Koortsachtig
juli 26th, 2009

We zijn allebei gezond! Ik weet namelijk zeker dat we geen Mexicaanse griep onder de leden hebben. Als we niezen dan is het van de kruidige geuren die in de smalle straatjes hangen van Chefchouan. Toen we gisteren de grens over wilden steken tussen Spanje en Marokko werden we eerst naar een soort container gestuurd waar een aardige jongedame ons ondervroeg op verdachte klachten die wel eens op griep konden duiden. No.. ugh ugh? No.. kuch kuch? You hot? Nee allemaal niet, alleen dat laatste. Maar, dat kwam door de 35 graden onder de felle zon in een zwart motorpak. Na de ondervraging mochten we verder lopen en werden we verwezen naar een soort houten sluis. Er stond een man bij in een witte jas, die wat mij betreft meer leek op de plaatselijke slager. Hij wenkte ons door het poortje heen en bij het afgaan van het rode kruis was je gezond. Gelukkig 2X een rood kruis en opgelucht weer verder op jacht naar stempels en andere grensdocumenten. Gisteren zijn we, nog steeds zeer tevreden over onze gezondheidsverklaring, optimistich de medina ingedoken. Dit is een wirwar van kleine steegjes, poortjes en een enorme hoeveelheid aan piepkleine winkeltjes. Na een wandeling door de steegjes heerlijk op het plein beneden aan de berg gegeten. Opgetogen aanvaarden we de klim naar boven. Inmiddels donker geworden was het lastig om nog wijs te worden uit de kleine kronkelsteegjes en hadden geen idee meer waar we uithingen. Waar is het hotel en hoe heet dat ook al weer? Niet opgelet!!!! Aad niet ik niet. Tja… en nu? Uiteindelijk maar naar een uitgang gelopen en een taxi aangehouden. Waar naartoe?.. uhhhh geen idee maar rij maar. Aad kon zich nog een naam van een hotel herinneren waar we langs waren gekomen op de motor en ik kon nog ergens in een donker hoekje van mijn hersenpan bedenken dat ik vlak bij ons hotel een bord camping had zien staan. Dat hebben we toen maar in het oor van de Taxi chauffeur geroepen, die maar bleef vragen Hotel? Hotel??? Eindelijk na een rit van zeker een half uur links, rechts? door een pikdonker stadje en verlaten weggetjes met een beetje toeval gevonden. Onze temperatuur was aardig gestegen maar niet van de griep! Dat weten we gelukkig zeker.


Reageren


 
Zoeken



Wie ben ik
Tsja...Wie ben ik... 53 jaar en al die tijd al onderweg. Vaak is het duidelijk waar naar toe, maar er zijn ook dagen dat ik geen idee heb waar deze reis mij zal brengen. En dat maakt het leven leuk. Ik ben dol op avontuur, onverwachte dingen en spannende zaken. Mijn levensmotto is: Kijk vooruit! en reis je dromen achtena. Zo, dit is voor nu wel even genoeg over mezelf. Wil je meer weten? Stuur een berichtje!
Stuur mij een mailtje
Je naam:

Je e-mail adres:

Je bericht:
Admin