Eigenlijk zouden we vandaag een flink stuk omhoog gaan, maar zoals alles in India is niets te plannen. De pas die we zouden moeten rijden is dicht. Er ligt een groot rotsblok op de weg en aan beide zijden van deze blokkade heeft zich al een flinke file gevormd. Er staat dus een lint aan bussen met mensen en vrachtwagens die allemaal wachten tot het rotsblok weer van de weg af is. Het kan even duren ?! Het kwam mij wel goed uit. Want je moet je voorstellen dat het verkeer hier niet netjes op zijn eigen helft blijft en rekening houd met een ander. Als motorrijder ben je al helemaal niks en als je niet je eigen ruimte pakt duwen ze je van de weg af. En dat was gisteren de reden van mijn glijpartij. Ik werd door een minibusje in de greppel gereden en ben flink onderuit gegaan. Klap, bam en daar maakte ik kennis met moederaarde. Vlak daarvoor had ik net een ander avontuur achter de rug. Er sprong plotseling een hond op de weg vlak voor mijn wielen, hij schrok van mijn getuuter en sprong in paniek onder twee inhalende busjes. Een hoop gekrijs en paniek om mij heen en ik zelf een dubbel gevoel. Het was hond of ik…. onze begeleider trooste mij met de volgende boodschap dat de hond als hij dood zou zijn wel een beter karma zou hebben.. Tja…. Het verkeer is dus een grote warboel waar wij onze weg door moeten zoeken. Op onze Enfields die niet erg betrouwbaar zijn. Onderweg verliezen we regelmatig onderdelen of stopt je motor er opeens mee omdat iemand je benzine gejat heeft. Gelukkig springt onze Bonny (de monteur) snel uit de volgbus bij problemen. Hij zwaait dan met zijn schroevendraaier waarna je weer vrolijk verder kunt. Maar het is even doorzetten met een flinke blauwe plek en een stijve nek opgelopen in de verkeersgekte in India