Het tripje naar de Taj Mahal was eindeloos. Niet alleen de graftombe maar ook het reisje er naartoe was een dag om niet te vergeten. Om 5 uur in de ochtend vertrokken voor een rit over 200 km waar we 5 uur over zouden doen. Alle vervoer over de Indiase wegen duurt nou eenmaal lang en is niet zonder gevaren. Ik blijf me steeds maar verbazen over wat er zich zoal op de snelwegen afspeelt. Bijvoorbeeld: Tijdens onze nachtelijke bus rit naar Delhi lag er een kind midden op de weg. De bus reed er gewoon omheen. Stopte niet en niemand ging kijken wat er aan de hand was. Een zeer schokkende ervaring…. De chaufeur van ons gehuurde minibusje reed ook lekker door zodat wij weer verschilende bijna dood ervaringen achter de rug hadden voordat we goed en wel aangekomen waren. Maar het was de moeite van het nemen van deze risico’s waard. De Taj Mahal is een van de hoogtepunten en adembenemend mooi! Eigenlijk is hij wat hij beloofd te zijn op de plaatjes in je aardrijkskundeboek. Op de terugweg doneerde onze chaufeur vanuit de auto gelukkig nog wat geld aan een gelovige Hindoes langs de kant van de weg. Met als bedoeling om hem en zijn auto weer zonder problemen thuis te brengen. En joepie het wierp zijn vruchten af. Het heeft mij er van overtuigd dat geluk te koop is. Want ondertussen zijn we weer heelhuids in het schone en goed georganiseerde Holland teruggekeerd. Hier geen dode olifanten of vechtende stieren midden op de weg. Maar gewoon alles lekker geregeld en duidelijk. Iedereen rijdt dezelfde kant op, eenvoudig op zijn eigen rechter weghelft en bij ongeregeldheden wordt gestopt en staan we keurig achter elkaar in de file. Heerlijk! Deze reis was weer een geweldig avontuur met veel spanning, verrassingen en soms ook verschrikkelijk afzien Maar wat zullen we het ondoorgrondelijke leven daar in het verre oosten missen. India we komen terug!!!!

Wat een nacht…… om half 5 vertrokken en vanmorgen om 7 uur aangekomen in het hotel in Delhi. de eerste 5 uur over slingerende bergpassen. En het schoot maar niet op. Want net als op de motor moest de bus zich langs het andere verkeer wringen en dat werkt hier niet erg mee. Veel stoppen en slingeren dus. De chauffeur dacht ons een plezier te doen door een echte Indiase Bollywood film op te zetten. En echte vechtfilm met veel geweld, bloed en felle kleuren Het was een verhaal waar alle scenes uit de echte Amerikaanse vechtfilms in terug te vinden zijn. Ik werd al snel bijzonder misselijk van al dat geslinger en met de nep vechtgeluiden op de achtergrond ging ik vrolijk over mijn nek. Helaas bleek de plastic zak die ik aangereikt kreeg lek, dus het spektakel in de bus was nu ook compleet met verschillende geuren. Nog een dag vakantie en die gaan we goed besteden. Morgen gaan we een bezoek brengen aan de Taj Mahal. Een van de wereldwonderen op het gebied van de liefde. We zijn benieuwd! Want we zijn ondertussen een beetje verliefd geworden op dit gekke land India.

472 kilometer gereden in twee dagen over passen met hobbelige keienpaden. Over van alles wat je maar bedenken kunt over een weg die niet bestaat. Het was een hele ervaring en de omgeving is zo mooi dat je denkt dat je in een aflevering van Discovery Channel mee doet ! Onderweg in een tentenkamp geslapen waar onze warme slaapzakken goed van pas kwamen. Door de hoogte ben je toch niet helemaal fit en alles wat je doet kost je door het te kort aan zuurstof extra energie. Het gebied waar we geweest zijn kun je maar drie maanden per jaar bereiken de rest van het jaar is het afgesloten van de buitenwereld. Door de enorme hoeveelheden sneeuw die de passen afsluit. Op dit moment zijn we weer terug in Manali en hebben we onze motoren ingeleverd. Wat hoog tijd was want door ouderdom en de extreme omstandigheden begonnen ze al aardig uit elkaar te vallen. Gisteren begonnen mijn remmen het te begeven en dat is toch knap lastig als je nog een aantal kilometer naar beneden moet. Vandaag gaan we terug naar Delhi met de bus een tochtje van 14 uur….pffff. Het is kilometer vreten in India

WE HEBBEN HET GEHAALD !!!!!!!! Gisteren de hoogste berijdbare pas ter wereld gereden. 5602 meter. De weg naar de top was zoals elke pas spectaculair. Sneeuwwallen, watervallen en heel veel waterstromen over de weg. Een foto op de top, daar gingen we voor ! Het rijden met de motor door het verkeer blijft spannend. Er zijn namelijk maar een beperkt aantal regels. Alles wat groter is gaat voor. Als je wil paseren maak je dit kenbaar door zeer luid te toeteren. Anders gaan ze niet opzij. Het leger is een haast onneembare hindernis. Vooral als je toeter het niet doet. Dat overkwam mijn gisteren waardoor ik nogal wat capriolen uit moest halen om er langs te komen. Oeps… bijna klem tussen een tata en een militairecollone. Vandaag gelukkig een dag rust. Kunnen onze spieren even rusten want morgen moeten we de volgende hindernis nemen een tocht van 250 kilometer over de een na hoogste pas. Overnachten in een tentenkamp. Hopen op mooi weer en geen hoogteziekte Het blijft een avontuur op de toppen van India.

Aangekomen in het centrum van het Boedhisme. Overal in Ladakh kom je stupa’s, monniken en tempels tegen. Je bent hier in een ander India. We hebben een prachtige tocht gemaakt van 2 dagen naar een afgelegen klooster. Daar de nacht doorgebracht op een houten plank en een dienst bijgewoond. De tocht ging langs diepe ravijnen en prachtige rotsen die steeds veranderden van kleur. De weg er naartoe was op de meeste plaatsen goed te noemen voor Indiase begrippen. Dat komt omdat het leger hier zichtbaar aanwezig is i.vm de grens van Pakistan. Meestal is de weg slecht vol met losliggend grind en keien die van de berg afrollen. Ook zijn er veel gaten in de weg die soms vol staan met water zodat je niet kan zien hoe diep die zijn. Deze gaten worden met de hand opgevuld door Indiers uit het diepe zuiden. Ze worden hier 3 maanden per jaar naartoe gebracht om de wegen te herstellen. Het zijn hele donkere mensen gehuld in lompen en zwart van het stof en vastgekoekt teer. De teer die gebruikt wordt om de gaten te vullen en het wegdek aan te leggen wordt gestookt in ijzeren vaten. Dit veroorzaakt een vieze zwarte rooklucht. Met emmers vol met met gaten wordt de hete teer dan over de losse stenen gegoten. Er zitten hele groepen van deze mensen langs de weg stenen te hakken en te sorteren op grootte. Samen met langsrijdende Tata’s (vrachtwagens) vormt dit een desolate omgeving. Vooral als je vrij hoog boven op de berg rijdt, waar het koud, nat en mistig is besef je eens te meer hoe rijk wij zijn in ons nette kikkerlandje. Leh is een echte toeristen plaats waar het goed toeven is. Lekker uitrusten in een prettig hotel en een overvloed aan souveniers winkeltjes. Vooral veel marktjes met lokale zilveren sieraden. We komen hier echt tot rust na onze inspannende motortochten. India het is een land vol tegenstellingen.
Read the rest of this entry »

Na mijn ongelukkige val was ik gedwongen om rust te nemen. Mijn been kreeg ik door een enorme vochtbult ter grootte van een struisvogelei niet meer omhoog. Ik vervolgde mijn weg in de volgbus. Denk nu niet dat dat luxe is want de bus zit volgeladen met bagage en waterflessen die mij de hele weg aanvallen omdat de bus over de weg hopst en knotst. Na een gedwongen rustdag hebben wij onze weg vervolgd over de pas die geblokkeerd was door een rotsblok. Helaas was die de volgende dag nog niet geheel opgeruimd en hebben wij 2 en een half uur op de berg gezeten achter een man met een stok en fluit die alle Indiers de weg af blies die niet naar zijn zin stonden. Hij wist nog wel te vertellen dat de stok niet voor toeristen was. Gisteren zijn we het hooggebergte ingegaan (een pas van 4200 meter) Dat betekend dus langzaam omhoog en veel water drinken en rusten. De bergen zijn echt adembenemend zo mooi. Hoge sneeuwwallen en enorme rotsen in een keienlandschap. Maar toch zat het even tegen, de weg was zeer nat met veel keien en riviertjes die overgestoken moesten worden. Boven op de berg aangekomen hebben we door een pech gevalletje te lang staan wachten. Er kwam bij mij en bij Aad een flinke hoofdpijn opzetten die maar niet af wilde zakken. Beneden aangekomen zagen we de wereld voor een doedelzak aan. Aad begon steeds zieker te worden en had alle verschijnselen van hoogteziekte. Er zat dus nog maar een ding op! zo snel mogelijk naar beneden! Met een beetje moeite een busje geregeld die toevallig in de buurt was van ons tentenkamp. Er zaten Franse toeristen in die bereid waren om hun bagage op het dak te leggen zodat er ruimte voor ons vrijkwam. Om naar beneden te komen moesten we wel eerst weer 1000 meter omhoog. Dat betekend dus nog even een pas bedwingen van 5000 meter En dat ging mij te snel…. Met een zieke Aad opgepropt achter in het busje en ik zelf ondertussen door het te snelle hoogteverschil ook flink aan het braken zijn we na 4 uur rijden door het donker om 2 uur ’s-nachts beneden aangekomen. Daar waren een paar huizen en wat eettentjes. Gelukkig konden we op het dak van een van de hutjes slapen onder een paar snel bij elkaar gescharrelde lappen en dekens. Maar wat waren we blij met ons onderkomen en heerlijk geslapen onder een prachtige sterrenhemel. Zo mooi zie je ze thuis niet meer! Vandaag doorgereist naar Leh waar we ons weer aan zullen sluiten bij de rest van de groep. We krijgen al een beetje hoogte van India.
Read the rest of this entry »

Eigenlijk zouden we vandaag een flink stuk omhoog gaan, maar zoals alles in India is niets te plannen. De pas die we zouden moeten rijden is dicht. Er ligt een groot rotsblok op de weg en aan beide zijden van deze blokkade heeft zich al een flinke file gevormd. Er staat dus een lint aan bussen met mensen en vrachtwagens die allemaal wachten tot het rotsblok weer van de weg af is. Het kan even duren ?! Het kwam mij wel goed uit. Want je moet je voorstellen dat het verkeer hier niet netjes op zijn eigen helft blijft en rekening houd met een ander. Als motorrijder ben je al helemaal niks en als je niet je eigen ruimte pakt duwen ze je van de weg af. En dat was gisteren de reden van mijn glijpartij. Ik werd door een minibusje in de greppel gereden en ben flink onderuit gegaan. Klap, bam en daar maakte ik kennis met moederaarde. Vlak daarvoor had ik net een ander avontuur achter de rug. Er sprong plotseling een hond op de weg vlak voor mijn wielen, hij schrok van mijn getuuter en sprong in paniek onder twee inhalende busjes. Een hoop gekrijs en paniek om mij heen en ik zelf een dubbel gevoel. Het was hond of ik…. onze begeleider trooste mij met de volgende boodschap dat de hond als hij dood zou zijn wel een beter karma zou hebben.. Tja…. Het verkeer is dus een grote warboel waar wij onze weg door moeten zoeken. Op onze Enfields die niet erg betrouwbaar zijn. Onderweg verliezen we regelmatig onderdelen of stopt je motor er opeens mee omdat iemand je benzine gejat heeft. Gelukkig springt onze Bonny (de monteur) snel uit de volgbus bij problemen. Hij zwaait dan met zijn schroevendraaier waarna je weer vrolijk verder kunt. Maar het is even doorzetten met een flinke blauwe plek en een stijve nek opgelopen in de verkeersgekte in India
Read the rest of this entry »

De eerste kennismaking met onze Enfields was gelijk onze vuurdoop. Na wat uitleg over deze Engelse machine gingen we op pad. Schakelen met je rechter voet en remmen met je andere been. Dat was even lastig en wennen vooral omdat ook het schakelen naar beneden gaat en niet naar boven. Pffff…. Veel gemorrel om mij heen met schoppende en trappende motorrijders die hun Enfield in de juiste versnelling probeerden te krijgen. Ik heb op de motor nog geen ingesleten gewoontes, dus dat was in ieder geval een voordeel. Maar mijn Enfield kraakt en zucht wel onder mijn geweldadige pogingen om hem in de juiste versnelling te schoppen. Ik zit er nog al eens naast en dan geeft hij de moed op plof prut … Grrrr. Gelukkig weet ik ook het verschil niet tussen links en rechts dus het rijden aan de linker kant is tot nu toe nog maar een keer mis gegaan. (drie boze en scheldende indiers op een scooter … oeps) Onze eerste dag door de stromende regen, met bakken viel uit de hemel en iedereen doorweekt tot op op het motorhemd. Gelukkig brachten wij de nacht door in een wintersporthotel waar we straalkacheltjes uit een ver verleden aangereikt kregen om onze pakken en handschoenen te drogen. Met wat kunst en vliegwerk en een aantal verbogen ijzeren hangertjes uit de kledingkast hebben we de kamer omgetoverd tot drooghok. Onze Roepies hadden ook een schoonmaakbeurt gekregen omdat ik was vergeten om ze in mijn plasticzak te verpakken, maar uitgespreid op de vloer van de kamer was ook deze ramp snel verholpen, tussen deze duizendjes vielen we na een natte dag als Dagobert Duck in slaap. Om de volgende ochtend vrolijk onze vochtige spullen weer aan te trekken. Regenseizoen in India

Al weer drie dagen op pad en dit is onze eerste internet stop. Vanuit Delhi zijn we met de trein vertrokken richting de Himalaja. Midden in de nacht opgestaan en een spookachtige wandeling gemaakt door een slapende stad. In elke hoek ligt we iets, soms een mens soms een beest. Het keek ons slaperig aan. Ook het perron herbergde vreemde wezens. Met onze zware bagage stapten we over hoopjes kinderen. ouderen. honden. apen ect. Het eerste deel van de treinreis was goed te doen. Vanuit onze gekoelde wagon keken wij uit over enorme sloppenwijken. Mensen scharrelden langs het spoor naar iets van hun gading of een blik schoon water wat op de perrons te krijgen is. Ook al ken je de beelden van TV het blijft schokkend om het zo dicht bij te voelen. Het tweede gedeelte van de reis ging verder met een boemeltreintje. Die halverweg ophield met boemelen. Iedereen uit de trein op zoek naar een plek in de schaduw. De Indiers lieten het allemaal over zich heen komen en deelden hun meegenomen voedsel met ons. Uren later dan de planning kwamen we aan. we raken er al aan gewend ! Dit is Indie!

Het blijft toch elke keer weer spannend om op de plaats van bestemming te komen. Met een half uur vertraging vertrokken. Er speelde zich weer heel wat af voordat iedereen zich op zijn vliegtuigstoel had laten zakken. Links en rechts van onze plek werden blauwe hangbakken neer gehangen en ja hoor… stereo gehuil! Verder viel er nog iemand flauw in de slurf wat nogal wat commotie te weeg bracht. Maar na 8 uur toch een veilige landing op New Dehli. Het was weer even wennen aan de hitte die op je neerdaalt. Het is het beste te vergelijken met een hete vochtige bakkersoven waar je voor een paar minuten je hoofd in stopt. In deze hitte werden we met 10 personen en onze bagage in een klein busje gepropt. Ik moet zeggen: er is geen betere manier om je groepsgenoten te leren kennen ! De rit zo laat op de avond door Dehli was alsof we mee deden aan een game boy spelletje van de kids.. Alleen had ik het gevoel geen controle te hebben. Overal mensen en toeterende vervoermiddelen, slapende mensen op rotondes en langs de stoep. Ook voor het hotel was geen slaapplaats meer over tussen de koeien. Gelukkig zijn we goed aangekomen in ons nieuwe avontuur. Die morgen begint met een treinreis naar het meer koelere noorden. Ik snap nu waarom die Engelsen daar hun hoofdkwartier hadden…… Pfffff wat een kleffe hitte