Reisverslag
RSSGrint, kuilen en tapas
25 January 2011Als ik een tijdje van huis ben in een land met andere geuren, kleuren en geluiden raakt Nederland in mijn gedachten een beetje op de achtergrond. Ook deze reis door Marokko deed Holland vervagen waarschijnlijk daardoor was ik mij niet helemaal bewust van het feit dat onze weblog volgers op een volgend reisverslag zaten te wachten. Toen we al lang weer thuis waren heb ik dat pas begrepen. Een aantal van onze lezers hadden zich afgevraagd of we in het Rif waren achtergebleven. Dus nu alsnog het vervolg…… We waren al vroeg uit onze Riad in Chefchaouen vertrokken en lieten al snel de wit, blauwe gekalkte stad achter ons. De N2 die zich een weg baant door de uitlopers van het Rif gebergte was na een paar kilometer al slecht tot zeer slecht te noemen. De zon stond laag en vol in ons gezicht daardoor was het lastig om de vele gaten opgevuld met grint tijdig te ontdekken. Na een paar uur zwoegen waren we nog niets opgeschoten en begonnen we te twijfelen over ons plan om nog een paar dagen in Al-Hoceima te verblijven. Vlak voor Bab –Taza maakt Aad een flinke uitglijder met zijn motor richting een supergat dat we even langs de kant van de weg hebben gezeten om bij te komen van de schrik. De moed zakte in onze motorlaarzen want het slechte stuk waar we door andere reizigers voor gewaarschuwd waren moest nog komen. De laatste paar kilometers hadden we de ene na de andere scherpe haarspeldbocht gereden en er lagen nog een heleboel bochten op ons te wachten. Ook de gaten werden steeds groter en soms lastig te ontwijken. Met deze ervaringen hebben we uiteindelijk besloten om te keren en onze reis voort te zetten richting de Middellandse zee waar we laat in de middag aankwamen. Dorstig en moe lieten we ons op een terrasje zakken om daar van de eigenaar te horen dat er echt nergens meer een hotelkamer te krijgen was voor een paar dagen. Het was vakantie en alle Marokkanen waren voor verkoeling naar de kust getrokken. Teleurgesteld weer op de motor gekropen en de lange smalle kustweg weer terug gereden richting de Spaanse grens bij Ceuta, met als enige troost dat de kustweg spectaculaire uitzichten heeft over een diepblauwe zee. Gelukkig nog net de laatste kamer kunnen boeken en de volgende dag met de ferry overgestoken naar Spanje om daar nog een paar dagen overheerlijke tapas te eten en uit te rusten van onze fantastische reis door Marokko.
Lek
10 August 2009We zijn nog steeds van plan om naar de kustplaats Al-Hoceima door te reizen om daar mijn collega Ali te bezoeken. Vanuit het zuiden loopt er een weg rechtstreeks naar boven dwars door het Rif gebergte. Maar onze reisgids en andere reizigers (vooral de Nederlandse Marokkanen) die we onderweg gesproken hebben raden ons deze tocht door de bergen af. Niet zo zeer omdat de weg slecht zou zijn, maar de omgeving staat vooral bekend om zijn teelt en verkoop van drugs. Het gebied heeft de reputatie de grootste producent van canabis ter wereld te zijn. We werden vaak gewaarschuwd dat we onderweg lastig gevallen zouden worden door drugs verkopers. Het advies luidde over het algemeen als volgt: nergens voor stoppen, geen aandacht geven en om vooral hard door te rijden. Ook hebben we begrepen dat de weg er naartoe zich door de bergen kronkelt als een bewegende slang, dus dat hard doorrijden? Ik weet niet of dat gaat lukken! We gaan morgen om 6 uur vertrekken richting het Rif. Want dan slapen de meeste drugs verkopers nog volgens de mensen hier uit Chefchaouen. Ook bij het oplossen van andere probleempjes hebben zij ons goed geholpen. Onderweg naar dit dorp voelde ik al steeds de motor waggelen maar de weg zat vol met ribbels en kamelenbulten dus ik sloeg er verder niet zoveel acht op. Aangekomen op de parkeerplaats bij het hotel werd ik aangesproken door een paar heren die hier overal op de terrasjes glaasjes thee drinken. Ik had een lekke band! En waarschijnlijk al aardig wat km mee gereden. Gelukkig kregen we al snel hulp aangeboden van de mannetjes rondom de parkeerplaats die een taxi voor ons en de lekke band regelden. Hup, naar de plaatselijke banden service die bestaat uit een mini hokje volgepropt met banden en andere spullen. De rest wordt op straat geregeld. Maar in drie kwartier was de band verlost van zijn spijker en weer vakkundig geplakt. De baas van het bedrijfje bracht ons voor slechts 10 dirham met band terug naar het dorpsplein boven op de berg. Na een beetje gepruts en de aanwijzingen van enkele bewoners stond de motor toch weer redelijk snel op 2 wielen. Gelukkig maar, want morgen zullen we vaart moeten maken om de Rif verkopers van ons af te schudden.
Kloof
8 August 2009We zijn vanuit het zuiden onderweg naar de kust aan de Middelandse zee. Heel veel zand, stenen, dorre lege vlaktes, rotsen in alle kleuren rood gezien. Halverwege de rit zijn we nog even afgeslagen naar de Dades en Todrakloof. Ons handboek voor reizigers (de Trottergids) had ons een indrukwekkende rotswand beloofd, die als je de kloof betreedt aanvoelt als een kathedraal waarvan de zoldering vervangen is door een hemelgewelf. Met deze beleving in het vooruitzicht hadden we de 80 extra kilometers die we daarvoor moesten rijden er graag voor over. De eerste kloof was aardig met een leuke rostwand en boven aan de berg een grappig wegrestaurant. De tweede kloof de Todra met een rotswand van 300 meter hoog bleek bij aankomst nogal druk bezocht. Er waren in de directe omgeving tientallen overwegend lege hotels met camping plaatsen. Bij de ingang van de kloof was het een drukte van belang! Tot diep in de kloof overal kraampjes met Marokkaanse hebbedingen die thuis op zolder of in de kast verdwijnen. Tegen de rotswand waren er reclameborden opgehangen met namen van hotels die ze tegen de eens zo indrukwekkende rotswand aangebouwd hadden. Door de kloof stroomt een riviertje waar her en der auto’s in geparkeerd stonden die hun wekelijkse wasbeurt kregen. De gezinnen in de kloof hadden bezit genomen van de drooggevallen rotsblokken en vermaakten zich zo te zien prima met de meegenomen etenswaren en vulden ondertussen hun flessen met het opwellende bronwater. Wij hebben vanaf een uitgehakt terrasje in de rotswand dit vrij onschuldige vermaak maar eens rustig gade geslagen. Maar naar de magie die ons volgens de reisgids te wachten stond hebben we verder maar niet meer gezocht. Na een eenzame nacht in het hotel (we waren de enige gasten) hebben we onze reis voortgezet op zoek naar de duizend en een nacht beleving. Of zijn wij daar toch te Hollands voor??
Nederlandse ontmoeting
4 August 2009Na een paar dagen rondgezworven te hebben in de sprookjesachtige medina van Marrakech hebben we deze bijzondere stad weer verlaten. In de Riad waar we logeerden worden ook Marokkaanse kooklessen gegeven door een Nederlandse dame. We hebben haar heerlijke tajineschotels geproeft. Klaar gemaakt door een paar Marokkaanse dames en de cursisten. Het was een klein duizend en één nacht paradijsje. Iedere ochtend ontbijt op het dakterras. Om even bij te komen van de drukte van de stad werd ons bij binnenkomst een heerlijke geurend en verkoelend nat handoekje aangereikt. Wat een ontvangst en gastvrijheid, daar kan ik nog iets van leren. Marrakesch is een drukte van belang overal mensen, geluiden, trommels, toeters, mensen die je aanklampen met daar doorheen brommertjes die keihard rijdend en toeterend door de mensenmenigte scheuren. Midden in dit eindeloze gewoel liep ik nog een collega tegen het lijf in de koranschool. Het was een leuke ontmoeting en onder het genot van een glaasje mintthee hebben nog spannende reisverhalen uitgewisseld op het Jemaalel Fna plein waar alle mensen uit alle hoeken van de wereld lijken samen te stromen. Ondertussen zijn we aangekomen in Ouarzazate de poort naar het diepe zuiden. Hier begint het zand het te winnen van de palmbossen, de eerste uitlopers van het Atlas gebergte hebben we al gezien. Ook hier in het bikershome was de ontvangs gastvrij. Het motor onderkomen wordt gerund door een Nederlander die hier op een van zijn vele reizen is blijven hangen. We werden meteen mee genomen met zijn gezin naar een kleine waterpoel in de buurt, om even heerlijk af te koelen van de reis en het eerste woestijnzand van ons af te spoelen. Morgen weer verder naar de vallei van de Dades. Daar ligt vast nog veel meer moois op ons te wachten en wie weet nog meer verrassende ontmoetingen.
Medelanders
1 August 2009Motorrijden in Marokko is even iets anders dan op de A58. Tijdens je motorexamen heb je geleerd wat jou plaats op de weg is en daar houdt iedereen zich over het algemeen wel aan. Hier liggen de zaken effe anders. Er is over het algemeen een vrij smalle weg en die is voor iedereen toegankelijk die zich ook maar op de een of andere manier voortbeweegt. Er is wel een soort verdeling heb ik ondertussen gemerkt. Het tegemoetkomend verkeer rijdt over het algemeen in het midden op de streep. Dat betekend dat ik ook maar vlak langs de streep ben gaan rijden omdat ze mij anders net niet zien achter de brede rug van Aad . Met als gevolg dat ik al regelmatig belaagd ben door allerlei tegemoedkomende kamikaze piloten. Ook komt het voor dat als ik plotseling opduik achter de motor van Aad, ik de tegenligger zo veel schrikt aanjaag dat hij al slingerend zijn weg moet vervolgen. Rechts van de weg rijden is ook geen optie omdat daar zich het langzame verkeer bevindt. Denk aan ezels met enorme balen hooi, fietsers, karretjes met allerlei handel en verder nog groepjes mensen die ergens op wachten. Soms liggen er ook groepjes honden te luieren, waarvan ik denk dat het reutjes zijn. Het is mij namelijk opgevallen dat de mannen hier voornamelijk hun tijd doorbrengen met thee drinken en mensen kijken op een terrasje. Verder zijn de wegen oké. Het is goed aangegeven waar je naar toe moet, behalve dan in de steden daar moet je het verder zelf maar uitzoeken. Gelukkig spreken we beide geen Arabisch, Spaans of Frans en in Marokko spreekt men nauwelijks Engels dus dat brengt ons weer op zeer onverwachte plekken. Vaak zeer verrassend en weg van meeste toeristen. Alhoewel de toeristen die we hier tegenkomen zijn over het algemeen Marokkanen zijn met een Nederlands, Duits, Frans of Italiaans kenteken. Dat maakt het straatbeeld hier wel zeer kleurrijk en het leuke is! dat wij “Medelanders” onderweg zwaaien naar elkaar.
Slangengebroed
29 July 2009Het was een prettige motortocht naar Fes. Aad werd onderweg opgeschrikt door een laag overvliegend roofvogel die van de schrik zijn buit (een slang van een meter) vlak voor zijn neus liet vallen. Verder was de weg goed aangegeven en behulpzame verkeerspolitie stuurde ons de goede kant op. Ook in Fes hadden we onze Riad (Lune et Soleil) snel gevonden dankzij een Marokkaanse Nederlander die ons te hulp schoot in de drukte van Fes. Hij regelde een brommertje die voor ons uit reed door de wir war van straatjes om ons vervolgens af te leveren bij zijn broer die wel bereid was voor een paar dirham op onze spullen te passen. Dat was mooi want toen hadden we nog de beschikking over ons geld. Na een heerlijke verfrissende douche in ons nieuwe onderkomen zijn we op zoek gegaan naar een bank, die we ook redelijk snel vonden. Hup pasje er in en…. geen geld niks??? Even onze euro’s voor noodgevallen ingewisseld. Later op de dag toch maar eens op internet gekeken of er soms een internetstoring was ofzo. Maar nee de bedragen die van onze rekening waren afgeschreven kwamen ons zeker niet bekend voor en het bedrag liep net zo snel op als de temperatuur buiten en daar was het ondertussen al 45 graden. Snel gebeld met de bank en daar was het hun tot onze opluchting ook al opgevallen. Dit was niet normaal meer. Onze pas bleek ergens ???? door een bende geskimt. Het slangengebroed!!! En onze rekening was door de bank al geblokkeerd. Ze hadden ons alleen ons nog niet kunnen bereiken. Opgelucht vervolgen we morgen onze weg richting de woestijn. Hoop alleen niet dat daar veel addertjes onder het zand liggen.
Koortsachtig
26 July 2009We zijn allebei gezond! Ik weet namelijk zeker dat we geen Mexicaanse griep onder de leden hebben. Als we niezen dan is het van de kruidige geuren die in de smalle straatjes hangen van Chefchouan. Toen we gisteren de grens over wilden steken tussen Spanje en Marokko werden we eerst naar een soort container gestuurd waar een aardige jongedame ons ondervroeg op verdachte klachten die wel eens op griep konden duiden. No.. ugh ugh? No.. kuch kuch? You hot? Nee allemaal niet, alleen dat laatste. Maar, dat kwam door de 35 graden onder de felle zon in een zwart motorpak. Na de ondervraging mochten we verder lopen en werden we verwezen naar een soort houten sluis. Er stond een man bij in een witte jas, die wat mij betreft meer leek op de plaatselijke slager. Hij wenkte ons door het poortje heen en bij het afgaan van het rode kruis was je gezond. Gelukkig 2X een rood kruis en opgelucht weer verder op jacht naar stempels en andere grensdocumenten. Gisteren zijn we, nog steeds zeer tevreden over onze gezondheidsverklaring, optimistich de medina ingedoken. Dit is een wirwar van kleine steegjes, poortjes en een enorme hoeveelheid aan piepkleine winkeltjes. Na een wandeling door de steegjes heerlijk op het plein beneden aan de berg gegeten. Opgetogen aanvaarden we de klim naar boven. Inmiddels donker geworden was het lastig om nog wijs te worden uit de kleine kronkelsteegjes en hadden geen idee meer waar we uithingen. Waar is het hotel en hoe heet dat ook al weer? Niet opgelet!!!! Aad niet ik niet. Tja… en nu? Uiteindelijk maar naar een uitgang gelopen en een taxi aangehouden. Waar naartoe?.. uhhhh geen idee maar rij maar. Aad kon zich nog een naam van een hotel herinneren waar we langs waren gekomen op de motor en ik kon nog ergens in een donker hoekje van mijn hersenpan bedenken dat ik vlak bij ons hotel een bord camping had zien staan. Dat hebben we toen maar in het oor van de Taxi chauffeur geroepen, die maar bleef vragen Hotel? Hotel??? Eindelijk na een rit van zeker een half uur links, rechts? door een pikdonker stadje en verlaten weggetjes met een beetje toeval gevonden. Onze temperatuur was aardig gestegen maar niet van de griep! Dat weten we gelukkig zeker.
Hou het hoofd koel
25 July 2009Vertrokken vanuit Rotterdam met alleen een piepklein rugzakje als bagage. Heerlijk geen gesleep en gesjouw met helmen en zware motortassen. Bij aankomst in Marbella konden we zo doorlopen richting de uitgang waar we opgewacht zouden worden door David, onze taxichauffeur. Het is altijd gezellig rommelig bij de aankomsthal en ik vind het altijd weer leuk om naar al die verschillende mensen en begroetingen te kijken. Maar, na twee uur wachten en verschillende telefoontjes via Nederland was ik toch blij dat hij eindelijk in zijn Mercedes met airco opdook. Hij had die nacht brand gehad en was daardoor onze afspraak vergeten. Gelukkig ging de reis weer vlot verder richting de motoren die bij hem in de garage op ons stonden te wachten. Daar aangekomen snel omkleden en op pad… dachten we, nee dus, mijn helm was foetsie nergens te bekennen. Nadat we van de eerste verbazing waren bekomen zijn we maar weer in de taxi gestapt en op zoek gegaan naar een motorzaak. Gelukkig was David erg behulpzaam en na een uurtje waren we 223 euro armer maar wel weer in het bezit van goedgekeurde helm. Ondertussen de telefoon gepakt en de verzekering gebeld. Na eerst even contact te hebben gehad met de buurvrouw in Nederland of ze even door het raam van de schuur wilde kijken of hij daar toevallig toch niet per ongeluk ergens achtergebleven was. De verzekering wist ons te vertellen dat zonder Spaanse aangifte de kans op een vergoeding nihil zou zijn. Tja, wat nu want uren wachten op een alleen maar Spaans sprekend politiebureau zagen we eigenlijk niet zo zitten. David schoot te hulp, belde een paar (politie)vriendjes die om bij te klussen bij zijn autoverhuurbedrijf werkten en vertelde ons dat die ook er voor zouden zorgen dat we snel geholpen zouden worden als we ons zouden melden bij zijn garage. Wij op pad, en ja hoor, even later werden we bij de garage opgehaald door 2 politie agenten op de motor. Eentje voor en eentje achter ons en zo mee naar het bureau, geweldig! Wij spraken geen Spaans en zij geen Engels maar toch veel papieren en heel veel stempels gekregen voor de verzekering! Na 5 minuten werden we met een ferme handdruk nog een goede reis gewenst en konden we toch nog vertrekken richting de ferry waar we oververhit aankwamen maar die dag toch nog het ruime sop konden kiezen.
Twins op reis
23 July 2009Morgen reizen we naar Marokko, Al-Jazirat, Al-Maghreb “het eiland van de ondergaande zon” zoals de Arabieren het land doopten. Volgens de reisgidsen die ik afgelopen winter doorgeworsteld heb moet het een fascinerend land zijn. Ik ben benieuwd welke indrukken en avonturen ons nu weer te wachten staan. Eigenlijk is onze vakantie al een paar weken geleden begonnen met het inpakken van onze motoren. Want dit jaar gaan we in plaats van een motor te huren in het vakantieland van onze keuze op onze eigen Africa-Twin. Dat was even een gepuzzel. Want hoe krijg je de Twins op plaats van bestemming zonder er zelf op de motor naartoe te moeten rijden. De trein die gaat maar tot aan de Frans-Spaanse grens. Het vliegtuig, beetje veel geregel en het begon aardig in de papieren te lopen. Uiteindelijk via internet had Aad een adresje gevonden van ene meneer Jan. Een verhuisbedrijf die op Spanje rijdt en onze Twins wel mee wilde nemen. Eigenlijk zag ik het eerst niet zo zitten en zag al allerlei doom scenario´s voor me. Vrachtwagen overvallen en al onze motorspullen ergens in de aanbieding op de Franse zwarte markt of de motoren niet naar het zuiden getransporteerd maar ergens naar het hoge noorden richting de Oekraïne of zo. Aad -de rasoptimist- wuifde al mijn zorgen weg en zette het plan door. En zo kwam het dat 3 weken geleden onze Twins opgehaald werden door een klein vrachtwagentje met een chauffeur met een zwaar Russisch? accent. Aad verzekerde mij dat ze uiterst zorgvuldig met onze spullen omgingen. Ja tuurlijk, schoot er door mij heen, dan brengt het nog meer op. Maar gelukkig kwam na een paar dagen het verlossende telefoontje. En wat bleek! De chauffeur die ze mee genomen had naar Spanje was een goede bekende van Aad uit de vervoerswereld en hij verzekerde ons dat de Twins zonder schade keurig waren aangekomen in Marbella. Opgelucht vertrekken we morgen naar Malaga en worden daar ook nog opgehaald door iemand van het verhuisbedrijf om ons vervolgens keurig af te zetten bij de loods waar ze met al onze bagage veilig geparkeerd staan. Fantastisch geregeld! Vol vertouwen in mijn medemens gaan we op stap richting een land wat volgens de reisgidsen geleidelijk aan zijn mysteries zal prijsgeven aan ons. Ben benieuwd..
Reageren
Peter Buitelaar
05 August 2009Twee dagen geleden kregen we een telefoontje uit Marrakech... of we plek hadden voor 2 bikers. Natuurlijk hebben we dat. En jullie motoren staan veilig in de garage onder het gebouw.
Daar samen even jullie bikes gechecked; oliepeil, kettingspanning... beetje golden-spray er op, druppie olie op de piepende zijstandaard, klaar. Deze Africa-Twins zijn onverwoestbaar en hebben niet al die electronische techniek van vandaag. Daardoor rijden ze altijd.
Lekker samen gezwommen in die diepe rots-poel net buiten Ouarzazate.
Leuk dat jullie bij ons logeerden en welkom voor een volgende keer!
Peter en Zineb. Bikershome Ouarzazate
Leonieke de Jonge
30 July 2009Wat leuk dat jullie zo genieten van Marokko! Zo te lezen leren jullie toch echt alle aspecten van het land kennen, ook de boevenzijde.....! En al schapekoppen gegeten?!
Heel veel plezier! Enne.....als er nog een plaatsje vrij is op een der motoren dan houd ik me aanbevolen! Groetjes, Leonieke
