Na mijn ongelukkige val was ik gedwongen om rust te nemen. Mijn been kreeg ik door een enorme vochtbult ter grootte van een struisvogelei niet meer omhoog. Ik vervolgde mijn weg in de volgbus. Denk nu niet dat dat luxe is want de bus zit volgeladen met bagage en waterflessen die mij de hele weg aanvallen omdat de bus over de weg hopst en knotst. Na een gedwongen rustdag hebben wij onze weg vervolgd over de pas die geblokkeerd was door een rotsblok. Helaas was die de volgende dag nog niet geheel opgeruimd en hebben wij 2 en een half uur op de berg gezeten achter een man met een stok en fluit die alle Indiers de weg af blies die niet naar zijn zin stonden. Hij wist nog wel te vertellen dat de stok niet voor toeristen was. Gisteren zijn we het hooggebergte ingegaan (een pas van 4200 meter) Dat betekend dus langzaam omhoog en veel water drinken en rusten. De bergen zijn echt adembenemend zo mooi. Hoge sneeuwwallen en enorme rotsen in een keienlandschap. Maar toch zat het even tegen, de weg was zeer nat met veel keien en riviertjes die overgestoken moesten worden. Boven op de berg aangekomen hebben we door een pech gevalletje te lang staan wachten. Er kwam bij mij en bij Aad een flinke hoofdpijn opzetten die maar niet af wilde zakken. Beneden aangekomen zagen we de wereld voor een doedelzak aan. Aad begon steeds zieker te worden en had alle verschijnselen van hoogteziekte. Er zat dus nog maar een ding op! zo snel mogelijk naar beneden! Met een beetje moeite een busje geregeld die toevallig in de buurt was van ons tentenkamp. Er zaten Franse toeristen in die bereid waren om hun bagage op het dak te leggen zodat er ruimte voor ons vrijkwam. Om naar beneden te komen moesten we wel eerst weer 1000 meter omhoog. Dat betekend dus nog even een pas bedwingen van 5000 meter En dat ging mij te snel…. Met een zieke Aad opgepropt achter in het busje en ik zelf ondertussen door het te snelle hoogteverschil ook flink aan het braken zijn we na 4 uur rijden door het donker om 2 uur ‘s-nachts beneden aangekomen. Daar waren een paar huizen en wat eettentjes. Gelukkig konden we op het dak van een van de hutjes slapen onder een paar snel bij elkaar gescharrelde lappen en dekens. Maar wat waren we blij met ons onderkomen en heerlijk geslapen onder een prachtige sterrenhemel. Zo mooi zie je ze thuis niet meer! Vandaag doorgereist naar Leh waar we ons weer aan zullen sluiten bij de rest van de groep. We krijgen al een beetje hoogte van India.