|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Geluk is te koop

30 juli 2005

Het tripje naar de Taj Mahal was eindeloos. Niet alleen de graftombe maar ook het reisje er naartoe was een dag om niet te vergeten. Om 5 uur in de ochtend vertrokken voor een rit over 200 km waar we 5 uur over zouden doen. Alle vervoer over de Indiase wegen duurt nou eenmaal lang en is niet zonder gevaren. Ik blijf me steeds maar verbazen over wat er zich zoal op de snelwegen afspeelt. Bijvoorbeeld: Tijdens onze nachtelijke bus rit naar Delhi lag er een kind midden op de weg. De bus reed er gewoon omheen. Stopte niet en niemand ging kijken wat er aan de hand was. Een zeer schokkende ervaring…. De chaufeur van ons gehuurde minibusje reed ook lekker door zodat wij weer verschilende bijna dood ervaringen achter de rug hadden voordat we goed en wel aangekomen waren. Maar het was de moeite van het nemen van deze risico’s waard. De Taj Mahal is een van de hoogtepunten en adembenemend mooi! Eigenlijk is hij wat hij beloofd te zijn op de plaatjes in je aardrijkskundeboek. Op de terugweg doneerde onze chaufeur vanuit de auto gelukkig nog wat geld aan een gelovige Hindoes langs de kant van de weg. Met als bedoeling om hem en zijn auto weer zonder problemen thuis te brengen. En joepie het wierp zijn vruchten af. Het heeft mij er van overtuigd dat geluk te koop is. Want ondertussen zijn we weer heelhuids in het schone en goed georganiseerde Holland teruggekeerd. Hier geen dode olifanten of vechtende stieren midden op de weg. Maar gewoon alles lekker geregeld en duidelijk. Iedereen rijdt dezelfde kant op, eenvoudig op zijn eigen rechter weghelft en bij ongeregeldheden wordt gestopt en staan we keurig achter elkaar in de file. Heerlijk! Deze reis was weer een geweldig avontuur met veel spanning, verrassingen en soms ook verschrikkelijk afzien Maar wat zullen we het ondoorgrondelijke leven daar in het verre oosten missen. India we komen terug!!!!

Bollywood

27 juli 2005

Wat een nacht…… om half 5 vertrokken en vanmorgen om 7 uur aangekomen in het hotel in Delhi. de eerste 5 uur over slingerende bergpassen. En het schoot maar niet op. Want net als op de motor moest de bus zich langs het andere verkeer wringen en dat werkt hier niet erg mee. Veel stoppen en slingeren dus. De chauffeur dacht ons een plezier te doen door een echte Indiase Bollywood film op te zetten. En echte vechtfilm met veel geweld, bloed en felle kleuren Het was een verhaal waar alle scenes uit de echte Amerikaanse vechtfilms in terug te vinden zijn. Ik werd al snel bijzonder misselijk van al dat geslinger en met de nep vechtgeluiden op de achtergrond ging ik vrolijk over mijn nek. Helaas bleek de plastic zak die ik aangereikt kreeg lek, dus het spektakel in de bus was nu ook compleet met verschillende geuren. Nog een dag vakantie en die gaan we goed besteden. Morgen gaan we een bezoek brengen aan de Taj Mahal. Een van de wereldwonderen op het gebied van de liefde. We zijn benieuwd! Want we zijn ondertussen een beetje verliefd geworden op dit gekke land India.

Kilometers

26 juli 2005

472 kilometer gereden in twee dagen over passen met hobbelige keienpaden. Over van alles wat je maar bedenken kunt over een weg die niet bestaat. Het was een hele ervaring en de omgeving is zo mooi dat je denkt dat je in een aflevering van Discovery Channel mee doet ! Onderweg in een tentenkamp geslapen waar onze warme slaapzakken goed van pas kwamen. Door de hoogte ben je toch niet helemaal fit en alles wat je doet kost je door het te kort aan zuurstof extra energie. Het gebied waar we geweest zijn kun je maar drie maanden per jaar bereiken de rest van het jaar is het afgesloten van de buitenwereld. Door de enorme hoeveelheden sneeuw die de passen afsluit. Op dit moment zijn we weer terug in Manali en hebben we onze motoren ingeleverd. Wat hoog tijd was want door ouderdom en de extreme omstandigheden begonnen ze al aardig uit elkaar te vallen. Gisteren begonnen mijn remmen het te begeven en dat is toch knap lastig als je nog een aantal kilometer naar beneden moet. Vandaag gaan we terug naar Delhi met de bus een tochtje van 14 uur….pffff. Het is kilometer vreten in India

Toppunt

23 juli 2005

WE HEBBEN HET GEHAALD !!!!!!!! Gisteren de hoogste berijdbare pas ter wereld gereden. 5602 meter. De weg naar de top was zoals elke pas spectaculair. Sneeuwwallen, watervallen en heel veel waterstromen over de weg. Een foto op de top, daar gingen we voor ! Het rijden met de motor door het verkeer blijft spannend. Er zijn namelijk maar een beperkt aantal regels. Alles wat groter is gaat voor. Als je wil paseren maak je dit kenbaar door zeer luid te toeteren. Anders gaan ze niet opzij. Het leger is een haast onneembare hindernis. Vooral als je toeter het niet doet. Dat overkwam mijn gisteren waardoor ik nogal wat capriolen uit moest halen om er langs te komen. Oeps… bijna klem tussen een tata en een militairecollone. Vandaag gelukkig een dag rust. Kunnen onze spieren even rusten want morgen moeten we de volgende hindernis nemen een tocht van 250 kilometer over de een na hoogste pas. Overnachten in een tentenkamp. Hopen op mooi weer en geen hoogteziekte Het blijft een avontuur op de toppen van India.

Boven op de berg

22 juli 2005

Aangekomen in het centrum van het Boedhisme. Overal in Ladakh kom je stupa’s, monniken en tempels tegen. Je bent hier in een ander India. We hebben een prachtige tocht gemaakt van 2 dagen naar een afgelegen klooster. Daar de nacht doorgebracht op een houten plank en een dienst bijgewoond. De tocht ging langs diepe ravijnen en prachtige rotsen die steeds veranderden van kleur. De weg er naartoe was op de meeste plaatsen goed te noemen voor Indiase begrippen. Dat komt omdat het leger hier zichtbaar aanwezig is i.vm de grens van Pakistan. Meestal is de weg slecht vol met losliggend grind en keien die van de berg afrollen. Ook zijn er veel gaten in de weg die soms vol staan met water zodat je niet kan zien hoe diep die zijn. Deze gaten worden met de hand opgevuld door Indiers uit het diepe zuiden. Ze worden hier 3 maanden per jaar naartoe gebracht om de wegen te herstellen. Het zijn hele donkere mensen gehuld in lompen en zwart van het stof en vastgekoekt teer. De teer die gebruikt wordt om de gaten te vullen en het wegdek aan te leggen wordt gestookt in ijzeren vaten. Dit veroorzaakt een vieze zwarte rooklucht. Met emmers vol met met gaten wordt de hete teer dan over de losse stenen gegoten. Er zitten hele groepen van deze mensen langs de weg stenen te hakken en te sorteren op grootte. Samen met langsrijdende Tata’s (vrachtwagens) vormt dit een desolate omgeving. Vooral als je vrij hoog boven op de berg rijdt, waar het koud, nat en mistig is besef je eens te meer hoe rijk wij zijn in ons nette kikkerlandje. Leh is een echte toeristen plaats waar het goed toeven is. Lekker uitrusten in een prettig hotel en een overvloed aan souveniers winkeltjes. Vooral veel marktjes met lokale zilveren sieraden. We komen hier echt tot rust na onze inspannende motortochten. India het is een land vol tegenstellingen.
(meer…)

Hoogtepunt

18 juli 2005

Na mijn ongelukkige val was ik gedwongen om rust te nemen. Mijn been kreeg ik door een enorme vochtbult ter grootte van een struisvogelei niet meer omhoog. Ik vervolgde mijn weg in de volgbus. Denk nu niet dat dat luxe is want de bus zit volgeladen met bagage en waterflessen die mij de hele weg aanvallen omdat de bus over de weg hopst en knotst. Na een gedwongen rustdag hebben wij onze weg vervolgd over de pas die geblokkeerd was door een rotsblok. Helaas was die de volgende dag nog niet geheel opgeruimd en hebben wij 2 en een half uur op de berg gezeten achter een man met een stok en fluit die alle Indiers de weg af blies die niet naar zijn zin stonden. Hij wist nog wel te vertellen dat de stok niet voor toeristen was. Gisteren zijn we het hooggebergte ingegaan (een pas van 4200 meter) Dat betekend dus langzaam omhoog en veel water drinken en rusten. De bergen zijn echt adembenemend zo mooi. Hoge sneeuwwallen en enorme rotsen in een keienlandschap. Maar toch zat het even tegen, de weg was zeer nat met veel keien en riviertjes die overgestoken moesten worden. Boven op de berg aangekomen hebben we door een pech gevalletje te lang staan wachten. Er kwam bij mij en bij Aad een flinke hoofdpijn opzetten die maar niet af wilde zakken. Beneden aangekomen zagen we de wereld voor een doedelzak aan. Aad begon steeds zieker te worden en had alle verschijnselen van hoogteziekte. Er zat dus nog maar een ding op! zo snel mogelijk naar beneden! Met een beetje moeite een busje geregeld die toevallig in de buurt was van ons tentenkamp. Er zaten Franse toeristen in die bereid waren om hun bagage op het dak te leggen zodat er ruimte voor ons vrijkwam. Om naar beneden te komen moesten we wel eerst weer 1000 meter omhoog. Dat betekend dus nog even een pas bedwingen van 5000 meter En dat ging mij te snel…. Met een zieke Aad opgepropt achter in het busje en ik zelf ondertussen door het te snelle hoogteverschil ook flink aan het braken zijn we na 4 uur rijden door het donker om 2 uur ‘s-nachts beneden aangekomen. Daar waren een paar huizen en wat eettentjes. Gelukkig konden we op het dak van een van de hutjes slapen onder een paar snel bij elkaar gescharrelde lappen en dekens. Maar wat waren we blij met ons onderkomen en heerlijk geslapen onder een prachtige sterrenhemel. Zo mooi zie je ze thuis niet meer! Vandaag doorgereist naar Leh waar we ons weer aan zullen sluiten bij de rest van de groep. We krijgen al een beetje hoogte van India.
(meer…)

Doorzetten en niet omkijken

15 juli 2005

Eigenlijk zouden we vandaag een flink stuk omhoog gaan, maar zoals alles in India is niets te plannen. De pas die we zouden moeten rijden is dicht. Er ligt een groot rotsblok op de weg en aan beide zijden van deze blokkade heeft zich al een flinke file gevormd. Er staat dus een lint aan bussen met mensen en vrachtwagens die allemaal wachten tot het rotsblok weer van de weg af is. Het kan even duren ?! Het kwam mij wel goed uit. Want je moet je voorstellen dat het verkeer hier niet netjes op zijn eigen helft blijft en rekening houd met een ander. Als motorrijder ben je al helemaal niks en als je niet je eigen ruimte pakt duwen ze je van de weg af. En dat was gisteren de reden van mijn glijpartij. Ik werd door een minibusje in de greppel gereden en ben flink onderuit gegaan. Klap, bam en daar maakte ik kennis met moederaarde. Vlak daarvoor had ik net een ander avontuur achter de rug. Er sprong plotseling een hond op de weg vlak voor mijn wielen, hij schrok van mijn getuuter en sprong in paniek onder twee inhalende busjes. Een hoop gekrijs en paniek om mij heen en ik zelf een dubbel gevoel. Het was hond of ik…. onze begeleider trooste mij met de volgende boodschap dat de hond als hij dood zou zijn wel een beter karma zou hebben.. Tja…. Het verkeer is dus een grote warboel waar wij onze weg door moeten zoeken. Op onze Enfields die niet erg betrouwbaar zijn. Onderweg verliezen we regelmatig onderdelen of stopt je motor er opeens mee omdat iemand je benzine gejat heeft. Gelukkig springt onze Bonny (de monteur) snel uit de volgbus bij problemen. Hij zwaait dan met zijn schroevendraaier waarna je weer vrolijk verder kunt. Maar het is even doorzetten met een flinke blauwe plek en een stijve nek opgelopen in de verkeersgekte in India
(meer…)

Vuurdoop geblust met regenwater

14 juli 2005

De eerste kennismaking met onze Enfields was gelijk onze vuurdoop. Na wat uitleg over deze Engelse machine gingen we op pad. Schakelen met je rechter voet en remmen met je andere been. Dat was even lastig en wennen vooral omdat ook het schakelen naar beneden gaat en niet naar boven. Pffff…. Veel gemorrel om mij heen met schoppende en trappende motorrijders die hun Enfield in de juiste versnelling probeerden te krijgen. Ik heb op de motor nog geen ingesleten gewoontes, dus dat was in ieder geval een voordeel. Maar mijn Enfield kraakt en zucht wel onder mijn geweldadige pogingen om hem in de juiste versnelling te schoppen. Ik zit er nog al eens naast en dan geeft hij de moed op plof prut … Grrrr. Gelukkig weet ik ook het verschil niet tussen links en rechts dus het rijden aan de linker kant is tot nu toe nog maar een keer mis gegaan. (drie boze en scheldende indiers op een scooter … oeps) Onze eerste dag door de stromende regen, met bakken viel uit de hemel en iedereen doorweekt tot op op het motorhemd. Gelukkig brachten wij de nacht door in een wintersporthotel waar we straalkacheltjes uit een ver verleden aangereikt kregen om onze pakken en handschoenen te drogen. Met wat kunst en vliegwerk en een aantal verbogen ijzeren hangertjes uit de kledingkast hebben we de kamer omgetoverd tot drooghok. Onze Roepies hadden ook een schoonmaakbeurt gekregen omdat ik was vergeten om ze in mijn plasticzak te verpakken, maar uitgespreid op de vloer van de kamer was ook deze ramp snel verholpen, tussen deze duizendjes vielen we na een natte dag als Dagobert Duck in slaap. Om de volgende ochtend vrolijk onze vochtige spullen weer aan te trekken. Regenseizoen in India

Beetje aan de boemel

Al weer drie dagen op pad en dit is onze eerste internet stop. Vanuit Delhi zijn we met de trein vertrokken richting de Himalaja. Midden in de nacht opgestaan en een spookachtige wandeling gemaakt door een slapende stad. In elke hoek ligt we iets, soms een mens soms een beest. Het keek ons slaperig aan. Ook het perron herbergde vreemde wezens. Met onze zware bagage stapten we over hoopjes kinderen. ouderen. honden. apen ect. Het eerste deel van de treinreis was goed te doen. Vanuit onze gekoelde wagon keken wij uit over enorme sloppenwijken. Mensen scharrelden langs het spoor naar iets van hun gading of een blik schoon water wat op de perrons te krijgen is. Ook al ken je de beelden van TV het blijft schokkend om het zo dicht bij te voelen. Het tweede gedeelte van de reis ging verder met een boemeltreintje. Die halverweg ophield met boemelen. Iedereen uit de trein op zoek naar een plek in de schaduw. De Indiers lieten het allemaal over zich heen komen en deelden hun meegenomen voedsel met ons. Uren later dan de planning kwamen we aan. we raken er al aan gewend ! Dit is Indie!

Klef begin

9 juli 2005

Het blijft toch elke keer weer spannend om op de plaats van bestemming te komen. Met een half uur vertraging vertrokken. Er speelde zich weer heel wat af voordat iedereen zich op zijn vliegtuigstoel had laten zakken. Links en rechts van onze plek werden blauwe hangbakken neer gehangen en ja hoor… stereo gehuil! Verder viel er nog iemand flauw in de slurf wat nogal wat commotie te weeg bracht. Maar na 8 uur toch een veilige landing op New Dehli. Het was weer even wennen aan de hitte die op je neerdaalt. Het is het beste te vergelijken met een hete vochtige bakkersoven waar je voor een paar minuten je hoofd in stopt. In deze hitte werden we met 10 personen en onze bagage in een klein busje gepropt. Ik moet zeggen: er is geen betere manier om je groepsgenoten te leren kennen ! De rit zo laat op de avond door Dehli was alsof we mee deden aan een game boy spelletje van de kids.. Alleen had ik het gevoel geen controle te hebben. Overal mensen en toeterende vervoermiddelen, slapende mensen op rotondes en langs de stoep. Ook voor het hotel was geen slaapplaats meer over tussen de koeien. Gelukkig zijn we goed aangekomen in ons nieuwe avontuur. Die morgen begint met een treinreis naar het meer koelere noorden. Ik snap nu waarom die Engelsen daar hun hoofdkwartier hadden…… Pfffff wat een kleffe hitte

Oefengebied

Thuis
2 juli 2005

De tijd begint te dringen! De reis naar India staat voor de deur en ik moet nog een beetje ervaring opdoen op de motor. Dus ik heb mezelf toegesproken en ben op de Africa Twin geklommen. Dat was al een hele onderneming want ik kom een paar centimeter beenlengte te kort. Het gevolg is dat ik een beetje tussen hemel en aarde zweef bij het stoplicht. Maar goed straks in India zal alles ook wel anders zijn dan mijn vertouwde lesmotor. Eerst maar eens over Schouwen een rondje gedaan, wat een makkie was. Geen hond of kip op de weg, koeien netjes in de wei. Maar dat schoot niet echt op als oefengebied. De volgende dag op zoek gegaan naar een beetje meer spanning… een afgrond of zo. Maar de enige hoogte sensatie die ik kon vinden in de buurt was de Zeelandbrug. Wel een schitterend uitzicht maar verder alleen maar afgronden met een degelijke vangrail er voor. Het zal lastig worden om nog een beetje oefengebied te vinden in het schone platte Zeeland. Maar spannend was het wel mijn eerste ritje alleen op de motor! en besef nogmaals dat ik eigenlijk nog veel moet leren. Als ik ooit sportief en met veel flair mijn korte bochtjes wil nemen zal ik nog veel kilometers moeten maken. (Nu ziet het er nog even uit als een oud belegen dametje wiebelend achter haar gemotoriseerde rollator) Dus let op India.. hou je kinderen en kippen binnen want ik kom er aan!

Driekwart rond

Thuis
16 juni 2005

Vandaag was dus DE grote dag… maanden van hard werken, zwoegen tussen stomme oranje puntmutsen door. Even niet opletten en pats daar vloog er weer een door de lucht (ik had er een haat liefde verhouding mee) Ook het kortebochtjes leren maken tussen denkbeeldige stoepranden door heb ik onder de knie gekregen door een keer flink op mijn dikke gat te belanden. Tot overmaat van ramp ook nog eens midden in een ijskoude plas water. En toch heb er van genoten! De snelheid en de kracht van de motor tussen je benen.. Echt geweldig toen ik eenmaal op de weg mocht rijden. Het gevoel van lucht en ruimte om je heen, de stilte van de binnen wegen. En de keer dat ik door de instucteur over een boeren grindpad werd gejaagd! een attractie van de efteling is er niets bij. Vandaag dus examen gedaan links rechts links rechts en driekwart rond????? jezus wat een gedoe ha ha het onbegrip en het niet uit elkaar houden van deze dingen brachten mij GELUKKIG op de plaats waar ik het liefste rij. Door de polder! niks binnen stad!?# heerlijk beetje zwieren over smalle wegen ver van druk verkeer en plotseling overstekende medeburgers. Het geklungel met links/rechts werd mij vergeven en daarom ben ik vandaag in het bezit geraakt van mijn motorrijbewijs! hoera en lang leve het eindeloze geduld van mijn instructeurs.

Kriebels

Thuis
14 juni 2005

De reiskriebels beginnen toe te nemen of zijn het kriebels van het beest in mijn onderbuik? Want die zit er!! elke keer als ik richting het examen gebied rij dan begint het beest zich te roeren. Ik spreek hem streng toe en doe verwoedde pogingen om hem een koppie kleiner te maken. Maar helaas…. het is sterker dan ik. Stom stom. want eigenlijk maakt het mij niet uit. India zie ik toch wel, ook zonder motorrijbewijs. Stap gewoon weer bij Aad achterop. Heerlijk, lekker zitten, geen zorgen, een beetje om mij heen kijken en Aad doet het zware werk. Genieten! en een mooi uitzicht vanaf de motor. Dus waar gaat dit over? Niks kriebels! Het beest verdient mijn aandacht niet. Ik zal hem eens linkse hoek geven zo de Himalaya over. Let maar op!

Snelheid

Thuis
29 mei 2005

Tjee.. november was mijn laatste bericht. Wat een snelheid zit er in de tijd. Mijn weblog was even stil gevallen, maar ik zeker niet. Ondertussen met mijn m(aadje) in een huis gaan wonen en elkaar eeuwige trouw beloofd. Het is goed wonen hier in Zierikzee waar de spullen uit de verhuisdozen ondertussen een plek hebben gekregen. Om de spanning er verder een beetje in te houden ben ik ondertussen begonnen met het halen van mijn motorrijbewijs. Lang leve de snelheid! Wat een gevoel van vrijheid! Heerlijk. Maar nu nog die extra stempel op mijn roze papiertje want ik moet nog 1 examen. En als dat lukt… India here we come!!!!

Reageren.

Marijn

08 August 2005
Goed om te horen dat je terug bent!!! Zie je snel...
greetz,
Marijn

:coolsmirk:

Mineke

01 August 2005
hoi lieve marja en aad!

er was iets met mij of met mijn pc........ ik heb nu pas weer jullie pagina er in kunnen krijgen en heb nu dus een hele tijd mooie verhalen zitten lezen.
geweldig, wat een mooie avonturen!
en het is vast weer even wennen in het vlakke landschap hier.
geniet nog veel van de komende vakantieweken!
mineke

J-P

27 July 2005
Fantastische avonturen, Marja! Ik zou het gaaf vinden als je de fotos eens komt laten zien op de rijschool als je veilig en wel terug bent!

Veel plezier nog!

J-P

David

27 July 2005
Ha Ma,
Ik ga 7 Juli op vakantie dus kan jullie komen halen van schiphol. Ik kan nergens vinden wanneer jullie nou precies terug komen. Kan je dat nog even mailen?
Groetjess,
D.

Marga

26 July 2005
Tsjonge wat een avonturen zeg. Das wat anders dan bij ons. Het spectaculairste was een etappe langs de Donau tussen grijze kuiven en permanenten (natuurlijk op Batavus en Gazelle). Ook geen loslopende koeien natuurlijk, alleen op gladgeschoren alpenweiden achter het hek (compleet met bel). Maar ja we hadden wel sachertorte en saubere toiletten en die hebben jullie natuurlijk niet.
Zijn er al veel foto's gemaakt en heeft Mar haar rugzak al vol met zilver van de markt? Ben benieuwd.

David

25 July 2005
Hallooo,

Ik ben weer in Utrecht. We hebben een leuke week gehad in Zierikzee! Alles is weer opgeruimd en op slot. Jullie nog succes met het laatste weekje. Byebyeee
D.

Jan

25 July 2005
hey lieverds, geen hoofdpijn meer?
Wat een avontuur zeg!
Maar hoe-dan-ook, ik vind het knap wat je doen.

groet uit zeeland

David & Milou

18 July 2005
Hallooo,

Nou genoeg avonturen weer! Milou en ik zijn inmiddels in zeeland. We hadden even wat problemen met de achterdeur sleutel maar zijn uiteindelijk toch binnen gekomen. Succes met de reis! Groetjesss

Jan van Keulen

17 July 2005
Marja & Aad hartstikke leuk deze site.
Wat een avontuur > jongens!
Ik heb jullie goeie adres nu dus wel.
Maar Marja.......liever die hond onder die auto dan jij he??!!!
Denk maar aan je lieve mannetje, die wil echt nie graag alleen verder hoor door dat land!!!!! Dus goed gehandeld, thats life, by the way of speaking
.......en weet je dat stond allemaal al in de reis brochure van de hond.......
Je weet wel, onze bestemming; or what ever.
eeehhhh, een beetje meer onzin onderweg inplaats van ongelukken zijn wel op z'n plaats hoor!!!!!!!
Dus hopelijk gaat de reis nu eens een beetje fijn.

:kiss:

groetjes Jan

Marijn

17 July 2005
In hoofdstuk 7 alinea 4, 6e regel van het handboek "motor rijden voor vrouwen", staat;
Doe uw geld altijd in een plastic tas, i.v.m. kans op (het) regen(seizoen).
:lol:

Mineke

30 November -0001
volgens mij zijn alle internetcafé´s daarginds, op last van wie dan ook, gesloten!!!!

Marijn

13 July 2005
Nou, Marja en natuurlijk Aad
Had ik toch beter een boekje kunnen kopen met de titel: "Vrouwen & koeien"
Hoop dat het een beetje cool is daar en ben benieuwd naar jullie reisverhalen.... Have a nice day!
Greetz, Marijn

David

12 July 2005
Als jullie foto's hebben... email deze dan even naar mij (david@davidlok.nl) dan zet ik ze wel even op de site. :)

Mineke

12 July 2005
zo zeg, we gaan weer heerlijk mee genieten via je verhalen, wat schrijf je toch leuk, straks maar eens een uitgever zoeken!
het afscheid op het traject was een beetje anders zonder jou, marja, er ontbreekt dan iets aan het kloppend hart vh traject.......
vrijdagmorgen waren we zelfs nog in de parel met de echte die-hards.
vanmorgen met elles nog even de puntjes op de i gezet daar en voorlopig is het licht daar uit, en steken we de lichten ergens anders op.
ik ga jullie weer helemaal volgen op deze spannende reis, en maak vooral veel mooie foto's.
geniet ervan!!! liefs, mineke

Addi

11 July 2005
zo, motormuizen..."goed" aangekomen zie ik. Sinds dat je hier weg bent Aad is het hier ook mooi weer....bedankt 27 graden de hele week!!!
Doe voorzichtig en ik wil natuurlijk wel weer een paar van die aktie foto's op de website zien...

Plezier en groetjes uit (nep)Zeeland, Middelharnis

David & Milou

10 July 2005
Wij zijn blij dat jullie weer veilig geland zijn :) Geen voedselvergiftiging opgelopen van de griek donderdag? Ik (david) was gister nml behoorlijk ziek. Welgeteld 6 keer lopen kotsen :D Maar vandaag is het weer een stuk beter, alleen nog een beetje duf.

Succes met de reis! En we lezen julle avondturen wel weer. Byebyeee
David & Milou

Marga

09 July 2005
Mar je weet het, geen koeien aanrijden met de motor, die zijn daar toch heilig.........

Rebecca

06 July 2005
He Marja!!

Nou na bijna een jaar jou te kennen, ontdek ik ook nogeens deze geweldige weblog/site?? het werk van je vreugde en trots David wellicht :-)

Waarschijnlijk is het bestaan hiervan mij al meerdere keren verteld maarja... ben niet altijd even snel in het opnemen van info (en dat doet hbo hahaha!!!) :P

Heb net een halfuurtje, je vet strakke coole (trajecttaal) reisverhalen gelezen en ben wel ff onder de indruk hoor!! ben nu ook erg nieuwsgierig naar je volgende avontuur.

Heel veel plezier, rij voorzichting want links verwarren met rechts in de hymalya kan risky zijn :coolhmm: !!!

Ik ga jullie reis volgen en Aad, pas je goed op mijn stagebegeleidster??? ik wil namenlijk wel weer een goede beoordeling krijgen volgend jaar!!

Goede reis saampjes en tot in september.

Liefs Rebecca

David

19 June 2005
GEFELICITEEEEERD! En nu niet te veel sjansen he op de weg ;-)

J-P

19 June 2005
Hoi Marja,

Als 1 van je instructeurs en begeleider tijdens je "efteling attractie" nog even een virtuele felicitatie. Heel erg leuk om je weblog te lezen en ik hou het in de gaten hoe je Himalaya reis (en de eerste reis die je daadwerkelijk zelfstandig op de motorfiets gaat ondernemen, een niet gering avontuur) verloopt. Ik wins je erg veel plezier! Geen sterkte, want jij kan volgens mij alles aan!

Groeten en laat je eigen motor eens zien als je er 1 gekocht hebt? ;-P

J-P

David

02 June 2005
Succes met je motorrijbewijs! Je gaat het zeker halen :)
2