Daar zit ik dan… het is een beetje onwennig. Morgen vertrekken we vanuit onze eigen schuur. Over het algemeen hebben we voordat de motorreis echt van start kan gaan nog een aantal vlieguren voor de boeg. Nu zit ik hier nog rond te kijken met een stapel spullen voor mijn neus die nog ergens een plekje moeten krijgen op de motor. Vanmorgen nog even naar het weerbericht gekeken van de NOS. Richting Rusland en de Scandinavische landen temperaturen beneden de 20 graden met regen. Meestal vraag ik me ‘s morgens vroeg af, vlak voordat ik aan het werk ga wat ik aan hemelsnaam heb aan een weerbericht over Griekenland of andere verre oorden, maar deze keer moet ik toegeven is het wel handig. Weet ik in ieder geval dat ik mijn regenpak ergens bovenop moet pakken en niet diep weggestopt onder in mijn plunjebaal. Vorig jaar was dat wel anders, waren we blij met iedere druppel water die we tegen kwamen. Af en toe tegen de 45 graden in je zwarte motorpak was niet echt verfrissend te noemen. Voor de trouwe lezers van mijn schrijfsels moet ik nog even mijn excuses maken. We waren vorig jaar niet ergens in het Rif gebergte blijven hangen tussen de weetplantages, maar waren gewoon alvast overgestoken naar Spanje om daar nog een paar dagen tapas te gaan eten. Nogmaals sorry, ik zal ditmaal mijn reisverslagen af maken tot dat we weer terugkeren in onze eigen schuur. En dat gaat zeker lukken! We zijn namelijk erg modern geworden. Aad heeft een Garmin aangeschaft en na een dagje puzzelen de route door Polen en de Baltische Staten in het routeding gezet. Wel jammer, ik hou namelijk van landkaarten en kan er uren op een regenachtige zondagmiddag naar zitten staren en me voorstellen waar al die kronkellijntjes naartoe gaan en wat er allemaal te beleven valt tussen die lijntjes. Maar ik heb gewoon toch een kaart van Rusland gekocht hoor… je weet maar nooit met die moderne dingen.

Water, ik ben dol op water. Vooral in grote hoeveelheden zoals je dat in een zee aantreft. Het leukste is om even met je tenen te voelen aan de Golf van Mexico of bijvoorbeeld de Indische zee. Of het dit jaar gaat lukken om een dip te nemen in de Grote Oceaan is nog de vraag, Maar de kans dat ik even verfrissing kan zoeken in het hoogste meer ter wereld is wel aanwezig ! We gaan namenlijk dit jaar naar Peru en zullen daar op onze motortocht het Titicaca meer gaan bekijken. Maar voordat het zover is moet er nog het een en ander aan voorbereiding gebeuren. Zo ben ik met mijn conditie nog niet echt opgeschoten. Zit op dit ogenblik al zes weken met twee ontstoken pezen. Dus veel beweging zit er niet in. Ik heb me voorgenomen om in plaats van het hardlopen maar te gaan zwemmen, gelijk een goede oefening voor mijn duik in het hoogste meer te wereld.

Het is vandaag de laatste dag van 2006. Buiten hoor ik het geluid van zwaar vuurwerk en opgewonden kinderstemmen. De spanning begint te stijgen en ik verlang naar 2007. Een nieuw jaar vol met verrassingen en nieuwe avonturen. Eigenlijk kan ik niet wachten en kijk daarom vaak op site’s met motorreizen. Vooral de persoonlijke verhalen en foto’s trekken mijn aandacht. Uren kan ik surfen over het net van de ene reis naar het andere. Ongeduldig staar ik naar de foto’s, want eigenlijk wil ik ook weer op reis om onze planeet verder te ontdekken. Maar dat dit niet vanzelf gaat weet ik ondertussen wel. Het vergt het een en ander aan voorbereiding. Het pijl van mijn conditie is nl. aardig gezakt en zal dus de komende maanden weer een beetje opgekrikt moeten worden. Op dit moment ben ik al begonnen met hardlopen (ik noem het zelf hartstrompelen). Want ik loop niet zo hard en de hartslagmeter vertelde mij dat het nu echt tijd geworden is om met mijn luie gat van die bank af te komen. Zucht ….. Dat wordt nog even doorzetten voordat het volgende avontuur van start kan gaan. Dit jaar gaat onze belangstelling vooral uit naar een ander continent, geen Azie dit keer maar Zuid-Amerika ! Maar voordat het zover is………………. nog even geduld

De tijd begint te dringen! De reis naar India staat voor de deur en ik moet nog een beetje ervaring opdoen op de motor. Dus ik heb mezelf toegesproken en ben op de Africa Twin geklommen. Dat was al een hele onderneming want ik kom een paar centimeter beenlengte te kort. Het gevolg is dat ik een beetje tussen hemel en aarde zweef bij het stoplicht. Maar goed straks in India zal alles ook wel anders zijn dan mijn vertouwde lesmotor. Eerst maar eens over Schouwen een rondje gedaan, wat een makkie was. Geen hond of kip op de weg, koeien netjes in de wei. Maar dat schoot niet echt op als oefengebied. De volgende dag op zoek gegaan naar een beetje meer spanning… een afgrond of zo. Maar de enige hoogte sensatie die ik kon vinden in de buurt was de Zeelandbrug. Wel een schitterend uitzicht maar verder alleen maar afgronden met een degelijke vangrail er voor. Het zal lastig worden om nog een beetje oefengebied te vinden in het schone platte Zeeland. Maar spannend was het wel mijn eerste ritje alleen op de motor! en besef nogmaals dat ik eigenlijk nog veel moet leren. Als ik ooit sportief en met veel flair mijn korte bochtjes wil nemen zal ik nog veel kilometers moeten maken. (Nu ziet het er nog even uit als een oud belegen dametje wiebelend achter haar gemotoriseerde rollator) Dus let op India.. hou je kinderen en kippen binnen want ik kom er aan!

Vandaag was dus DE grote dag… maanden van hard werken, zwoegen tussen stomme oranje puntmutsen door. Even niet opletten en pats daar vloog er weer een door de lucht (ik had er een haat liefde verhouding mee) Ook het kortebochtjes leren maken tussen denkbeeldige stoepranden door heb ik onder de knie gekregen door een keer flink op mijn dikke gat te belanden. Tot overmaat van ramp ook nog eens midden in een ijskoude plas water. En toch heb er van genoten! De snelheid en de kracht van de motor tussen je benen.. Echt geweldig toen ik eenmaal op de weg mocht rijden. Het gevoel van lucht en ruimte om je heen, de stilte van de binnen wegen. En de keer dat ik door de instucteur over een boeren grindpad werd gejaagd! een attractie van de efteling is er niets bij. Vandaag dus examen gedaan links rechts links rechts en driekwart rond????? jezus wat een gedoe ha ha het onbegrip en het niet uit elkaar houden van deze dingen brachten mij GELUKKIG op de plaats waar ik het liefste rij. Door de polder! niks binnen stad!?# heerlijk beetje zwieren over smalle wegen ver van druk verkeer en plotseling overstekende medeburgers. Het geklungel met links/rechts werd mij vergeven en daarom ben ik vandaag in het bezit geraakt van mijn motorrijbewijs! hoera en lang leve het eindeloze geduld van mijn instructeurs.

De reiskriebels beginnen toe te nemen of zijn het kriebels van het beest in mijn onderbuik? Want die zit er!! elke keer als ik richting het examen gebied rij dan begint het beest zich te roeren. Ik spreek hem streng toe en doe verwoedde pogingen om hem een koppie kleiner te maken. Maar helaas…. het is sterker dan ik. Stom stom. want eigenlijk maakt het mij niet uit. India zie ik toch wel, ook zonder motorrijbewijs. Stap gewoon weer bij Aad achterop. Heerlijk, lekker zitten, geen zorgen, een beetje om mij heen kijken en Aad doet het zware werk. Genieten! en een mooi uitzicht vanaf de motor. Dus waar gaat dit over? Niks kriebels! Het beest verdient mijn aandacht niet. Ik zal hem eens linkse hoek geven zo de Himalaya over. Let maar op!

Tjee.. november was mijn laatste bericht. Wat een snelheid zit er in de tijd. Mijn weblog was even stil gevallen, maar ik zeker niet. Ondertussen met mijn m(aadje) in een huis gaan wonen en elkaar eeuwige trouw beloofd. Het is goed wonen hier in Zierikzee waar de spullen uit de verhuisdozen ondertussen een plek hebben gekregen. Om de spanning er verder een beetje in te houden ben ik ondertussen begonnen met het halen van mijn motorrijbewijs. Lang leve de snelheid! Wat een gevoel van vrijheid! Heerlijk. Maar nu nog die extra stempel op mijn roze papiertje want ik moet nog 1 examen. En als dat lukt… India here we come!!!!

al weer een turbulente week achter de rug. Op bezoek geweest bij een afkick centrum voor alcohol en drugs. Dus drugs was het thema deze week…. nou en dat namen ze wel erg letterlijk ! Er broeide het een en ander op de gang tussen de jassen en broekzakken. Het was niet helemaal duidelijk, want ze gebruiken immers zelf niet ..ahum… uuh nou ja alleen in het weekend. hooguit een blowtje of zo. En dat ze door de week voorbij komen zweven heeft andere oorzaken. Zoals zware verdoving bij de tandarts gehad of ik heb een laag IQ, daarom kijk ik zo sloom. Uiteindelijk toch betrapt in ‘t busje … tja en wat dan. Verschrikt werd het bewijs materiaal weggemoffeld tussen de bank of zo… floep weg. Het bewijs bestond nog uit zwarte vegen in zijn hand. Het zat er opeeens in mompelde hij na ondervraging…. ik begrijp dat wel, ik heb er ook last van.. dat zwartegat in je hand.. lastig …zo heb je salaris en zo door het gat…. floep weg en daar wordt ik nou zweverig van ……. zucht

ondertussen is het al weer een week later. Dit betekent niet dat ik Vietnam vergeten ben. Nog dagelijks staan de beelden op mijn netvlies en verlang ik terug naar de geuren van dit land. Gelukkig heb ik het getroffen met mijn woonomgeving en dat maakt het accepteren dat ik weer terug ben eenvoudig. Het was maandag wel even wennen aan de kou op Neeltje Jans. Maar wat was het weer mooi. De zeeuwse lucht en het klotsen van het zeewater op de dijk. Een van mijn deelnemers (van mijn werk) maakte de volgende vertaling van de schoonheid van de aangelegde duinen. “Das wel effe styling” Ik was weer thuis…… heerlijk

Een lastige dag, de dag voor vertrek. Eigenlijk wil ik gewoon niks doen maar dat lukt niet. Rits open. Spullen weer uit mijn rugzak en rits dicht en er weer in enz enz. Zucht… gek wordt ik er van. Ik zal blij zijn als ik eenmaal achter de douane loop. Dan is er niets meer aan te doen. Waar ik wel heel erg nieuwsgierig naar ben is Wie ? zijn onze reisgenoten Wie is er net zo getikt als wij om 3 weken op de motor door Vietnam te gaan toeren. In plaats van gewoon 3 weken op je kont te gaan liggen in een of ander prachtig hotel met alles er op en er aan. En dan met zo,n schattig polsbandje om waar dan je kamernummmer op staat zodat de barman weet wie je ben en wat je al gegeten en gedronken heb die week. Uitzicht op een groen/blauwe baai met nog meer wit geschilderde hotels bevolkt met bruinverbrande wezens met een polsbandje van een andere kleur……