keihard rijdend en toeterend door de mensenmenigte scheuren. Midden in dit eindeloze gewoel liep ik nog een collega tegen het lijf in de koranschool. Het was een leuke ontmoeting en onder het genot van een glaasje mintthee hebben nog spannende reisverhalen uitgewisseld op het Jemaalel Fna plein waar alle mensen uit alle hoeken van de wereld lijken samen te stromen. Ondertussen zijn we aangekomen in Ouarzazate de poort naar het diepe zuiden. Hier begint het zand het te winnen van de palmbossen, de eerste uitlopers van het Atlas gebergte hebben we al gezien. Ook hier in het bikershome was de ontvangs gastvrij. Het motor onderkomen wordt gerund door een Nederlander die hier op een van zijn vele reizen is blijven hangen. We werden meteen mee genomen met zijn gezin naar een kleine waterpoel in de buurt, om even heerlijk af te koelen van de reis en het eerste woestijnzand van ons af te spoelen. Morgen weer verder naar de vallei van de Dades. Daar ligt vast nog veel meer moois op ons te wachten en wie weet nog meer verrassende ontmoetingen.

Motorrijden in Marokko is even iets anders dan op de A58. Tijdens je motorexamen heb je geleerd wat jou plaats op de weg is en daar houdt iedereen zich over het algemeen wel aan. Hier liggen de zaken effe anders. Er is over het algemeen een vrij smalle weg en die is voor iedereen toegankelijk die zich ook maar op de een of andere manier voortbeweegt. Er is wel een soort verdeling heb ik ondertussen gemerkt. Het tegemoetkomend verkeer rijdt over het algemeen in het midden op de streep. Dat betekend dat ik ook maar vlak langs de streep ben gaan rijden omdat ze mij anders net niet zien achter de brede rug van Aad . Met als gevolg dat ik al regelmatig belaagd ben door allerlei tegemoedkomende kamikaze piloten. Ook komt het voor dat als ik plotseling opduik achter de motor van Aad, ik de tegenligger zo veel schrikt aanjaag dat hij al slingerend zijn weg moet vervolgen. Rechts van de weg rijden is ook geen optie omdat daar zich het langzame verkeer bevindt. Denk aan ezels met enorme balen hooi, fietsers, karretjes met allerlei handel en verder nog groepjes mensen die ergens op wachten. Soms liggen er ook groepjes honden te luieren, waarvan ik denk dat het reutjes zijn. Het is mij namelijk opgevallen dat de mannen hier voornamelijk hun tijd doorbrengen met thee drinken en mensen kijken op een terrasje. Verder zijn de wegen oké. Het is goed aangegeven waar je naar toe moet, behalve dan in de steden daar moet je het verder zelf maar uitzoeken. Gelukkig spreken we beide geen Arabisch, Spaans of Frans en in Marokko spreekt men nauwelijks Engels dus dat brengt ons weer op zeer onverwachte plekken. Vaak zeer verrassend en weg van meeste toeristen. Alhoewel de toeristen die we hier tegenkomen zijn over het algemeen Marokkanen zijn met een Nederlands, Duits, Frans of Italiaans kenteken. Dat maakt het straatbeeld hier wel zeer kleurrijk en het leuke is! dat wij “Medelanders” onderweg zwaaien naar elkaar.