|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Wat als…….

23 augustus 2015

Als het over onze reizen gaat wordt de “wat als” vraag mij vaak gesteld. Wat als jullie pech krijgen, het eten slecht is of als je geen slaapplaats kunt vinden ? Ik heb er geen adequaat antwoord op. Wat als…..? Je weet het immers pas als je ervoor staat. Wat als Aad valt over een stom zand hobbeltje en zijn scheenbeen breekt midden op de Pamir Highway? Daar heb ik dus nu wel een antwoord op! We hadden net een dag stil gestaan, de weg was afgesloten in verband met een landslide die eerst opgeruimd moest worden door een mini graafmachine. In het Pamir gebergte komt dit door de hevige regenval en de kou in de winter regelmatig voor. Het is dan ook niet gek als je van je route af moet wijken of een paar dagen ergens langer moet blijven wachten voordat je weer verder kunt met je trip. Tijdens het verblijf in een Homestay is het onder motorrijders en fietsers een geliefd gespreksonderwerp. Welke route volg je, hoe was de staat van de weg en wie heb je ontmoet?  Wij laten ons altijd graag leiden door de tips van andere reizigers. Ze zijn vaak zeer waardevol en actueel.  De twaalf dagen die we gereden hebben door Tadzjikistan  waren geweldig, spectaculaire uitzichten en veel offroad wegen. Zand, rollende keien, gravel en watervallen over de weg, alles wat je maar wenst kom je tegen. De mensen zijn super vriendelijk, delen fruit en drinken met je en proberen met handen en voeten een praatje met je te maken. Kinderen zwaaien langs de kant van de weg of proberen fruit te verkopen. Overwegend wordt er Russisch gesproken, maar als het zo uitkomt wordt er iemand gehaald of gebeld om te vertalen. De dag dat het mis ging waren we op tijd vertrokken. De wegen zouden steeds slechter worden en we reden op 3.500 meter en wilden die dag rustig aan wat meer naar boven. We reden lekker soepel over de gaten en keien, tot dat ik de bocht om kwam en Aad naast zijn motor zag liggen. Vreemd dacht ik nog. Maar even later was het al snel duidelijk. Staan en lopen ging niet meer en zijn enkel zag er rood/blauw gezwollen uit. Er kwamen wat mensen die een bakje water en een rolletje verband aanboden en Aad na een tijdje overeind hielpen om weer op zijn motor te klimmen. Na een kilometer of zeven kwamen we aan op een soort busjes standplaats voor local verkeer. Daar kwam al snel een groepje jonge mensen op ons af die hun hulp aanboden. Na veel handen en voeten werk en telefonisch contact met een Engels spekende zus werd er een busje geregeld die ons voor 400 dollar terug zou brengen naar de dichts bij zijnde plaats met medische voorzieningen. Het groepje jongens sloopte voortvarend alle stoelen uit het busje en met vereende krachten werden de motoren met bagage ingeladen. Het werd een tocht van ruim acht uur in een gammel Russisch busje uit de jaren 50. Aad met zijn provisorisch verbonden been voorin en ik achterin. De hele rit heb ik gezellig doorgebracht met een paar locals tussen de benzine lekkende motoren op een klein gammel bankje. In deze gebieden wordt alles gedeeld vervoer, eten, drinken en zo ook de gedroogde vis die ze onderweg met veel smaak op gingen peuzelen. Sorry, ik heb de vis vriendelijk doch kordaat afgeslagen. Na een vermoeiende rit zijn we uiteindelijk aangekomen in Khorog waar de hotel eigenaar meteen een gammele ambulance regelde voor  een bezoek aan het plaatselijke ziekenhuis. We troffen daar en situatie aan die in een film over Rusland in de jaren 50 niet zou misstaan. Het was er armoedig en het gips wat uiteindelijk om Aad zijn been werd geboetseerd moest ik eerst ergens buiten het ziekenhuis gaan kopen. De arts gaf ons bij het afscheid nog enkele tips mee. Drink veel melk en hou je been omhoog en dan zou het na een maand weer allemaal over zijn. Ondertussen hadden we eindelijk contact met de Anwb, die ook niet goed wisten wat ze met de situatie aan moesten. Na veel heen en weer gebel, uiteindelijk zelf vervoer geregeld naar de hoofdstad om daar via Istanbul terug te vliegen naar huis. Aangezien de president van Tadzjikistan  in de Pamir op bezoek zou komen was al het luchtverkeer en de omliggende wegen drie dagen afgesloten. De enige uitweg was om vier uur in de ochtend te vertrekken voor een rit van vijftien uur over de smalle en slechte M41. Na een vermoeiende reis en nog een bezoek aan een privé kliniek om een verklaring “fit to fly” te krijgen konden we midden in de nacht eindelijk in het vliegtuig stappen richting Nederland waar we na vier dagen reizen eindelijk thuis kwamen. Tussen de regels door zijn er nog heel veel verhalen te vertellen over onze reis. Zo regelde de ANWB dat we Business class konden vliegen en we overal geholpen werden met in en uit stappen. Het verhaal over de zoon van de hoteleigenaar die op de markt voor Aad zelf gemaakte krukken ging regelen. De hilarische momenten in het oude Russische ziekenhuis en niet te vergeten onze chauffeur die vijftien uur aan een stuk over de Pamir highway heeft gereden en daarna nog onvermoeibaar lang bleef zoeken in de drukke hoofdstad Dushanbe naar het juiste adres van de privé kliniek. Mijn respect voor de mensen die langs de Pamir Highway wonen en liefdevol het been van Aad gingen spalken met takken en karton. Het is fijn dat we weer thuis zijn met alle medische hulp om de hoek, maar ik zal deze reis niet snel vergeten. Want ik heb genoten van deze reis met al zijn “wat als” momenten.

Non-verbale communicatie

19 juli 2015

Op de vraag “Waar gaan jullie dit jaar naartoe”  kregen we dit keer  fronsende wenkbrauwen en vragende ogen als we deze vraag beantwoorden met Tadzjikistan en Kirgyzstan, we gaan de Pamirs rijden.  O??? en waar ligt dat dan? Ergens bij China dus…. en op dit moment rijden we vlakbij de grens van Uzbekistan. Na een vlucht met enige vertaging zijn we midden in de nacht eindelijk aangekomen in Osh. Snikheet in het hok van de douane waar iedereen op elkaar gepakt geduldig stond te wachten totdat het vereiste stempel in het paspoort werd gezet. Hoe anders ging het op schiphol. Binnen een paar minuten door een hypermoderne terminal. Je schuift je paspoort door een paaltje doet een paar stappen naar voren, handen omhoog en bij het groene licht mag je gewoon het land uit. Hoera, op weg naar de Zijderoute. Het is weer even wennen aan een taal die je niet begrijpt en menukaarten met letters die niet in ons ABC voorkomen. Gelukkig zijn de mensen zeer behulpzaam en spreken af en toe een paar kleine woordjes Engels. Vandaag eerst bij Patric van MuzToo onze motoren opgehaald. Ze stonden al op ons te wachten en na enkele aanpassingen (ik kreeg een lager zadel zodat ik met mijn voeten ook bij de grond kan) zijn we op weg gegaan. Op aanraden van Patric gaan we onze voorgenomen route andersom rijden. Zo gaan we meer geleidelijk de hoogte in en is de kans op hoogteziekte kleiner. Ook een paar grensovergangen zijn gesloten dus we rijden nu eerst richting Uzbekistan. Onze eerste dag verliep een beetje met hindernisen. Na 150 km stonden we zonder benzine en even later liep de koppelingskabel van Aad zijn motor ergens uit. Na wat gerommmel bij een benzinestation kwamen we in een handen en voeten gesprek  met de pomphouder. Hij wist wel een hostel voor ons en ging gelijk bellen. Even later stapt er een dame uit een auto en er wordt wat heen en weer gebeld. We mogen mee het dorp (Batken) in. Ergens in een hobbelig achteraf straatje mogen we achter een ijzeren hek onze motoren stallen. Er heerst een ontspanen sfeer achter het hek, maar eerst, schoenen uit!  even later liggen we op een heerlijke schone kamer en delen we een meloen met nog twee andere reizigers…. Heerlijk.

 

Reageren.

2