Naar mate we verder reizen richting Rusland worden de wegen steeds stiller en stiller. We zijn ondertussen aangekomen in Estland en daar hebben we de wegen voor onszelf. Prachtige brede snelwegen waar alleen wij gebruik van lijken te maken. Af en toe een vrachtwagen of een inwoner uit een van de vele minidorpjes maar dan heb je het ook wel gehad. De wegen binnendoor zijn eigenlijk niet anders, slingerend tussen glooiende heuvels en langs roze, geel of blauw gekleurde Pipi Langkous huisjes. Af en toe wordt je opgeschrikt door de grijze resten van de Russische periode. Armoedige betonnen grauwe huizenblokken staan nog steeds als stille getuigen langs de weg en maken dat je het, terug naar de natuur gevoel, wat je tijdens het rijden krijgt even kwijt bent. Want de natuur is overweldigend. Vandaag hadden we een dagje vrij dus zijn we een mooie toertocht gaan maken naar de oudste boom van Letland de magische Pühajärv-eik. Zonnig gingen we op weg, even zonder bagage op pad lekker ontspannen rijden in de natuur. Aangekomen bij de Sojatamm of oorlogseik, want zo wordt hij in de volksmond genoemd bleek dat de eik helaas door de laatste storm zijn hoge kroon had verloren. Hij stond er een beetje treurig bij net zoals inmiddels het zonnige weer. De eerste spetters vielen uit de hemel en beloofde niet veel goeds. Schuilen in een bushok hielp wel even maar de donder en bliksem kwamen steeds dichterbij (Aad wil vogend jaar alleen nog met een camper reizen). Alle regenpakken en andere handige spullen om ons te beschermen tegen de regen lagen natuurlijk in het hotel, want die hadden we immers tijdens het kleine toertochtje toch niet nodig?? Uiteindelijk toch maar weer op de motor gestapt en de ergste regenbui sinds de laatste watersnoodramp over ons heen gekregen. Het water stond kuithoog in de straten en we werden letterlijk terug naar het hotel gespoelt. Gelukkig wel weer heelhuids aangekomen, maar druipnat tot op onze onderbroek…