|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Vragen?

10 februari 2014

Beste bezoeker van onze site. Leuk dat je geïnteresseerd bent in onze reisverslagen en we hopen dat je geniet van de foto’s. Wie weet kom je op ideeën en heb je vragen over een van onze reizen.  Mail dan naar marja@marjaopreis.nl

laatste stop

28 augustus 2013

Na 18.026km zijn we vandaag aangekomen in Vancouver. Om niet te vroeg op onze eindbestemming aan te komen zijn we nog een extra loop gaan rijden van 553km, de Cascade loop. Deze route voert langs verschillende gezellige plattelands dorpjes en om toeristen te trekken hebben de bewoners de dorpjes omgetoverd in echte cowboy stadjes en zelfs een dorp in Beierse sfeer compleet met kerstshop en wienerschnitzels. Amerika, het blijft ons steeds weer verbazen. Vooral het plaatsje Winthrop is een van de hoogtepunten op de route met een camping midden in het cowboydorp compleet met tipi tenten. We konden het niet laten en hebben nog drie nachten als Mama Loe en Kluk kluk in de tipi tent doorgebracht. De route is populair onder motorrijders dus kregen we weer veel reacties op onze Nederlandse nummerplaten. We gaan het nog missen al deze aanspraak en belangstelling. Om de drie maanden in stijl af te sluiten zijn we nog even naar het outdoordorp Whistler gereden in het hooggebergte vlak bij Vancouver. Nog één keer langs prachtige vergezichten toeren en tussen torenhoge rotsen rijden. Nog een laatste keer ons tentje opgezet onder een donderende waterval en genoten van het unieke uitzicht. Morgen gaan we ons huis (lees motor) weer inleveren bij de haven en is het echt voorbij. Het zal even wennen zijn na drie maanden buitenleven in ons motorpak maar ook heerlijk om weer uit te kijken naar nieuwe avonturen die nog op ons liggen te wachten .

Om af te sluiten: 18.026km gereden. 1000 keer gegroet naar andere motorrijders. Langste dag rit 628km. 85% gekampeerd. Aad 2 keer gevallen en Marja ook. We denken 9 staten van Amerika doorgereden te hebben, maar dat moeten we nog even nakijken want het Google maps kaartje op deze site kon onze grote hoeveelheid km niet meer aan. 103x getankt, olie verbruik 2 liter. 85 dagen op de motor gezeten. 1 nieuwe ketting laten komen uit Nederland. 3 nieuwe banden gekocht in de USA, 1 gebroken spiegel, 1 kapotte tent en 1 nieuwe tent gekocht voor 40 euro. 2 paar versleten motorlaarzen en 2 motorpakken waar je soep van kan koken. 6x een USA/Canada grens gepasseerd, zonder drugs of wapens in ons bezit te hebben. 1.000 en 1 ideeën voor een volgende motorreis.

puur natuur

16 augustus 2013

Het idee om de hele kustweg 1 af te rijden hebben we laten gaan. Na een weekje rijden in de mist hadden we het wel gehad. We hadden ons voorbereid op zon, zee en surfers, maar helaas geen wulpse dames of heren die langs kust flaneren in strakke badkleding. Te veel fog wat het kippenvel koud maakt en ons het uitzicht op de diepe kliffen en uitgestrekte baaien ontnam. De surfers die wel het koude water trotseerden hadden zwarte wetsuits aan en waren nauwelijks te onderscheiden van de olifantzeeleeuwen die zich op het strand lagen te vervelen. Jammer we hadden ons een andere voorstelling gemaakt van het Californische strandleven. Een kilometer het binnenland in was het warm en zonnig dus hebben we onze koers veranderd en zijn we uitgeweken naar de Redwoods. Deze bomen worden tot de oudste levende wezens op aarde gerekend ( 4.200 jaar)en sommige bomen zijn zo groot dat je er met 2 motoren tegelijk onderdoor kunt rijden. Het was dan ook heel bijzonder om onder deze reuzen te kamperen. Na uitgerust te hebben in deze mystieke omgeving, doorgereden naar Crater-lake in Oregon. Een cirkelrond donkerblauw meer dat is ontstaan door de uitbarsting van Mount Mazama. Ooit is de hele top er af geblazen waardoor er een krater overbleef die je vanaf de 50 km lange rondweg op verschillende uitzichtpunten kunt bewonderen. We hebben ons dus even als echte toeristen gedragen en zijn twee nachten op deze national camping gebleven. Heerlijk rustig aan een prachtig meer gestaan, maar met een nachttemperatuur van rond de nul graden toch wel een beetje aan de kille kant en dan is de natuurcamping wc (een houten hok met een put in de grond) toch wel een eind weg. We kregen dus behoefte aan wat meer stadse luxe en een blik op onze wegenkaart deed ons naar Portland vertrekken. Zonder duidelijk plan richting het noorden gereden waar we bij een benzinepomp een motorrijder uit Portland tegen kwamen. Hij was een beetje aan het toeren in de omgeving en wist wel een slaapplaats voor ons te regelen bij een vriendin van hem. Na een telefoontje waren we welkom in haar hostel, een kleurrijk onderkomen midden in een bruisende wijk van Portland. Heerlijk we gaan even van het stadse leven genieten.

onder de sterren

9 augustus 2013

De dagen vliegen voorbij, bijzondere gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op. We hebben een paar dagen doorgebracht bij collega motorrijders uit Californië. Het was een ervaring om nooit te vergeten, we werden liefdevol opgenomen in hun vriendenkring die een warm welkom thuis hadden georganiseerd met een echte Amerikaanse BBQ en live muziek onder een onvergetelijke sterrenhemel. De volgende dag motor gereden met Charley Boorman, een Engelse motorheld die filmopnames aan het maken was voor een nieuwe TV serie vlak bij Los Angeles. Samen met nog 65 andere motorrijders het laatste stukje van zijn nieuwe film opgenomen bij Malibu Bay. Aad heeft zich tijdens de opnames voor het oog van de camera in de front linie naast Charley Boorman gewurmd en is er nu heilig van overtuigd dat hij met zijn Africa Twin goed te zien zal zijn in de film. Hij heeft ook nog een handtekening gescoord, dus dat is in ieder geval iets mocht hij toch nog uit de film geknipt worden. We wachten vol spanning af in de maand februari 2014 komt de serie op TV. Na een paar dagen rust in de vallei bij Solvang zijn we verder gereden over kustweg 1, een van de mooiste wegen van de USA met uitzicht over de Pacific Ocean. Onderweg naar San Francisco nieuwe banden geregeld voor mijn motor want die waren echt op, het profiel was helemaal versleten. De laatste offroad weg met alleen maar flinke uitgesleten keien had er ook geen goed aan gedaan. Het was nog een hele speurtocht om de goede maat te vinden, maar gelukkig met wat hulp van verschillende motorzaken hadden we eindelijk de goede maat te pakken. Wel werd er van ons verwacht dat we zelf de wielen onder de motor vandaan gingen halen en ze er ook zelf weer onder gingen zetten. Dat was zwoegen in de hete zon op de stoep van de motorzaak, gelukkig stak een toevallig passerende mechanic ook even zijn handen uit de mouwen zodat we toch weer binnen een paar uur verder konden over de adembenemende kustweg 1 met als hoogtepunt van de dag….. met onze eigen motor toeren over de Golden Gate bridge.

een familie

28 juli 2013

Arizona in Juli, moesson tijd. Dikke druppels en hagelstenen komen met enige regelmaat met bakken uit de hemel vallen, knetter harde donder en bliksem uit donkergrijze wolken. Het is spectaculair om de bliksem uit de hemel te zien vallen, behalve als je zelf over de open vlaktes rijdt op weg naar de Grand Canyon. Om daar te komen moesten we ruim 140 km omrijden door het gebied van de Navajo indianen. De highway die we eigenlijk zouden nemen vanuit Lake Powell was door de overvloedige regenval weggespoeld en dus afgesloten voor alle verkeer. Het plan om vroeg aan te komen op de Mather camping midden in de Grand Canyon was daardoor letterlijk in het water gevallen. Het is hoogseizoen in de Grand Canyon. Bij aankomst op de South Entrance was het al druk en vol met kampeerders die een plek voor de nacht hadden gereserveerd. Toch maar proberen en vragen naar een alternatief, helaas geen plek en geen goed alternatief wat voor ons nog op redelijke afstand te rijden was. Weer 100 km terug? Zittend op onze motor constateerden we dat ook de lucht steeds grijzer en grijzer aan het worden was. Wat te doen? Hallo, hoorden we opeens naast ons. Zo, op de Africa Twin uit Nederland. Wat leuk.. ik heb zelf een Transalp en zijn jullie ook lid van de Transalp club? Nog steeds een beetje sip kijkend knikten we ja, dat wel… maar nu zitten we even zonder slaapplek voor de nacht. O, maar dan komen jullie toch bij ons op de kampeerplek! Wij zijn met een klein camperbusje aan het rondtoeren dus ruimte genoeg! Kom we gaan het regelen bij de receptie, ik zeg gewoon dat jullie familie zijn, net aangekomen uit Holland. We zijn toch een grote familie bij de Transalp club! Even later was het geregeld, maximaal zes personen op één plek. Snel ons tentje opgezet bij Nelleke en Jos. Net voordat de regen weer losbarstte zaten we met een vers kopje thee gezet door Jos en een koekje aangereikt door Nelleke hoog en droog in ons tentje. We hadden nog een gezellige avond bij het kampvuur, vol vakantie verhalen en gesprekken over onze andere gedeelde passie de Honda motoren. De ontmoetingen onderweg, vaak zo bijzonder en vol verrassingen. We hebben afgesproken elkaar nog eens te ontmoeten, maar dan in Zeeland waar ze oorspronkelijk vandaan komen …. Toeval? Soms denk ik dat daar iemand op die grijze donderwolk even aan de touwtjes trekt

bizarre wereld

23 juli 2013

Het was de moeite waard om via Drumheller in de staat Alberta onze weg te vervolgen. Twee dagen door eindeloze glooiende vlakten met alle kleuren groen en het geel van de velden vol met koolzaad. Deze combinatie met daarboven de fel blauwe lucht spat kilometers lang op je netvlies uit elkaar. Een omgeving waarin ik verwachte dat er op ieder moment een rode teletubbie tussen de groen/gele velden op zal komen duiken. Het is een feest om in deze Staat te rijden, de wegen zijn rustig en de lucht is zuiver. Onze bestemming Drumheller ligt in een dal dat 13.00 jaar geleden gevormd is door smeltend ijs en een sterke wind. Als je aan komt rijden over de vlakte heb je nog niet in de gaten dat je een dal in rijd van ongeveer 50 km lang. Groot is dan ook de verrassing als je opeens moeder aarde induikt en een totaal andere wereld binnen komt. We werden getrakteerd op eigenaardig gevormde rotsformaties en rotsen die op paddenstoelen lijken. We zijn twee dagen gebleven om deze bizarre wereld met overblijfselen van dino’s en andere fossielen van dichtbij te bekijken. Na al dit moois doorgereden naar het Yellowstone park in Wyoming waar we tussen de nog actieve geisers en wilde dieren hebben gekampeerd. Gelukkig hebben we onderweg een nieuwe tentje kunnen kopen want de super tent die we meegenomen hadden had de laatste storm niet overleeft. Het blijft toch spannend met al die wilde beesten om je heen en dan lig ik toch maar liever met een gesloten tentrits in mijn slaapzak. Aad weet het altijd nog net even spannender te maken door de film 2012 op te zetten  waarin heel Yellowstone park ontploft en de aarde vergaat. Na afloop de beroemdste geiser ”de Old faithful” bezocht, die ook nu met een keurige regelmaat van om de 70 minuten uitbarstte en zo’n 14.000 liter water de lucht in gooit. Het is een wonderlijke wereld, op naar de volgende attractie! de Gand Canyon.

mooi plaatje

15 juli 2013

We hebben de legendarische Alaska Highway uitgereden tot Milepost ‘0’ en hebben iedere mile genoten van de ontmoetingen en alle hoogtepunten die langs deze weg te vinden zijn. Vlak voor het einde van de highway zijn we het Liard River Hot Springs ingedoken. Deze hotsprings liggen midden in de wildernis, het heetste bad is 65 graden en mengt zich met koud water wat uit de bodem borrelt. Even lekker ontspannen na een tocht van ruim 2.400 km over soms slecht wegdek of stukken stoffig gravelweg die de wegwerkers net gestort hadden. Op advies van andere motorrijders zijn we doorgereden naar Jasper National Park in de staat Alberta. Een park wat vooral bekend is door zijn gletsjers en ijsblauwe rivieren die dwars door het park stromen. Helaas hebben we ook nu weer veel regen en hangen er dikke grijze wolken tussen de met sneeuw bedekte bergen. Tussen de buien door rijden we langs de Athabasca River en zien af en toe in het Saskatchewan dal een Kariboe of Zwarte beer rustig op een groen blaadje kauwen. Dat ze daar zo rustig langs de weg zitten blijft adembenemend mooi en we kunnen ons nog steeds verwonderen, we genieten volop van de natuur. In het Jasper natuurpark is het iets anders als we aan komen rijden, dan zien we al vanuit de verte dat er een wildlife beest te zien is. Opeens is het een drukte van belang op de smalle weg, campers, auto’s, bussen stoppen midden op de weg om een foto te schieten. Parkwachters met een megafoon proberen vanuit hun auto de mensen weer terug naar binnen te roepen “stay in your car” maar de toeristen blijven met gevaar voor eigen leven eigenwijs op de weg staan. Grote telelenzen worden op het beest gericht. Maar het wildlife beest keurt de menigte meestal geen blik waardig, staat over het algemeen achter een struikje of met zijn kont net de verkeerde kant op voor het fel begeerde digitale plaatje. Het is een wonderlijk schouwspel tussen mens, dier en parkwachter. Vandaag zijn we maar doorgereden, want er was voor ons niets meer te zien. Bussen en campers die pal voor onze neus gingen staan en ons het zicht ontnamen. Het echte gevaar komt niet van de Grizzly beer of Kariboe af, maar van het wilde mensen soort op jacht naar een uniek plaatje voor thuis in het digitale plakboek. Morgen trekken we snel weer verder op zoek naar de rust richting het Dinosaur park met het grootste dinosauruskerkhof ter wereld en wel 150 complete skeletten. Gelukkig blijven die wel zitten voor een mooi digitaal plaatje voor thuis.

Verwondering

11 juli 2013

We zakken nog steeds in een rustig tempo de Alaska highway af richting Dawson Creek, het eindpunt van de weg. Onderweg camperen we nog steeds op provincial parks en af en toe als we echt geen schone sokken en onderbroeken in onze bagage meer hebben dan staan we op een RV park om de was te doen. Het blijft een wonderlijke wereld die van de RV (recreation vehicle) we gaan er graag even voor zitten om het leven op het RV park te observeren. De meeste RV hebben de afmeting van een flinke stadsbus. Bij aankomst op het RV terrein worden ze over het algemeen begeleid door een soort golfkarretje. Ze worden net als op een busstation zij aan zij neergezet. Dat er mensen in de RV aanwezig zijn zie je aan het automatisch uitschuiven van de zijkanten en je hoort het aan een zoemende geluid, bzz bzzz. Dit is het draaien van de schotelantenne op het dak. Verder gebeurd er weinig, geen beweging het blijft stil totdat het tijd is om het RV hondje uit te laten. Deurtje gaat open, vrouwtje op leeftijd stapt uit loopt een rondje langs het tenten kampje waar wij staan. Knikt een keer beleefd en verdwijnt weer in de RV die namen dragen als Adventure, Wildlife, Back to nature, Hitchiker, Sportsmen of Wanderer. Wij verwonderen ons ook en vermaken ons er mee. Gelukkig hebben we nog steeds veel aanspraak aan onze collega motorrijders. Gisteren kwam er een jong Amerikaans stelletje op ons af. Ze rijden beide op een oude Honda Transalp en kwamen onze Twins bewonderen. Daar heb ik altijd al van gedroomd zei hij om nog eens een Africa Twin in het echt te zien. Ik had onderweg op de highway al van een Engels echtpaar van jullie gehoord en nu zie ik jullie hier! Amazing!!! Aad droomde ook vannacht, stootte me aan en zei… Mar we zijn beroemd…  Kijk en daar verwonder ik me dan weer over.

The last frontier

The last frontier, we hebben genoten. Alaska heeft alles wat een motorrijder zich maar kan wensen. Schitterende natuur, ruige landschappen en veel prachtige offroad wegen dwars door de natuur. Ook alle doorgaande highways zijn op veel plaatsen adembenemend, maar het blijft oppassen. Door de permafrost ondergrond zijn de wegen vaak zompig zacht met als gevolg dat er veel hobbels, scheuren en onverwachte kuilen in de weg zitten. In de drie zomermaanden wordt er hard aan de weg gewerkt met als gevolg dat er veel wegopbrekingen zijn. Omdat omleiden niet mogelijk is, wordt al het verkeer er gewoon overheen geleid. Ruim van te voren staan er al waarschuwingsborden dat er weer een lose gravel weg aankomt en dat het naar alle waarschijnlijkheid bijzonder stoffig zal zijn. We beginnen al ruim van te voren onze maatregelen te nemen, niet vlak achter een motorhome blijven hangen! Deze rijden voor ons tempo net even iets te langzaam en veroorzaken wolken stof waardoor we elkaar soms nauwelijks meer kunnen zien. Helmen dicht voor het stof en gas terug naar een kilometer of 40/50. Het  lastigste is als er een pilotcar van de Alaska higway voor ons uit gaat rijden, meestal rijd er dan ook een sproeiwagen vooruit die de opgebroken weg kletsnat gaat sproeien tegen het stof. Er onstaat dan een glibberige weg met een soort gravelsoep waar we ons dan zo’n 10 kilometer doorheen moeten ploegen. Wel lekker voor de motorhomes die soms wel acht a tien meter lang zijn, met vaak ook nog een klein autootje er achteraan gekoppeld. Maar voor ons blijft het tussen alle schitterende uitzichten door opletten geblazen. We genieten volop en hebben veel contact met andere weggebruikers.We wisselen informatie uit, hoe is de staat van de weg, het weer, en het aantal km wat gereden is of nog gereden gaat worden. Motorrijders onder elkaar wisselen de laatste nieuwtjes uit. Tot onze verbazing is er een heel circuit ontstaan van informatie en laatste nieuwtjes. Ook kleine roddeltjes doen het goed. Wie is waar naartoe en wie is met wie op stap? Het is spannend op de weg richting Canada.

eerst lezen

6 juli 2013

We hebben het Denali Nat. park verlaten en zijn doorgereden naar Whittier om daar de ferry met de naam Prince William Sound te pakken naar Valdez. Whittier ligt aan de voet van een gletsjer in een afgesloten gebied tussen twee enorme bergen ingeklemt. Om er te komen moet je een klein weggetje  inslaan en dan kom je uit op een soort parkeerterrein met een slagboom. Er staat een hokje met een jongeman er in. Ik hoorde Aad vragen of dit wel de juiste weg was naar Whittier, want het zag eruit alsof we op een verlaten haventerrein waren aangekomen. De jongeman knikte en verkocht ons een ticket met een gratis folder om verder te mogen. We moesten naar lane drie en als het stoplicht op groen zou springen mochten we verder rijden. Daar stonden we dan in de stromende regen, kletsnatte regenpakken en moe van de enorme afstand die we die dag hadden gereden. Plotseling sprong het stoplicht op groen, tijd voor overleg was er niet meer en Aad gaf gas en reed voor mij uit. Geen idee waar naartoe…  een klein donker tunnelgat met in het midden een glimmende spoorrails doemde voor ons op. Ik zie nog net het rode achterlicht van Aad zijn motor in het donkere gat verdwijnen. Er zat niets anders op dan hem maar te volgen het kleine ronde gat in en tussen de spoorrails hem te blijven volgen. Na ongeveer een kilometer hoorde ik een enorme herrie op ons afkomen en ik dacht dat mijn laatste uur geslagen was. Er ontstond een enorme zuigende wind in die stikdonkere gang met in de verte alleen wat knipperende lampen. In mijn verbeelding zag ik al een razende trein op ons af komen stormen. Aad bleef stug door rijden dus ik bleef angstvallig zijn rode achterlicht maar volgen.Omkeren was geen optie en stoppen evenmin in deze donkere gang tussen de spoorrails. .na vier kilometer eindelijk een lichtpuntje en gelukkig het einde van onze reis. Whittier lag eindelijk voor ons aan het einde van deze benauwde  spoorwegtunnel. Later bleek uit de folder dat deze tunnel gebruikt wordt voor al het verkeer dat naar de ferry in Whittier gaat. Alle auto en trein verkeer wordt stop gezet als er motorrijders doorheen moeten en over het geluid hoeft u zich ook geen zorgen te maken! dat is de afzuiger en die maakt een hoop lawaai. Tja…  volgende keer toch maar eerst de folder lezen voordat we aan een nieuw avontuur beginnen.

Kanoe moe

4 juli 2013

Als je in Alaska ben moet je een keer in een kanoe gestapt zijn dachten we. Nu we toch onverwacht stil zijn komen te staan hebben we de kans op een kanoe tochtje over een van prachtige rivieren van Alaska gelijk aangegrepen. Sven van het basecamp waar we verblijven had ons de Chena River aanbevolen. Een mooie rivier met als eindpunt een leuk café waar je heerlijk kunt relaxen en malse hamburgers kunt eten. Een tochtje van zo’n kleine vier uur leek ons wel wat, dus wij na enige strubbelingen met de taxi toch opgewekt op pad. Taxi, wij en de kanoe op het dak. Prima geregeld en de plaats waar hij in het water gelaten kon worden was snel bereikt. Peddelen maar, Aad voor in en ik achter om de boel een beetje aan te sturen. Simpel toch? Maar motorrijden is anders dan het peddelen met een kanoe. Je moet elkaar namelijk aanvoelen en samenwerken en dat duurt even voordat je dat in je peddel hebt. De eerste 30 minuten zijn we zigzaggend voor en achteruit gevaren en hebben we elkaar vooral veel aanwijzingen gegeven die niet echt constructief waren. Gelukkig verliep de samenwerking na enig gewiebel en een dreigende onvrijwillige tewaterlating na verloop van tijd een stuk beter en konden we op pad. Na zes uur flink door peddelen zaten we nog steeds ergens in de wildernis en begonnen we ons toch ernstig af te vagen of we wel de juiste vaarroute genomen hadden. De pijn in billen en benen begon ook flink toe te nemen en we waren ondertussen wel toe aan een rust moment. Bij navraag aan een stel andere peddelaars bleek dat we nog lang niet bij het eindpunt aangekomen waren. Het was nog zeker twee en een half uur verder stroom afwaarts wist men ons te vertellen. De rivier stond te laag en er was dus veel te weinig stroming om vooruit te komen. De moed zakte mij in de ondertussen natte schoenen. Gelukkig was er een halfuurtje verder nog een ander landingspunt en konden we de kanoe aan wal slepen. Snel een taxi gebeld en even later kwam er een taxi busje aangereden waar een potige dame uitstapte. Ze gooide de achterdeur open en zonder zich ook maar ergens druk over te maken propte ze het vier meter lange gevaarte achter in de bus. Dat de kanoe er nog anderhalve meter uit stak deed er niet toe. Wij kregen de instructie de kanoe op zijn plaats te houden tijdens het rijden en zij zorgde voor de rest. Met klepperende achterdeuren zijn we uiteindelijk hongerig en moe weer op het basecamp aangekomen. Maandag weer op de motor richting Denali Nat. Park, gaan we lekker de hele dag in de toeristenbus zitten wildlife kijken met lunchpakket en droge voeten.

wilde zalm

30 juni 2013

We zitten nog steeds vast in Fairbanks. Het pakketje wat we nodig hebben om weer verder te kunnen met onze reis was in Parijs blijven liggen en pas de een dag later om 16.30 afgeleverd bij Svens Basecamp. De hele vrijdag verwachtingsvol naar de poort gekeken of er een Fedex auto zou arriveren met het door ons zo felbegeerde pakketje. Toen hij eindelijk de straat in reed is Aad nog snel op zijn motor gesprongen om nog op tijd bij de monteur te zijn die ons zou helpen met het verwisselen van de ketting en het repareren van de benzinepomp, die het ondertussen ook begeven had. Helaas was hij al vertrokken naar zijn cabin in de bergen om te gaan vissen, zo’n honderd kilometer verderop. Jammer het is niet anders gelukkig wel een monteur gevonden die ons wilde helpen,want dat was ook nog een hele toer. De eerste Honda garage die we bezochten met het probleem van een niet startende motor had geen zin in een Europese motor en stuurde ons door naar een andere motorzaak. Zij deden nog wel een poging om ons verder te helpen, maar het is in deze tijd van het jaar zo druk met het repareren van alle snowscooters dat ze geen tijd voor ons hadden. We mochten even gebruik maken van hun garage maar toen het iets te lang ging duren werden we vriendelijk doch dringend doorgestuurd naar een garage anderhalve kilometer verderop. Na flink wat zweetdruppeltjes verder, eindelijk een monteur gevonden die met ons mee wilde denken. Maar voordat hij aan de slag wilde gaan moest er eerst zelf gemaakte gerookte wilde zalm gegeten worden uit een glazen jampot. Aad keek mij smekend aan.. en ik heb dus dapper de twee stukken sterk ruikende gerookte zalm naar binnen gewerkt. Alles voor het goede doel ! Gelukkig is hij na het eten van dit vriendschapsmaal met de aanwijzingen van Ad Mies (die we via de mail inmiddels uit Nederland hadden ontvangen) wel alvast aan de slag gegaan om het benzinepomp probleem op te lossen. Het wachten is dus nu op a.s maandag, hopelijk is onze monteur dan weer terug met een vers maaltje wilde zalm.

Top of the world Highway

26 juni 2013

We heben de Top of de Wold Highway bedwongen en zijn de noordelijkste grenspost tussen Canada en Alaska overgestoken. Het is een eenzame weg die zich door toendra en taigagebieden slingert, een weg vol kuilen, stof en gravel. Op deze verlaten weg staat een stoplicht, het is de  grenspost met Alsaka. Er zit een rondborstige douanebeambte achter een schuifraampje met als taak je wel of niet door te verwijzen naar het kamertje aan de zijkant van een houten hokje. Na een blik in onze paspoorten mochten we gelukkig naar binnen waar onze vingers en duim afdrukken werden genomen en ook een portret van ons werd gemaakt.  Volgens de douanebeambte was het verplicht om met een smile op de foto te gaan, anders kwamen we de US niet in! Prima lief lachen dan maar en na 5 minuten stonden we weer buiten aan de andere kant van de grens.  Ik snap de man best, zit je daar, 100 km links alleen maar ruig landschap en 100 km naar rechts ook geen levende ziel te bekennen. Je vraagt je wel af wat die man gedaan heeft om daar terecht te komen. We hebben onze weg vervolgd naar Chicken, een oud gouddelvers en pelsjagers nederzetting die in de winter volledig van de buitenwereld is afgesloten. Geen stromend water en geen WC, wel een cafe met de heerlijkste pancackes die je jezelf kunt wensen na een stoffige tocht over de Top of de Wold highway.  De weg naar Fairbanks met hoog zomerse temperaturen leidde ons naar North Pole. Waar de kerstman woont met zijn vrouw, we zijn hem even gedag gaan zeggen. Helaas was hij niet thuis, op summer holiday naar Europa en in de  shop volgepropt met alle kerst bling bling die je jezelf maar kunt wensen hadden ze niet het onderdeel wat we nou net nodig hadden voor de motor van Aad. Op de weg richting North Pole is de ketting van Aad zijn motor steeds slapper gaan hangen en tot overmaat van ramp ging ook nog de benzinepomp kapot. We staan dus even een paar dagen stil in Fairbanks, nu maar hopen dat de Kerstman vanuit Holland snel onze gewenste onderdelen kan opsturen.

Lucky guy

21 juni 2013

Door het dal van de Yukon loopt de Klondike Highway het is een zeer uitgestrekt bosgebied naar het hoge noorden. De wegen zijn hier stil en verlaten, behalve opvallend veel collega motorrijders komen we niet veel andere weggebruikers tegen. Bij tankstations en andere stops werd ons steeds opgewonden de vraag gesteld of we ook op weg waren naar Dawson City ?  Blijkbaar waren wij ook op weg, alleen wisten we toen nog niet dat er een evenement van het jaar a.s. weekend plaats zou vinden. Dust to Dawson, een motorrijders meeting die elk jaar plaats vindt in een oud goudzoekers stadje ergens vlakbij de grens van Alaska . Vanuit alle hoeken en gaten komen er uit Canada en America motorrijders op af.  Zonder het te weten waren we opeens de talk of the town. Two Africa Twins from Holland??? Dawson City bestaat uit drie a vier straten met een verzameling houten huisjes in alle kleuren van de regenboog. Al de hele dag komen de motoren binnen gerold en parkeren dan in de hoofdstraat zij aan zij. Het is een machtig gezicht al die stoere motoren op een rij, enthousiast word er naar elkaars motoren gekeken en geluisterd naar de avonturen van onderweg. De verhalen gaan over onbegaanbare stoffige wegen, dromen die ooit nog waar gemaakt moeten worden.  Onze Africa Twins zijn onderwerp van gesprek en als we door de hoofdstraat rijden worden we aangeklampt. Ze hadden al op de camping gehoord dat er twee Africa Twins in Dawson City waren. We worden ondervraagd hoe we hier zijn gekomen, hoe lang we blijven, en waar we heen gaan. Aan Aad werd de volgende vraag gesteld door verschillende motorrijders, een Africa Twin oké… but also an wife with an Africa Twin…?   you are a lucky guy!!!!

wildlife

19 juni 2013

34 miljoen inwoners heeft Canada. Dat is dus niet zo veel aangezien het 200 x groter is dan Nederland. Vandaar dat de muggen massaal in de aanval liggen om het vers aangevoerde toeristenvlees lek te prikken. Vijf nachten hebben we gekampeerd op kampplaatsen in de bossen, geen water of normale douche en toilet. Ondanks de vele gevleugelde vampiertjes was het buitenleven geweldig. De wegen op weg naar Alaska zijn lang, leeg en verlaten. Geen verbinding met de buitenwereld, afgesloten van internet en telefoon. Waar ik vooral respect voor heb zijn de “eenzame” fietsers die we onderweg tegenkomen. Wat ik me vooral afvraag is, waar slapen zij en hoe gaan ze om met de beren op en langs de weg? Regelmatig zien we beren een beetje rondscharrelen of gewoon een beetje zitten niksen langs de weg. Het is dan alsof ze net een leuk TV programma hebben opgezet en zitten te wachten op de volgende aflevering met daarbij trek in een lekkere snack. We zijn inmiddels gewend geraakt aan het gezelschap, ook omdat wij er met ronkende motoren voorbij kunnen rijden en ze dan meestal snel verdwenen zijn. Hoe doen die fietsers dat toch? We hebben op prachtige kampplaatsen gestaan aan uitgestrekte meren tussen de naaldbomen. ’s Nachts hoor je alleen de geluiden in de schemering van het bos. Alleen een beetje lastig als je moet… wat dan, de weg naar het hokje met natuurtoilet is dan in je gedachten wel erg ver weg. De beren zijn opeens best wel dichtbij, ook al weet je zeker dat alle etenswaren veilig opgeborgen zijn in onze metalen motorkoffer. Toch maar gespannen wachten op de ochtend? Het is een dilemma waar ik nog niet uit ben…. Helaas voor Aad, ik maak hem wakker

Nice day

13 juni 2013

523 km aan een stuk gereden naar de volgende bestemming, de veerboot die ons door de Inside Passage zal brengen naar Prins Rupert. Kletsnat kwamen we aan, echt als twee verzopen katten kropen we van de motor. Het plan was om nog langer op Vancouver eiland te blijven en onderweg nog te genieten van de overweldigende natuur. Helaas was het een dag met grijze luchten en donkere regenwolken die boven onze hoofden leeggegooid werden. Port Hardy is een stadje aan het einde van de snelweg waar je alleen maar iets te zoeken hebt als je met de BC ferry mee moet. De bewoners profiteren van deze stroom gestrande toeristen voor een nacht, want de ferry vertrekt zo vroeg in de ochtend dat je wel een nacht moet overblijven. Bij onze zoektocht naar een goed onderkomen voor 2 nachten kwamen we in een wijk terecht met een aantal uithangbordjes B&B.  Druipend van de regen aangebeld maar niemand had een kamer voor twee nachten of de prijzen waren zo schrikbarend hoog, dat we er zelf maar vanaf zagen. 130 dollar voor een nacht is toch wel een beetje boven ons budget, ook als het  koud en al laat geworden is. Na een tijdje rondrijden kwamen we bij een theehuis en zo bleek even later een Hostel terecht. De eigenaar was de boel aan het verbouwen tot een galerie maar had ook nog een paar kamers boven. Hartelijk werden we ontvangen door zijn vrouw en niets was een probleem, ze ging gelijk binnen in de winkel een droge plek regelen voor onze motoren en ergens vanachter uit de ruimte werd een kledingrek leeggemaakt voor onze druipende motorkleding. Tussen onze natte spullen zijn we heerlijk warm in slaap gevallen om nog even na te dromen van al het moois wat Vancouver eiland te bieden heeft. Besneeuwde bergtoppen, prachtige wegen en wandelpaden die tussen de bergen door kronkelen en een van de hoogtepunten de walvissen, zeeleeuwen en zeeotters. Ik begrijp best waarom de bewoners je standaard begroeten met “how are you en have an nice day”. Want een fijne dag hebben is hier niet zo moeilijk.

Parade

8 juni 2013

Lang leve Starbucks! eindelijk na een paar dagen afgesloten van de buitenwereld weer op internet. Met mijn favorieten mint thee in een large beker naast me, de laatste nieuwtjes ophalen over het kleinkind en alvast de ferry boeken naar Prince Rupert. Na nog een dag langer gewacht te hebben op de douane, zijn we eindelijk een paar dagen op weg. Overgestoken met de ferry naar Vancouver eiland. Een paar dagen toeren over de mooiste wegen die helemaal zoet geuren en fel geel kleuren van de in bloei staande brem. De mooiste plekjes vinden is simpel, we stoppen ergens langs de kant van de weg en al snel komt er wel iemand op ons af om ons van advies te dienen. Het begint meestal met een wauwww, were are you guys going to??? Ze zijn nieuwsgierig de Canadezen en willen echt alles van je weten. Mannen lopen een paar keer verwonderd om de motor heen of blijven een tijdje met je oprijden om dan samen te stoppen en vragen te stellen over de bestemming en de motor. Al snel volgt er dan een advies waar naartoe te gaan en wat we zeker moeten gaan zien. Wegenkaarten, telefoons en route beschrijvingen worden tevoorschijn getrokken om maar zeker te weten dat je de goede richting op gaat. Zo hebben we kilometers achter een auto aangereden van een man die ons aansprak op de boot, hij wist een prima plek om te kamperen midden in een natuurgebied met prachtige plaatsen. Heerlijke plek met kampvuur en herten die  ’s morgens vroeg rond je tent snuffelen. We laten ons graag adviseren door de locals, vanmorgen bijna op een pancake feest terecht gekomen. We hebben er maar vanaf gezien, voor ons toch maar geen optocht van de plaatselijke brandweer met doedelzak parade… we zijn blij met eindelijk onze eigen parade en het grommende geluid van de motor onder ons.

Wachten….

5 juni 2013

We hadden het anders bedacht, helaas hebben de motoren langer in de haven gestaan dan verwacht. Regelmatig bellen en nog maar eens gaan vragen hoe het ervoor staat leverden niet het gewenste resultaat op. We moesten gewoon wachten, dus er zat niet veel anders op dan een beetje de toerist uit te hangen in Vancouver. Omdat we geen vervoer hebben en de afstanden hier enorm zijn, is het heel veel in de bus en sky train zitten. (Vooral als je ook nog de bus de verkeerde richting neemt en geen idee hebt in welke buitenwijk je uithangt). Vandaag kregen we, na zelf maar weer eens gebeld te hebben met All Cargo groen licht om naar de douane te gaan met de loading papers. Eindelijk weer wat vrijheid dachten we en gewapend met onze helmen down town naar de haven. De douane mannen waren super vriendelijk en begripvol maar wilden toch echt eerst de motoren inspecteren. De beambte bleef vriendelijk herhalen “tomorrow examinaded”, stempelde wel een hoop papieren af, maar bleef bij zijn standpunt. Wat dat examen verder inhoud??? zelf schatten we in dat ze een rondje rond de motor gaan lopen… maar we gaan het morgen zien. Jammer, we kunnen nog niet vertrekken en slapen weer een nacht langer in ons bijzondere Chinese onderkomen in een van de buitenwijken. Vancouver bestaat uit 50% Chinezen en veel gaat er hier dan ook in het Chinees. Wat wel grappig is, want zelfs de folders over de toeristische hoogtepunten die op de kamer liggen zijn voor ons niet te ontcijferen. Maar dat maakt niet zoveel uit voorlopig vinden we onze weg wel en hopelijk kunnen we morgen eindelijk op onze motor stappen.

Canada here we come

2 juni 2013

Geland in Vancouver en voorlopig nog even gestrand in deze van oudsher immigranten stad. Bij aankomst op het vliegveld hadden we even het idee dat we 9000 KM de verkeerde kant op waren gevlogen en in Hong Kong terecht waren gekomen. Gelukkig wist ik nog het Chinese teken “uitgang” te herinneren van onze vorige reis dus die was snel gevonden. We werden opgepikt door de van oorsprong Nederlandse Bert en even later zaten we oer Hollands gezellig aan de thee met zelfgebakken scoones van Ruth. In Nederland hadden we al het bericht gekregen dat de motoren nog niet in de haven waren aangekomen, dus voorlopig even een paar dagen om te wennen aan het tijdsverschil van ruim 9 uur. We vermaken ons hier voorlopig wel, met Bert als onze gids die ons de mooiste plekjes rond Vancouver heeft laten zien. Wel moeten we even wennen aan de afstanden op de kaart en het feit dat niemand hier gaat lopen. Toen we bij het bedrijf aankwamen waar we onze douane papieren op gingen halen verklaarden ze ons dan ook voor gek dat we zo’n 6 KM hadden gelopen vanaf de sky train. Voorlopig zitten we zonder vervoer, want de motoren staan nog in de container en die is door een ongeluk in de haven nog niet vrijgegeven. We hopen dat het op dinsdag gaat lukken, voorlopig moeten we het maar doen met een foto genomen van de containerhaven vanuit Vancouver downtown. Nog even geduld dus om dan eindelijk te vertrekken richting de legendarische goudvelden in de Rocky Mountains en het nu nog koude Alaska. Ook al hebben we een kleine tegenslag te verwerken, ons humeur kan niet meer stuk! We zijn opweg naar dit avontuur opa en oma geworden van een prachtige kleindochter…. Mila Luna.

counting down from 2007

5 mei 2013

We staan na een paar jaar voorbereiden, hindernissen overwinnen en wachten nu echt in de startblokken. De motoren met bagage zijn ons al voorgegaan, ze dobberen op dit moment ergens midden op de Atlantische oceaan. Het was nog even puzzelen, wat neem je allemaal mee aan spullen en door wie laten we dat dan verschepen. Uiteindelijk is het Marlog geworden in Roosendaal. Een paar weken geleden hebben we onze motoren ingepakt en in de loods bij Marlog gezet. Zij zullen er voor zorgen dat alles in de container gezet wordt en als alles volgens plan verloopt, komen ze eind mei aan in de haven van Vancouver. Wij vliegen om die tijd naar Canada met alleen onze tanktas, motorhelm en nog wat kleine spullen waarvan we achteraf denken ze toch nog nodig te hebben. Spannend dat het nu eindelijk gaat gebeuren al is het twee jaar later dan gepland. Die extra tijd heeft ons  nog wel de mogelijkheid gegeven om beter voor te bereiden. Zo heeft Aad een nieuwere Africa Twin gekocht en blijft de Twin van ’89 achter in de schuur. De plastic koffers zijn vervangen door metalen koffers en mijn motor is nog een keer flink nagekeken door Aad en Ad Mies op eventuele gebreken. Wat niet overbodig bleek want mijn balhoofdlager bleek stuk te zijn en kon dus nu nog op tijd vervangen worden. Toch onhandig als je ergens op de Alaska Highway staat en je stuur begint wat instabiel aan te voelen. Verder hebben we andere helmen aangeschaft. De oude waren prima voor het oer Hollandse klimaat maar bij hoge temperaturen leek het wel of je hoofd in een snelkookpan gestopt was. De nieuwe helmen hebben nuttige snufjes zodat we ons hoofd bij alle weersomstandigheden koel kunnen houden. Waarschijnlijk zullen we dat onderweg af en toe nodig hebben, want de meest gestelde vraag tot nu toe is: Wat doe je nou als je een beer op de weg tegenkomt? Gelukkig houd het ons niet bezig, het is nu alleen nog maar aftellen naar de datum van vertrek, spannend! Vooral omdat Aad en ik opa en oma worden van een kleindochter rond de tijd van vertrek. Wie weet moet ik deze site op het laatste moment nog aanpassen in “’ Oma gaat op reis” ….

Bedankt!

6 september 2011

Alle lieve mensen die ons de afgelopen maanden hebben gesteund  bedankt! voor de kaarten met een opbeurende tekst of een mooi gedicht, bedankt voor de bloemen die mijn dag weer opvrolijkten. Ook de lieve berichtjes via internet waren meer dan welkom en deden ons goed.

Gisteren voor de eerste keer weer een rondje met de motor over ons eiland gereden. Heerlijk zonnetje in mijn rug en de motor tevreden ronkend onder mij. Na een jaar niet meer gereden te hebben was het de eerste kilometers even wennen. Maar al snel voelde het weer vertrouwd en kreeg ik zin om een vrolijk liedje te fluiten.  Dat kan alleen op de motor want niemand hoort dan immers mijn valse gekraai.  Nog steeds zit ik een beetje in de lappenmand en is de oorzaak van mijn ziek zijn nog niet duidelijk. Of we  volgend jaar onze geplande reis naar Amerika / Canada kunnen  ondernemen blijft voorlopig nog onzeker. We zijn dit jaar natuurlijk niet sip achter de geraniums blijven zitten. Om er toch even een paar weken tussenuit te zijn hebben we afgelopen augustus de auto volgegooid met kampeerspullen en zijn de zon achterna gereisd.  Uiteindelijk in Italië de Hollandse regen achter ons gelaten. Ondanks het gemis van onze motor toch een paar leuke weken doorgebracht op een paar kleine charme campings uit het in de haast gekochte ANWB boekje.  Voorzichtig zijn we weer aan het nadenken over de zaken die we nog moeten voorbereiden voor de grote reis. Zo kwamen we tijdens deze vakantie tot de conclusie dat onze tent niet echt geschikt is voor op de motor. Te groot en te zwaar. We zullen nog iets serieuzer moeten nadenken over onze camping uitrusting die wel geschikt is voor de motor. Als er iemand nog handige tips heeft zijn die van harte welkom! Om deze blog toch nog een beetje op te leuken heb ik nog een paar traditionele Italië vakantiefoto’s geplaatst.

Kink in de kabel

16 mei 2011

Mar, schrijf jij even een stukje voor de site dat we niet gaan……………. Tja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want wat schrijf je dan na ruim drie jaar nadenken over de uiteindelijke bestemming en heel veel voorbereiding. Sorry, mensen er zit even een kink in de kabel, we gaan niet ??? Dat is wel erg simpel, dus enige uitleg aan de mensen die de afgelopen jaren trouw naar onze verhalen ter voorbereiding op de reis hebben zitten luisteren ben ik wel verschuldigd. De tegenslag begon op 1 april. Aad was klussen aan zijn motor en ik was niet zo lekker dus vroeg naar bed gegaan. Na een paar benauwde uurtjes onrustig slapen werd ik uiteindelijk wakker met een hartslag van rond de 180/190. Een uur later lag ik pardoes in de ambulance met allerlei toeters en bellen aan mijn lijf en ging het met vliegende vaart richting ziekenhuis. Sindsdien lijkt het wel alsof mijn accu zo goed als leeg is en niet meer opgeladen kan worden. Iedere dag ervaar ik hardnekkige opstart problemen en slaan mijn energie meters uit naar het rood. Met een motorreis van 3 maanden in het vooruitzicht is dat geen handige situatie. Ik weet immers uit ervaring wat het betekend voor je lijf en leden om uren achter elkaar op de motor te zitten en soms niet voldoende rust te krijgen. Om het dan bijvoorbeeld nog maar niet te hebben over het rijden op hoogte, wat een behoorlijke aanslag kan zijn op je gezondheid. Risico’s als hoogte ziekte liggen altijd op de loer. Het besluit om de reis uit te stellen was daarom vrij snel genomen. Ook omdat de oorzaak van mijn lichamelijke problemen nog niet zijn opgelost en ik eerst weer de oude zal moeten worden voordat we aan een dergelijk intensieve motorreis willen en kunnen beginnen. Ik heb me er bij neergelegd, het is niet anders maar af en toe loop ik wel even naar onze schuur en klim op mijn Africa Twin, want het verlangen naar de ultieme vrijheid van het motorrijden blijft kriebelen….

Plan B.

14 april 2011

Het is nog een paar weken voor vertrek, de tijd begint te dringen. Aad is in de weekenden en avonduren druk bezig de laatste reparaties en de benodigde onderhoud te plegen aan de motoren. Die moeten immers tip top in orde zijn voor de grote reis naar het andere continent aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Met de steun en bruikbare adviezen van Ad Mies www.msd-motorbandenservice.nl gaat het zeker lukken om op tijd klaar te zijn! Hoe we de motoren op tijd naar Vancouver gaan krijgen is nog even een ander probleem. Eigenlijk waren we in de veronderstelling dat we alles onder controle hadden, maar dat zat door verschillende omstandigheden even tegen. Het was de bedoeling dat we de motoren een paar dagen voor vertrek op het vliegtuig zouden zetten, zodat we ze een paar dagen later op konden halen. Maar door een onverwachte tegenvaller op financieel gebied kan dat niet door gaan. We moeten dus snel overgaan op plan B. en dat is met een vrachtschip naar de overkant. Dit betekend wel dat de motoren volgende week al op tijd in de haven moeten zijn en in een houten kist een container in moeten. Wat ook nog even tegenzit, is mijn gezondheid. Helaas ben ik twee weken geleden ziek geworden en op dit moment niet echt in staat om motor te rijden. Daarbij is het ook nog onduidelijk wat er precies aan de hand is en of ik op tijd fit genoeg zal zijn om aan de reis te beginnen….. tja bij een kapotte motor is het makkelijk. Bij motorpech stop je er gewoon een nieuw onderdeel in en hup weer verder, maar dit is wat lastiger te repareren en een plan B hebben we nog niet echt over nagedacht.

Zin in

18 december 2010

We zijn druk bezig met de voorbereidingen! Zodra we op pad zijn lees je hier over onze avonturen.

Reageren.

Erik

28 July 2014
He Marja, ik stuur je net een mail maar krijg het volgende terug:

This message was created automatically by mail delivery software. A message that you sent could not be delivered to one or more of its recipients. This is a permanent error. The following address(es) failed: marja@marjaopreis.nl mailbox is full: retry timeout exceeded


Gr. Astrid

Marja

03 April 2014
Hoi Marja , wat is je nummer ik wil graag afspreken voor zaterdag, groetjes Connie mijn nummer is 0111-647185

Hans

28 February 2014
Hoi Marja, Ik ben voornemens met een aantal vrienden op de Harley een trip te ondernemen door Noord-Amerika. Bedoeling is te starten in Toronto, heb veel vrienden in Ontario en Québec om vervolgens te rijden naar Sturgis, South Dakota.. Kun je me aangeven bij welke maatschappij jullie je motorfiets hebben meegenomen. Bvd. Hans e-mail; hans.brinker@hetnet.nl

marja aan astrid en erik

10 February 2014
Hallo Astrid en Erik, stuur even een e-mail. Dan nemen we contact met jullie op. Wie weet kunnen we helpen met info.
marja@marjaopreis.nl

Astrid en Erik

02 February 2014
Beste Aad en Marja,

Als eerste leuke site en mooie reizen. Mijn vriendin (Astrid 38) en ik Erik 42 willen volgend jaar een half jaar gaan op onze eigen motoren gaan reizen en wel door Amerika en Canada. We hebben we van mensen in Galgary vernomen dat het transporteren van de motoren makkelijker gaat naar Canada dan naar Amerika. Nu hebben we gelezen in jullie verslag dat Julie de motoren eerst via het vliegtuig wilden versturen maar dat uiteindelijk via de boot is gebeurt. Nou zoden wij graag wat info daar over willen hebben. Onze voorkeur gaat ook naar het vliegtuig. We zouden gaar willen weten met welk bedrijf hoe lang het duurt wat de kosten ongeveer zijn enz. enz. Wij rijden op een BMW F650GS en een BMW R1150GSA. Ons idee is om in Vancouver of Galgary te starten dan richting San Francisco te gaan daarna overdwars door Amerika en da bij Nieuw York Canada weer in om dat we familie hebben die tussen Toronto en Detroit wonen. Zij hebben daar een boerderij. Mochten jullie verder nog andere tips hebben voor ons zijn die natuurlijk van harte welkom.
Groetjes,

Astrid

Marja

29 November 2013
Leuk, je kan mailen naar marja@marjaopreis.nl
Dan kunnen we wat afspreken.

Mirjam

28 November 2013
Wij hebben onze motorclub in Krommenie, Noordholland. Het is altijd leuk om collega motorrijders hun reisverhalen te laten delen. Onze ervaring is, dat dat publiek trekt, zeker als het een buitengewone reis is geweest en er ook fotos getoond worden. Wij hebben daar de apparatuur voor. Graag hoor ik of jullie hier interesse voor hebben en dan kunnen we wat afspreken.

marja

26 November 2013
Hallo Mirjam,
Dank je voor je leuke reactie op onze site. Eigenlijk heb ik nog niet eerder een presentatie gegeven, maar ik wil het best eens proberen of iets vertellen over onze reis. Wat verwacht je van de presentatie? Het ligt er ook een beetje aan in welke provincie jullie wonen en of dat een beetje te organiseren is. Zelf wonen we in Zeeland.
Ik hoor het wel als je nog eens van gedachten wilt wisselen over een presentatie.

Groeten en wie weet tot ziens.
Marja

Mirjam Boon

25 November 2013
Geven jullie ook wel eens presentaties over jullie reiservaringen?
Voor onze motorclub ben ik namelijk op zoek naar motorreizigers die ons met hun eigen motorreisverhalen en belevenissen een boeiende avond kunnen bezorgen.

Hannu und Sibylle

02 October 2013
Hey Ihr Beiden, Eure Berichte klingen sehr schön. Insbesondere der Abschluss, mit der Angabe der Verschleißteile. Wir sind gespannt, wie lang unsere Liste werden wird. Wir sind zur Zeit noch in Mexico, bevor es weiter gen Süden geht. Schön, dass wir uns kennen gelernt haben und vielleicht bis zur nächsten Reise, irgendwann, irgendwo. Herzliche Grüße Hannu und Sibylle

Anja

29 August 2013
Fijn dat je weer richting Zeeland komt!

hans

28 August 2013
weer van harte welkom thuis

Marian kouijzer

28 August 2013
Wow, Zo te lezen hebben jullie een geweldige periode gehad!! Hele goede terug reis en tot snel!!

Adri Lentink

28 August 2013
Marja en Aad met veel genoegen en plezier jullie heb ik jullie gevolgd.
ik wens jullie een goede terug vlucht naar huis in de blauwe vogel en happy landing

Cor

21 August 2013
Toch iets anders dan Guatemala!

Wim Mol

17 August 2013
Wat een mooie verhalen! De herinneringen aan Californie komen weer naar boven.
Jullie hebben een geweldig mooie kleindochter. Mila is echt een dropje.
Veel plezier met jullie verdere reis.

Hans

16 August 2013
Leuk dat jullie nu ook Crater Lake hebben gezien
Hans

Jan Peter van Galen

13 August 2013
wat n geweldige reis-heel veel plezier!

Jan Peter van Galen

13 August 2013
wat n geweldige reis-heel veel plezier!

Jos en Nelleke

06 August 2013
Hoi Aad en Marja,
Net terug uit Californië en jullie site opgezocht. Wat een avonturen! Erg leuk om jullie te ontmoeten bij de Grand Canyon. In september hopen we in Nederland jullie verhaal te horen.
Geniet van jullie reis. Hartelijke groet, Jos en Nelleke

Henk en Rita

30 July 2013
Hoi Aad en Marja.

Prachtige reis lees ik wel!
Zeer veel te zien, dus genieten van al het fraais wat je tegenkomt!

Hans

28 July 2013
Hi Marja en Aad,

Wij zijn weer terug uit prachtig Noorwegen. Ja, de toevallige dingen zijn vaak het leukst. take care
Hans Irene Maarten Thomas

Wim en Lenie

27 July 2013
We zitten nu in Kingston S.E. Australië jullie verslag te lezen. Zo ver verwijderd hebben we nog nooit van elkaar gezeten waarschijnlijk. Het is erg leuk om te lezen wat jullie allemaal meemaken en om te horen dat jullie net zo enthousiast over Amerika en Canada zijn als wij. Maar hier is het ook heel mooi hoor-:). Geniet nog verder van jullie reis.

Anja Leenpoel

24 July 2013
Hoi Marja,

Nog steeds leuk om je verslagen te lezen! Fijn dat jullie nu ook beter weer hebben. Hier is een hittegolf, niet te geloven na zo'n slecht voorjaar! Nog een fijne tijd!

ajklik

24 July 2013
Aad en mar, helaas gaan we elkaar niet zien, Ik zit nu 24-7 in Fairbanks na een dagje arctic circel. Komende dagen via Top of the world higway afzakken en dan buigen we af ri Ontario. blijft leuk om verhalen te lezen en de herkenning van diezelfde verwondering voor dit mooie land. Drive Safe!

Ad vd Boomgaard

19 July 2013
Ha collega,

Zo, dat is een avontuur zeg!! Schitterend allemaal dat is wat anders dan een strandvakantie, hahaha!! We spreken elkaar wel weer na je avondtuur. Nog een hele fijne tijd en de groeten uit Middelburg!

Ad vd Boomgaard.

Yvonne

11 July 2013
Ha Marja en Aad,
Wat een belevenis, zo leuk om te lezen en wat een bijzondere wereld met de motorrijders die jullie ontmoeten!
We hebben gisteren Mila bewonderd, wat een mooie dame, van harte met jullie kleindochter!

Hans en Irene en thomas en Sara

11 July 2013
Hi Marja en Aad
Krijgen net je laatste stukje binnen en lezen dit op een zonnig terras voor ons eerste huisje in Noor wegen. Lang leve digiwifi.
Groeten en good luck

ajklik

09 July 2013
aad en mar, vandaag mount rushmore en vrijdag/zaterdag surry, vancouver. Daarna door naar t noorden, eta fairbanks 20-22 juli. have a safe trip
aj

Satori

08 July 2013
In het verre Nederland, snotterend jullie verhalen aan het lezen. Live your dream... Zou ik ook eens moeten doen. Namasté Satori

Corrie Weggeman

08 July 2013
Kijk iedere week uit naar jullie avonturen en laat het ook de meiden lezen.Hebben dan weer iets om grappen over te maken. Veel plezier, dan hebben wij het ook.

Anneke Salomons

07 July 2013
Hoi Marja,
Leuk om op deze manier weer in contact te komen. Mila Luna is fantastisch. Heb wel een paar traantjes weggepinkt toen ik het geboortekaartje kreeg ......
Henk en ik zijn in 2004 ook in West-Canada geweest. Inderdaad een fantastisch land.
Hartelijke groet, ook aan Aad.
Henk en Anneke

john en mar

04 July 2013
hee vriend ik heb net jullie foto,s gezien geweldig mooi nou geniet ervan en ik blijf jullie volgen groetjes aan mar.

voor aj klik van marja en aad

03 July 2013
Hopelijk ben je al op weg richting Vancouver. Wij zakken nu rustig af richting Canada de rockies. Veel plezier en wie weet zien we elkaar ergens onderweg!

ajklik

01 July 2013
succes met de reparatie, ik zit nog steeds te wachten op mijn motor in Halifax, tegen de planning in. En dan ri vancouver, rockies en fairbanks. wellicht komen we elkaar ooit ergens tegen, jullie verhaal is in ieder geval mijn opwarmertje, en dat mag ook wel na 4 dagen wachte in de regen
thnx aj

Jeanette

28 June 2013
Hi daar,
Wij hebben net Marrakech geboekt...nog even wachten tot het oktober is. Gelukkig kunnen we alvast een beetje "vakantie vieren" met jullie.
Veel plezier samen en hopelijk maakt de kerstman er een spoedzending van!
Groetjes uit Rotjeknor

Adri L.

24 June 2013
Hi Marja en Aad
geweldig leuk om jullie verhalen te te lezen. Geniet er nog maar lekker van de komenden weken en ik zal jullie volgen

Groeten
Adri Lentink

Johan C.

23 June 2013
Wat een leuke verhalen joh, jullie maken wererom heel veel mee op deze reis.
Veel plezier nog, en ik wacht op de volgende update.
Geniet ervan en rij voorzichtig !

Liesbeth

23 June 2013
Hai Marja en Aad,
Leuk om jullie verhalen te lezen! Fijne reis, hopelijk zonder al teveel beren op ( en aan) de weg!
Groetjes uit een regenachtig Goes

Wim en Lenie

22 June 2013
Leuk dat jullie al in Dawson City zijn, en met je neus in de boter vallen tussen al die motor-freaks. Gaan jullie de Dempster Highway nog rijden?
Dat is een onvoorstelbaar mooie weg naar Inuvik. Wel 750 km. gravel maar jullie zullen er zeker geen spijt van hebben!!
Nog een goeie reis verder, en houdt het spul op de weg.

Ron

20 June 2013
Nou Aad dat is een geweldig land voor jou. Kan je eindeloos plassen zonder gestoord te worden. Alleen moet Marja de andere kant op kijken. Maar dan kan zij de beren in de gaten houden.

groeten van Astrid en Ron

Anja

20 June 2013
Gelukkig ben jij nogal wat gewend dus jij kunt die beren wel aan!
Ik zie het allemaal voor me!
Ik geniet van je verslagen en het is weer wachten op het volgende verslag!

corrie weggeman

20 June 2013
Vindt het erg komisch en met een beetje fantasie zie ik het al gebeuren ! Kan me voorstellen dat jullie samen genieten en veel lol erom hebben. GENIET, en laat ons in ons kwakkelland mee genieten. Groetjes van Lupe en Emanuela.

Christian

19 June 2013
Hi Aad, net de eerste verhalen gelezen. Lijkt me gweldig. Veel plezier samen. Groet, Christian DPD

Dini Blom

19 June 2013
Weer een leuk verhaal.
Wij hebben in Australie en NZ gefietst en daar kreeg je bezoek van nieuwsgierige kangaroes...leuker als beren!!
Wij hebben dit deel van jullie reis met een camper gedaan, zijn benieuwd hoe jullie de Inside passage hebben ervaren.

Sarah

19 June 2013
Wat leuk om te lezen! Haha ik zie het al helemaal voor me dat 'toiletbezoek'! Lijkt me erg bizar die beren zo dichtbij.. Geniet ervan!

Lisette

13 June 2013
Hai,hai,
Leuk dat jullie het helemaal top hebben. Mooie foto heb je op Facebook gezet van je kleine meid.
Kim snapt helemaal dat jullie genieten, ze wil dit jaar ook weer terug.
Liefs Guido

Tornado, geschreven door echtgenote

11 June 2013
Lieve schatten
Fijn dat het nu allemaal mee zit. De motoren, de natuur, de rust, elkaar......en ga zo maar door. Hebben jullie Mila Luna al gezien??????????????? Wij nog 4 dagen werken en dan gaan we ook de hort op. xxxxxxxxxxxx

Anja

10 June 2013
Fijn dat jullie eindelijk op weg zijn!
Zo te lezen genieten jullie van de vrijheid.
Groetjes vanuit een zonnig Goes!

Hans

09 June 2013
Hi marja

Gefeliciteerd met je kleindochter, blijkbaar is er iets misgegaan met het kaartje, want ik lees nu pas dat dat de kleiner er is. Gauw maar effe bellen.
En goed dat jullie nu lekker op pad zijn

Groeten

Wim en Lenie

09 June 2013
Dat zijn eindelijk weer de betere berichten, want het heeft lang genoeg geduurd voordat jullie op weg konden. Leuk om te horen dat jullie zo genieten! We zitten in gedachten bij jullie achterop. We blijven jullie volgen.
Nog gefeliciteerd trouwens met jullie kleindochter. Dat is weer op een andere manier genieten.
Groeten van Wim en Lenie

Jeanette

04 June 2013
Hi daar, wat een geweldig nieuws! Zomaar opa en oma geworden van Mila Luna..... dat is wennen aan meer dan alleen het tijdsverschil ;-) Van harte! Veel liefs van ons

KAAT

03 June 2013
Hé opa en oma! Gefeliciteerd met Mila Luna. Dikke X

Ronald en Astrid

02 June 2013
Lieve mensen. Ten eerste van harte gefeliciteerd met Mila Luna. Prachtig...., stuur maar gauw een foto mee als dat kan. Fijn dat jullie goed aangekomen zijn. Vandaag is de Tornado jarig. Bedankt voor het leuke kado. We missen jullie nu al een beetje.
Kus van Ron en As

rinus en dien

01 June 2013
Hoi Marja en Aad gefeliciteerd met jullie kleindochter en een goede reis,gr:uit zierikzee

Guido

01 June 2013
Hai Kersverse oma en opa.
proficiat met Mila.
Heel veel plezier in het mooie Canada.

Rob

30 May 2013
hoi Marja

paul

29 May 2013
Aad en Marja

heel veel plezier en Aad tot over een maand of 3
we gaan het redden zonder jou
we houden de site in de gaten

goede reis en behouden thuiskomst

Anja

28 May 2013
Hoi Marja,

Vandaag de laatste dag dat ik je op Acreon zie! Het zal raar zijn je zolang niet te zien. Ik hoop dat je vanavond nog oma wordt maar ik denk dat het nog wel even duurt!
Een hele fijne vakantie, heerlijk ontspannen samen met Aad!
Tot september en wij zorgen wel voor Acreon!

aj klik

21 May 2013
Goede reis gewenst en misschien komen we elkaar nog tegen. Eind juni vertrek ik op mijn oranje triumph tiger van Halifax naar Anchorage en terug.
aj

Natascha

18 May 2013
Ha Marja en Aad,

Gaat het nu eindelijk van komen? Geweldig!! Heel veel plezier en veel avontuur toegewenst.

Natascha

Cor

06 May 2013
Jullie gaan weer een avontuurlijke reis tegemoet.
Pas op voor de bruine beren als je die tegenkomt, ze zijn vreselijk snel.
Veel plezier en een behouden thuiskomst.

vakantieman

04 January 2012
Hey wat een leuke verhalen om te lezen. Helaas dat je laatste reis niet door ging. De laatste vijf jaar zijn wij ook veel op vakantie geweest. En met de laatste twee jaar 7 keer met de moter binnen Europa. Aankomend jaar gaan we voor het eerst met de moter buiten Europa. Ditmaal Amerika. India is eigenlijk de volgende stap voor een jaar later. Hiervoor was ik opzoek na verhalen en recensies. Die heb ik gevonden. Bedankt!! Groeten martina

Mieke Roelse

22 May 2011
Dacht ik zo zachtjes aan je verhalen te kunnen lezen over je reis. Lees ik tot mijn grote schrik dat het niet goed met je gaat en je reis niet doorgaat! Wat ontzettend jammer. Ik wens je beterschap en hoop voor je dat de reis "later" toch nog gemaakt kan worden.

Fitri

06 May 2011
Hi Marja,

Bedankt voor je kaartje.
Genieten van je rust en inderdaad lekker ontspannen.
Laat Aad maar alle werk doen :-)

Grtz,
Fitri

Peter Varo-man

09 April 2011
Hoi Aad en Marja,
Ik zag Aad deze ochtend bij Ad Mies. Alvast veel plezier gewenst. Ik hou de site zeker in de gaten.

gr.
Ptr

Veronique

04 February 2011
Wat een mooie site. Echt super :D

Sarah

25 January 2011
Daar istie dan! Super leuk om alle verhaaltjes te lezen op deze mooie overzichtelijke nieuwe site! Laat de reis nu maar beginnen;)

David

18 December 2010
Veel plezier met de nieuwe website!
2