|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Missie volbracht!

25 januari 2011

Ik schrijf dit stukje terwijl we al maanden thuis zijn. Veel bezoekers van de site vragen me hoe het uiteindelijk afgelopen is met de motorpech. We zijn een paar dagen langer gebleven in Talling, wat op zich geen straf was. Je kan het slechter treffen. Aad heeft de motor met veel lawaai naar de Honda garage gebracht om daar gerepareerd te worden. De monteur die de klus moest klaren was aan het motorcrossen, wat ons twee dagen extra oponthoud koste. Helaas was het daardoor ook niet mee mogelijk om de M2 te gaan rijden richting Sint Petersburg. Erg jammer, want deze beruchte weg had wel een beetje het hoogtepunt van de reis moeten worden. De M2 staat bekend om zijn zeer slechte wegdek vol met gaten en kuilen. Het schijnt dat je er constant op moet letten, vooral op de capriolen van andere weggebruikers. En de politie vindt het een sport om bekeuringen uit te schrijven om duistere redenen. Zo hoorden wij van een paar Zwitserse motorrijders dat ze een bekeuring hadden gekregen omdat ze zonder hun helm op stonden te tanken??? Om de tijd een beetje nuttig te besteden hebben we op één motor een tochtje in de omgeving gemaakt naar het ABBA museum. Geen ABBA gezien, wel vijftig stenen koffers midden op een plein. Ik weet niet waar de reis van deze koffers naar toe ging, maar die van ons ging uiteindelijk met de boot richting Helsinki. We hadden via onze nieuwe Italiaanse vrienden een zeer goedkoop studenten onderkomen geboekt. De studenten zijn in de zomer naar huis en dan worden de kamers verhuurd aan reizigers. Echt geweldig! Na onze tussenstop weer opnieuw de ferry gepakt die ons naar Stockholm bracht. Binnen één dag de Vasa bezocht, gewinkeld in de binnenstad en een boottocht gemaakt. Pipi Langkous museum overgeslagen en daar heeft Aad nu nog spijt van. De volgende dag een prachtige rit dwars door Zweden gereden om de volgende ferry te nemen richting Duitsland. Eenmaal aangekomen in Kiel in één keer via de snelweg doorgereden naar huis. Regen, regen, regen en nog veel meer pik zwarte wolken vol met regen. Vlak voor onze thuishaven hebben we als afscheid van onze vakantie nog een troosteloos vet frietje gegeten. Maar wat is het heerlijk om na uren echt afzien, moe maar voldaan je motor te parkeren in je eigen schuur ……. Missie volbracht!

Pech

23 augustus 2010

In Estland zijn ze volop bezig met het opknappen en aanleggen van nieuwe wegen. Daardoor komen we regelmatig voor verrassingen te staan. Onderweg naar Talling doemde er weer eens een omleidingsbord voor ons op met de mededeling dat we rechtsaf moesten het boerenland in. Even later reden we in de stromende regen over een okergeel kiezelpad met diepe karrensporen. Alles schudde en knarste aan de motor en we zagen er na 10 km uit alsof we een geel modderbad hadden genomen in een of ander duur kuuroord. Gelukkig bleef het flink doorregenen dus eenmaal weer op het asfalt aangekomen waren we zo weer schoon gespoeld. Alleen bleef het onder in mijn motor tikken en rommelen, maar dat was niet zo gek aangezien ik ook al een keer door een voorbij scheurende auto op een andere onverharde weg was bekogeld met los liggende stenen. Ik nam dus maar aan dat het gerommel onder in de buik van mijn motor veroorzaakt werd door stenen die in mijn bak terecht waren gekomen. Na twee fantastische dagen in Talling wilden we onze reis richting Rusland vervolgen… maar ik kwam niet ver, na 500 meter was het geluid uit de buik van mijn motor geen vriendelijk getik meer. Een hard geknars en gekraak deed mij besluiten om te stoppen. Eerst maar eens zelf op onderzoek uitgegaan naar de oorzaak van zo veel lawaai, maar dat schiet niet op zo langs de weg. Dus toch maar naar de garage. Conclusie.. wiellagers kapot en einde reis. Ondertussen wachten we al twee dagen op de monteur samen met twee Italianen die we opgepikt hebben in de Honda garage. We hebben het gezellig samen… pech onderweg schept weer nieuwe vriendschappen daar hebben we geen EU voor nodig.

Weer bericht

18 augustus 2010

Naar mate we verder reizen richting Rusland worden de wegen steeds stiller en stiller. We zijn ondertussen aangekomen in Estland en daar hebben we de wegen voor onszelf. Prachtige brede snelwegen waar alleen wij gebruik van lijken te maken. Af en toe een vrachtwagen of een inwoner uit een van de vele minidorpjes maar dan heb je het ook wel gehad. De wegen binnendoor zijn eigenlijk niet anders, slingerend tussen glooiende heuvels en langs roze, geel of blauw gekleurde Pipi Langkous huisjes. Af en toe wordt je opgeschrikt door de grijze resten van de Russische periode. Armoedige betonnen grauwe huizenblokken staan nog steeds als stille getuigen langs de weg en maken dat je het, terug naar de natuur gevoel, wat je tijdens het rijden krijgt even kwijt bent. Want de natuur is overweldigend. Vandaag hadden we een dagje vrij dus zijn we een mooie toertocht gaan maken naar de oudste boom van Letland de magische Pühajärv-eik. Zonnig gingen we op weg, even zonder bagage op pad lekker ontspannen rijden in de natuur. Aangekomen bij de Sojatamm of oorlogseik, want zo wordt hij in de volksmond genoemd bleek dat de eik helaas door de laatste storm zijn hoge kroon had verloren. Hij stond er een beetje treurig bij net zoals inmiddels het zonnige weer. De eerste spetters vielen uit de hemel en beloofde niet veel goeds. Schuilen in een bushok hielp wel even maar de donder en bliksem kwamen steeds dichterbij (Aad wil vogend jaar alleen nog met een camper reizen). Alle regenpakken en andere handige spullen om ons te beschermen tegen de regen lagen natuurlijk in het hotel, want die hadden we immers tijdens het kleine toertochtje toch niet nodig?? Uiteindelijk toch maar weer op de motor gestapt en de ergste regenbui sinds de laatste watersnoodramp over ons heen gekregen. Het water stond kuithoog in de straten en we werden letterlijk terug naar het hotel gespoelt. Gelukkig wel weer heelhuids aangekomen, maar druipnat tot op onze onderbroek…

Internetcafe???

Een stukje schrijven voor op de site blijft lastig. Op onze andere reizen was het geen probleem om ergens onderweg een internetcafe te vinden en onze belevenissen aan het net toe te vertrouwen. In de Baltische Staten is dat een ander verhaal. Nergens is een intenetcafe te vinden en ook bij navraag in de wat grotere steden, bleek dat ze geen idee hebben waar je naar vraagt. Internetcafe??? wat doe je daar dan? Overal waar je komt, kun je heel modern gebruik maken van WiFi en je ziet dan ook veel mensen met een laptop op de terassen of een ander modern apparaat. Aangezien wij geen laptop bij ons hebben op de motor loop ik een beetje achter met mijn reisverslagen. Tot nu toe hebben we al veel gezien van de geschiedenis van de Baltische Staten. Het bezoek aan een verlaten kruisraketbasis hebben we maar even overgeslagen. We moesten daarvooor 220 km omrijden om uiteindelijk in Riga aan te komen. Aangezien we net een indrukwekkend bezoek hadden gebracht aan het oude KGB gebouw in Vilnius hadden we niet zoveel behoefte aan nog meer oorlog en onderdrukking. Wel hebben wel net als de Paus nog een bezoek gebracht aan de Kruisheuvel. Een indrukwekkende berg met allerlei soorten en maten kruisen waar je doorheen kunt lopen. De gelovigen die hier naartoe gaan, trekken daarvoor hun beste pak aan en de kinderen lopen er op hun paasbest bij. Ook alle bruiden met hun familie brengen een eervol bezoek aan deze plek. Wij hadden ons motorpak aan, dus we vielen niet op… In Riga (Letland) hebben we ons 2 dagen als echte toeristen gedragen. Veel ijsje eten en gratis plassen bij het restaurant met de grote M.

Weerbericht

11 augustus 2010

De eerste kennismaking met polen was vooral nat te noemen. Motorzwemmen over smalle glibberige binnenwegen. De weg is af en toe een lappendeken van allerlei soorten asfalt. Alsof een kind de weg in heeft gekleurd met alle kleuren grijs die hij in zijn potlodendoos kon vinden. Het landschap is vooral groen met mini dorpen waarvan de plaatsnaam vaak langer is dan de weg die er door heen loopt. De namen zijn prachtig en niet uit te spreken. Szczytno, Gizyccko en Orzysz om er maar een paar te noemen. Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan de Wolfsschanze. Gelukkig scheen de zon weer volop wat het bezoek minder zwaar maakte. Het blijft toch een raar idee om op een plek te lopen van waar uit Hitler zijn oorlog heeft gevoerd tegen de Russen. Het 80 gebouwen tellende hoofdkwartier ligt helemaal in brokstukken uit elkaar, maar dat maakte het voor mij nog indrukwekkender. De bunkers waren overwoekerd met mos, varens en bomen. Ook de barak waar de aanslag door Von Stauffenberg werd gepleegd op Hitler lag er zo onder het mos verscholen haast vredig bij. Ik had er de hele ochtend een raar gevoel bij om op de paden te lopen waar Hitler ooit zijn hond uit liet. Gelukkig was het vanmiddag een kort ritje op de motor en lekker in het zonnetje om mijn gedachten over het ochtendbezoek weer los te laten. De rit voerde ons door een prachtig merengebied en eindigde in Elk waar we bij het verkeerde hotel voor de deur stonden. Tsja, lastig en verwarrend. Uiteindelijk na veel keren, draaien en steeds hetzelfde rondje rond de kerk werden we door een Pool opgepikt. Hij kwam zelf net terug van een motortocht naar de Noordkaap en herkende ons zoek probleem. Hij sprong op zijn scooter en loodste ons door het dorp naar het juiste hotel. De middag hebben we, in plaats van gezellig op een terrasje, doorgebracht in de beschutting van een kerk. Er brak namelijk een verschrikkelijk noodweer los! Alsof onze Lieve Heer met emmers tegelijk water naar beneden stond te gooien. Flink nat geworden hebben we toch maar even Elk bekeken om morgen onze tocht verder te zetten richting Litouwen. Een nieuw land en ook weer een nieuw verhaal…

Nieuwe vrienden

7 augustus 2010

We zijn aangekomen op ons startpunt Prenzlau. De eerste dag flink wat kilometers gemaakt, uitgerust in Cella bij Dieter. Een zeer enthousiast hoteleigenaar die ons en de motoren van alle gemakken voorzag. Voor het vervolg van onze route had hij op internet een mooie weg voor ons uitgezet naar een prachtig merengebied in het voormalige Oost-Duitsland. Daar aangekomen bleek het lastig om een onderkomen te vinden, ook hier is het hoogseizoen en alle hotels reeds bezet. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in een vakantiepark. De eigenaar wilde wel een uitzondering voor ons maken en bracht ons naar een villa met uitzicht op het meer, echt fantastisch. Heerlijk geslapen en na een stevig ontbijt weer op weg. Nu had ik het idee dat ik samen met Aad op reis zou gaan, maar ik ben er achter gekomen dat Aad een vriendin heeft meegenomen! Ze heet Garmin en heeft blijkbaar meer te vertellen dan ik. Normaal gesproken bepalen we samen de route maar ik sta nu helemaal buitenspel. Als Garmin zegt rechts… dan gaan we rechts… ook al zie ik op mijn oude vertrouwde ANWB kaart dat we de weg moeten volgen. Ik heb niets meer in te brengen en sukkel achter Aad en zijn nieuwe liefde aan. Volgens mij is dit de nieuwe tijd en moet ik mij neerleggen bij deze moderne manier van reizen. Maar ik vertrouw ze niet die twee, want volgens mij is wegnummer 192 op de kaart hetzelfde als het wegnummer op een geel wegbord van een vierkante meter en kun je dan gewoon die weg volgen. Maar Garmin zegt rechts, dus…

Weer(bericht)

Thuis
4 augustus 2010

Daar zit ik dan, het is een beetje onwennig. Morgen vertrekken we vanuit onze eigen schuur. Over het algemeen hebben we voordat de motorreis echt van start kan gaan nog een aantal vlieguren voor de boeg. Nu zit ik hier nog rond te kijken met een stapel spullen voor mijn neus die nog ergens een plekje moeten krijgen op de motor. Vanmorgen nog even naar het weerbericht gekeken van de NOS. Richting Rusland en de Scandinavische landen temperaturen beneden de 20 graden met regen. Meestal vraag ik me ´s morgens vroeg af, vlak voordat ik aan het werk ga wat ik aan hemelsnaam heb aan een weerbericht over Griekenland of andere verre oorden, maar deze keer moet ik toegeven is het wel handig. Weet ik in ieder geval dat ik mijn regenpak ergens bovenop moet pakken en niet diep weggestopt onder in mijn plunjebaal. Vorig jaar was dat wel anders, waren we blij met iedere druppel water die we tegen kwamen. Af en toe tegen de 45 graden in je zwarte motorpak was niet echt verfrissend te noemen. Voor de trouwe lezers van mijn schrijfsels moet ik nog even mijn excuses maken. We waren vorig jaar niet ergens in het Rif gebergte blijven hangen tussen de weetplantages, maar waren gewoon alvast overgestoken naar Spanje om daar nog een paar dagen tapas te gaan eten. Nogmaals sorry, ik zal ditmaal mijn reisverslagen af maken tot dat we weer terugkeren in onze eigen schuur. En dat gaat zeker lukken! We zijn namelijk erg modern geworden. Aad heeft een Garmin aangeschaft en na een dagje puzzelen de route door Polen en de Baltische Staten in het routeding gezet. Wel jammer, ik hou namelijk van landkaarten en kan er uren op een regenachtige zondagmiddag naar zitten staren en me voorstellen waar al die kronkellijntjes naartoe gaan en wat er allemaal te beleven valt tussen die lijntjes. Maar ik heb gewoon toch een kaart van Rusland gekocht hoor, je weet maar nooit met die moderne dingen.

Reageren.

satori

01 September 2010
Tja nou ben ik benieuwd....
Einde reis???
Kan me niet voorstellen.
Knuffels
Satori

Rob

06 August 2010
hoi Aad & Marja,

Veel plezier op deze trip, ik ga jullie volgen...

groetjes
Rob
2