Het tripje naar de Taj Mahal was eindeloos. Niet alleen de graftombe maar ook het reisje er naartoe was een dag om niet te vergeten. Om 5 uur in de ochtend vertrokken voor een rit over 200 km waar we 5 uur over zouden doen. Alle vervoer over de Indiase wegen duurt nou eenmaal lang en is niet zonder gevaren. Ik blijf me steeds maar verbazen over wat er zich zoal op de snelwegen afspeelt. Bijvoorbeeld: Tijdens onze nachtelijke bus rit naar Delhi lag er een kind midden op de weg. De bus reed er gewoon omheen. Stopte niet en niemand ging kijken wat er aan de hand was. Een zeer schokkende ervaring…. De chaufeur van ons gehuurde minibusje reed ook lekker door zodat wij weer verschilende bijna dood ervaringen achter de rug hadden voordat we goed en wel aangekomen waren. Maar het was de moeite van het nemen van deze risico’s waard. De Taj Mahal is een van de hoogtepunten en adembenemend mooi! Eigenlijk is hij wat hij beloofd te zijn op de plaatjes in je aardrijkskundeboek. Op de terugweg doneerde onze chaufeur vanuit de auto gelukkig nog wat geld aan een gelovige Hindoes langs de kant van de weg. Met als bedoeling om hem en zijn auto weer zonder problemen thuis te brengen. En joepie het wierp zijn vruchten af. Het heeft mij er van overtuigd dat geluk te koop is. Want ondertussen zijn we weer heelhuids in het schone en goed georganiseerde Holland teruggekeerd. Hier geen dode olifanten of vechtende stieren midden op de weg. Maar gewoon alles lekker geregeld en duidelijk. Iedereen rijdt dezelfde kant op, eenvoudig op zijn eigen rechter weghelft en bij ongeregeldheden wordt gestopt en staan we keurig achter elkaar in de file. Heerlijk! Deze reis was weer een geweldig avontuur met veel spanning, verrassingen en soms ook verschrikkelijk afzien Maar wat zullen we het ondoorgrondelijke leven daar in het verre oosten missen. India we komen terug!!!!