Het was een prettige motortocht naar Fes. Aad werd onderweg opgeschrikt door een laag overvliegend roofvogel die van de schrik zijn buit (een slang van een meter) vlak voor zijn neus liet vallen. Verder was de weg goed aangegeven en behulpzame verkeerspolitie stuurde ons de goede kant op. Ook in Fes hadden we onze Riad (Lune et Soleil) snel gevonden dankzij een Marokkaanse Nederlander die ons te hulp schoot in de drukte van Fes. Hij regelde een brommertje die voor ons uit reed door de wir war van straatjes om ons vervolgens af te leveren bij zijn broer die wel bereid was voor een paar dirham op onze spullen te passen. Dat was mooi want toen hadden we nog de beschikking over ons geld.  Na een heerlijke verfrissende douche in ons nieuwe onderkomen zijn we op zoek gegaan naar een bank, die we ook redelijk snel vonden. Hup pasje er in en…. geen geld niks??? Even onze euro’s voor noodgevallen ingewisseld. Later op de dag toch maar eens op internet gekeken of er soms een internetstoring was ofzo. Maar nee de bedragen die van onze rekening waren afgeschreven kwamen ons zeker niet bekend voor en het bedrag liep net zo snel op als de temperatuur buiten en daar was het ondertussen al 45 graden. Snel gebeld met de bank en daar was het hun tot onze opluchting ook al opgevallen. Dit was niet normaal meer. Onze pas bleek ergens ???? door een bende geskimt. Het slangengebroed!!! En onze rekening was door de bank al geblokkeerd.   Ze hadden ons alleen ons nog niet kunnen bereiken. Opgelucht vervolgen we morgen onze weg richting de woestijn. Hoop alleen niet dat daar veel addertjes onder het zand liggen.

We zijn allebei gezond! Ik weet namelijk zeker dat we geen Mexicaanse griep onder de leden hebben. Als we niezen dan is het van de kruidige geuren die in de smalle straatjes hangen van Chefchouan. Toen we gisteren de grens over wilden steken tussen Spanje en Marokko werden we eerst naar een soort container gestuurd waar een aardige jongedame ons ondervroeg op verdachte klachten die wel eens op griep konden duiden. No.. ugh ugh? No.. kuch kuch? You hot? Nee allemaal niet, alleen dat laatste. Maar, dat kwam door de 35 graden onder de felle zon in een zwart motorpak. Na de ondervraging mochten we verder lopen en werden we verwezen naar een soort houten sluis. Er stond een man bij in een witte jas, die wat mij betreft meer leek op de plaatselijke slager. Hij wenkte ons door het poortje heen en bij het afgaan van het rode kruis was je gezond. Gelukkig 2X een rood kruis en opgelucht weer verder op jacht naar stempels en andere grensdocumenten. Gisteren zijn we, nog steeds zeer tevreden over onze gezondheidsverklaring, optimistich de medina ingedoken. Dit is een wirwar van kleine steegjes, poortjes en een enorme hoeveelheid aan piepkleine winkeltjes. Na een wandeling door de steegjes heerlijk op het plein beneden aan de berg gegeten. Opgetogen aanvaarden we de klim naar boven. Inmiddels donker geworden was het lastig om nog wijs te worden uit de kleine kronkelsteegjes en hadden geen idee meer waar we uithingen. Waar is het hotel en hoe heet dat ook al weer? Niet opgelet!!!! Aad niet ik niet. Tja… en nu? Uiteindelijk maar naar een uitgang gelopen en een taxi aangehouden. Waar naartoe?.. uhhhh geen idee maar rij maar. Aad kon zich nog een naam van een hotel herinneren waar we langs waren gekomen op de motor en ik kon nog ergens in een donker hoekje van mijn hersenpan bedenken dat ik vlak bij ons hotel een bord camping had zien staan. Dat hebben we toen maar in het oor van de Taxi chauffeur geroepen, die maar bleef vragen Hotel? Hotel??? Eindelijk na een rit van zeker een half uur links, rechts? door een pikdonker stadje en verlaten weggetjes met een beetje toeval gevonden. Onze temperatuur was aardig gestegen maar niet van de griep! Dat weten we gelukkig zeker.

Vertrokken vanuit Rotterdam met alleen een piepklein rugzakje als bagage. Heerlijk geen gesleep en gesjouw met helmen en zware motortassen. Bij aankomst in Marbella konden we zo doorlopen richting de uitgang waar we opgewacht zouden worden door David, onze taxichauffeur. Het is altijd gezellig rommelig bij de aankomsthal en ik vind het altijd weer leuk om naar al die verschillende mensen en begroetingen te kijken. Maar, na  twee uur wachten en verschillende telefoontjes via Nederland was ik toch blij dat hij eindelijk in zijn Mercedes met airco opdook. Hij had die nacht brand gehad en was daardoor onze afspraak vergeten. Gelukkig ging de reis weer vlot verder richting de motoren die bij hem in de garage op ons stonden te wachten. Daar aangekomen snel omkleden en op pad… dachten we, nee dus, mijn helm was foetsie nergens te bekennen. Nadat we van de eerste verbazing waren bekomen zijn we maar weer in de taxi gestapt en op zoek gegaan naar een motorzaak. Gelukkig was David erg behulpzaam en na een uurtje waren we 223 euro armer maar wel weer in het bezit van goedgekeurde helm. Ondertussen de telefoon gepakt en de verzekering gebeld. Na eerst even contact te hebben gehad met de buurvrouw in Nederland of ze even door het raam van de schuur wilde kijken of hij daar toevallig toch niet per ongeluk ergens achtergebleven was. De verzekering wist ons te vertellen dat zonder Spaanse aangifte de kans op een vergoeding nihil zou zijn. Tja, wat nu want uren wachten op een alleen maar Spaans sprekend politiebureau zagen we eigenlijk niet zo zitten. David schoot te hulp, belde een paar (politie)vriendjes die om bij te klussen bij zijn autoverhuurbedrijf werkten en vertelde ons dat die ook er voor zouden zorgen dat we snel geholpen zouden worden als we ons zouden melden bij zijn garage. Wij op pad, en ja hoor, even later werden we bij de garage opgehaald door 2 politie agenten op de motor. Eentje voor en eentje achter ons en zo mee naar het bureau, geweldig! Wij spraken geen Spaans en zij geen Engels maar toch veel papieren en heel veel stempels gekregen voor de verzekering! Na 5 minuten werden we met een ferme handdruk nog een goede reis gewenst en konden we toch nog vertrekken richting de ferry waar we oververhit aankwamen maar die dag toch nog het ruime sop konden kiezen.

Morgen reizen we naar Marokko, Al-Jazirat, Al-Maghreb ‘het eiland van de ondergaande zon’ zoals de Arabieren het land doopten. Volgens de reisgidsen die ik afgelopen winter doorgeworsteld heb moet het een fascinerend land zijn. Ik ben benieuwd welke indrukken en avonturen ons nu weer te wachten staan. Eigenlijk is onze vakantie al een paar weken geleden begonnen met het inpakken van onze motoren. Want dit jaar gaan we in plaats van een motor te huren in het vakantieland van onze keuze op onze eigen Africa-Twin. Dat was even een gepuzzel. Want hoe krijg je de Twins op plaats van bestemming zonder er zelf op de motor naartoe te moeten rijden. De trein… die gaat maar tot aan de Frans-Spaanse grens. Het vliegtuig… beetje veel geregel en het begon aardig in de papieren te lopen. Uiteindelijk via internet had Aad een adresje gevonden van ene meneer Jan. Een verhuisbedrijf die op Spanje rijdt en onze Twins wel mee wilde nemen. Eigenlijk zag ik het eerst niet zo zitten en zag al allerlei doom scenario’s voor me. Vrachtwagen overvallen en al onze motorspullen ergens in de aanbieding op de Franse zwarte markt of de motoren niet naar het zuiden getransporteerd maar ergens naar het hoge noorden richting de Oekraïne of zo. Aad “de rasoptimist” wuifde al mijn zorgen weg en zette het plan door. En zo kwam het dat 3 weken geleden onze Twins opgehaald werden door een klein vrachtwagentje met een chauffeur met een zwaar Russisch? accent. Aad verzekerde mij dat ze uiterst zorgvuldig met onze spullen omgingen. Ja tuurlijk, schoot er door mij heen, dan brengt het nog meer op. Maar gelukkig kwam na een paar dagen het verlossende telefoontje. En wat bleek! De chauffeur die ze mee genomen had naar Spanje was een goede bekende van Aad uit de vervoerswereld en hij verzekerde ons dat de Twins zonder schade keurig waren aangekomen in Marbella. Opgelucht vertrekken we morgen naar Malaga en worden daar ook nog opgehaald door iemand van het verhuisbedrijf om ons vervolgens keurig af te zetten bij de loods waar ze met al onze bagage veilig geparkeerd staan. Fantastisch geregeld! Vol vertouwen in mijn medemens gaan we op stap richting een land wat volgens de reisgidsen geleidelijk aan zijn mysteries zal prijsgeven aan ons. Ben benieuwd..

Op dit moment zitten we weer vol van nieuwe ervaringen en Afrikaanse indrukken op ons eigen eiland, Schouwen Duiveland. Onze rugzakken vol met herinneringen, mooie schelpjes en andere souvenirs slingeren nog rond in de gang. Ik kan er nog geen afscheid van nemen. Afrika was een ervaring die moeilijk te beschrijven is in een paar simpele regels en de overgang naar de frisse Zeeuwse zeelucht is te groot. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we weer op Zeeuwse bodem zijn aangekomen want het had niet veel gescheeld of we hadden nog ergens in Addis Ababa rondgehangen. Het leek allemaal zo voorspoedig te gaan tijdens onze terugreis maar bij de derde overstap kwam er toch een klein duveltje uit een Afrikaans doosje. Het begon allemaal al een beetje scheef te lopen op de luchthaven van Dar es Salaam. Bij het inchecken kreeg de mevrouw achter de computer het ding niet goed opgestart en werden wij uiteindelijk op pad gestuurd met de mededeling dat wij onze ticket voor de volgende aansluitende vlucht wel zouden krijgen op de luchthaven van Addis Ababa. Daar eenmaal aangekomen werden alle passagiers opgevangen in een soort wachtruimte waar we opgewacht werden door personeel van Ethiopian Airlines. Een hoop drukte van passagiers die al duwend en trekkend tickets wilden bemachtigen. Ook wij hebben ons toen maar in de strijd geworpen alleen zonder het gewenste resultaat. Volgens de grondstuward stonden wij niet op “de lijst” en mochten daarom ook niet verder reizen. Wij bleven eenzaam achter in de wachtruimte en iedereen die wij aanklampten om hulp stond ons even te woord glimlachte dan vriendelijk en liep vervolgens weg. Uiteindelijk kregen we iemand te pakken die ons een stand-by ticket aanbood. Anders gezegd … hopen dat er iemand niet komt en zo ja mag je mee en anders zit je 2 dagen vast in Addis Ababa (volgende vlucht ging pas op donderdag). Aangezien we gewoon geboekt, betaald en onze vlucht herbevestigd hadden zijn we maar veel in de weg gaan staan bij de incheck bali en hebben we…nou ja vooral Aad…. 2 uur lang de achtervolging ingezet bij de man die ons uiteindelijk een instapkaart moest geven. Uiteindelijk kwamen we er achter dat er nog 5 plaatsen vrij waren en er 6 mensen stonden te wachten om nog mee te mogen. Het bleef spannend tot op de laatste seconden voor vertrek. Aad stond te onderhandelen met een gezinnetje om het kind wat ze bij zich hadden op schoot te nemen zodat er een extra plek vrij zou komen, ondertussen liep hij ook nog een mannetje te bedreigen die aanstalten begon te maken om onze bagage weer uit het vliegtuig te halen (mannetje was wel een kop kleiner). Het vliegtuig begon ongeduldig zijn motoren te starten en de slurf waaraan hij vastzat stond op het punt losgekoppeld te worden, op dat moment besloot men om ons in te laten stappen en het verder maar te regelen in het vliegtuig. Ergens waren nog stoelen over???? Eenmaal binnen bleek dat er een veel te dikke man met een veel te dikke koffer overgeplaatst was naar de business class. Hij paste niet in de stoel en de koffer niet in het rek. Na nog een kleine stoelendans met een Australiër en een Italiaan kwamen we wonder boven wonder naast elkaar te zitten en konden we eenmaal in de lucht opgelucht beginnen aan onze reis naar huis. Op weg naar ons volgende avontuur. Maar dan wel weer op mijn eigen vertrouwde Africa Twin want daar heb ik geen in of overstap ticket voor nodig…. broem, broem motor starten en gaan…… ik kijk er al naar uit!!!!!

Heel vroeg in de ochtend met de Dhow vertrokken naar Zanzibar. Het was een prachtige zeiltocht op een houten bootje met een simpel zeil vastgemaakt aan een boomstam, maar na 6 en een half uur en een inktvis maaltijd aan boord toch uit eindelijk aangekomen in Stone Town. Een bruisende stad vol restaurantjes en straatverkopers, het is een stad die bol staat van allerlei culturen en handelswaar. Portugezen, Britten en vooral veel Arabische invloeden beheersen deze warme stad vol contrasten. Het is heerlijk om rond te dwalen in de smalle straatjes en je te vergapen aan alle souveniers die je straks weer thuis doen herinneren aan je reis naar Africa. Ondertussen zijn we via de kirki’s rode franjeaap aangekomen op onze strand bestemming. De apen zouden een bijzonderheid zijn. Ik had er heel veel van verwacht en had er dus wel een warme tussenstop voor over. Maar aangekomen bleek het te gaan om een piepklein stukje aangelegd bos met 6 apen die rustig zaten te ontbijten en knaagden aan een paar verse groene blaadjes. Intree 5 euro met gids, gelukkig gaat er een gedeelte naar een goed doel zo werd ons verzekerd en ik heb toch nog een mooie foto van een bijna uitgestorven apensoort. Het is hier op het strand wel heerlijk toeven en interessant om te zien hoe de plaatselijke bevolking zijn vis vangt met behulp van bootjes gemaakt van een uitgeholde boomstam en als zeil aan elkaar genaaide rijstzakken. Rustgevend deze omgeving waar luxe ver te zoeken is (behalve in de resorts) en een mooie afsluiting van een vakantie met heel veel Africaanse indrukken en een douane stempel van Zanzibar in mijn paspoort. Altijd leuk voor later

We hebben de Kilimanjaro verlaten en zijn na een busrit van 5 uur en een autorit van 2 uur over een zeer hobbelige weg aangekomen in Bogamoyo. Wat in het Swahili betekend “laat uw hart achter” of ik hier mijn hart achter ga laten denk ik eigenlijk van niet. De stad is in zwaar verval geraakt. Tijdens onze fietstocht door het stadje bleek dat de ooit zo imposante gebouwen uit de ivoorhandel en slaventijd flink verwaarloost zijn. Ze zijn hoofdzakelijk ingestort, houtsnijwerk is aangevreten om nog iets van de oude grandeur terug te vinden moet je goed je best doen. Anderhalf miljoen oost-Afrikaanse slaven werden vanuit deze stad samen met het buit gemaakte ivoor naar Zanzibar getransporteeerd. Het verbaasde mij dat er van deze slavenhandel niet veel meer te zien was. Ik verwachte een stuk geschiedenis te vinden, maar daar was niet veel meer van over op een enkele slavenketting na in een klein museumpje van de Holy Ghost Mission. Het leek er op dat niemand zich er ook echt voor intereseerde of zich druk maakte over het verval. Ook onze gids van de mission, met wie we de fietstocht maakte haalde regelmatig zijn schouders op over de verwaarlozing. Waarschijnlijk is het mijn Westerse aard dat ik denk dat je zuining moet zijn op je geschiedenis. Nu is het zo dat het mij nog niet is opgevallen dat de mensen zich hier niet snel druk maken. De stadjes waar we doorheen rijden zien het allemaal hetzelfde uit. Alles onder het stof van de rode aarde, wat zelf in elkaar getimmerde huisjes van planken en golfplaten met daar in een handeltje gevestigd. Spelende kinderen rondom een groepje volwassennen die de hele dag zitten en wachten op de dingen die komen gaan. Als wij Westerlingen vragen stellen over hoe laat? wanneer? hoe lang? dan worden wij glimlachend bekeken over zoveel ongeduld. Het zijn geen vragen die je stelt. Je gaat weg en als je aankomt dan ben je er. Zo simpel is dat… ze hebben er zelfs een woord voor uitgevonden “pole pole” het is een prachtig woord en ik ga hem als souvenier mee nemen uit Afrika naar ons jachtige westen…. heerlijk pole pole …daar ga ik heel oud mee worden

Stof, zand en geen plek om je eens even lekker op te frissen. Het is niet de moeite waard om schone kleren aan te trekken, waardoor we er uitzien als een stelletje beesten. Maar gelukkig valt dat hier niet op, alles en iedereen zit onder een dikke rode stof laag. Het kamperen in de bush was fantastich en we zijn een hele ervaring rijker. Samen met de bushmen zijn we op jacht geweest. ’s morgens vroeg zijn we gewapend met pijl en boog achter de Dik- dik en apen aan gerend. Het was een heel spannend spektakel vooral omdat die apen blijkbaar slimmer waren dan de bushmen. Ik weet niet of dat kwam omdat de bushmen stijf stonden van de marihuana, daarbij denk ik dat wij westerlingen te langzaam zijn en al te ver af staan van ons jachtinstinkt. Maar spannend en leuk was het wel even terug naar de tijd dat je als kind met pijl en boog door de bossen aan het rennen was…heerlijk genieten! Om ons toch tevreden te houden schoot een van de bushmen toch nog een duif uit de boom die hij vervolgens met zijn tanden de nek doorbeet… plotseling begon ik te verlangen naar de voorverpakte worst van Albert-Heijn

Het eerste deel van ons Tanzania avontuur zit er op. Net lekker schoon gedoucht. Het safarie zand en stof zat tot achter mijn oren. Het gebied waar we 5 nachten hebben gebivakeerd in een tentje sprak een ieder van ons tot de verbeelding. Met een vierwiel aangedreven voertuig zijn we op pad geweest en hebben midden tussen de wilde dieren in een klein koepeltentje een poging gedaan om te slapen. Overdag veel olifanten, giraffen, apen, gnoes, veel luierende nijlpaarden en andere beesten gezien. Met als een van de hoogte punten een groepje leeuwinnen die op jacht was naar een wrattenzwijn die niets vermoedend in hun vooraf opgezette val kwam lopen. Het was adembenemend om te zien hoe de jacht in zijn werk ging. Voor ons mensen wel lekker veilig vanaf de auto met open dak. We zaten eerste rang en gokten op de leeuwen dat ze het spel zouden winnen….. helaas het zwijn was slimmer. En wij waren teleurgesteld, zou dat nou ons oude jachtinstinct zijn? Later die dag zagen we gelukkig nog 3 leeuwinnen die net een flinke prooi gevangen hadden om die vervolgens bij vader leeuw weer in te leveren. Mannen eten eerst! Leeuwinnen zijn blijkbaar niet op de hoogte van de laatste emancipatiegolf. Die nacht heb ik zo mijn eigen avonturen beleeft. Nog vol van alle indrukken zijn we vroeg gaan slapen in ons kleine tentje midden in de bush. Plotseling werd ik wakker van een gebonk tegen mijn tent. snuifende geluiden en een zwiepende staart boven mijn hoofd. Ik bleef stil liggen luisteren in het pikkedonker en bedacht wat het allemaal kon zijn…. ik heb veel fantasie in het donker…… ik bedacht me dat het wellicht erg groot moest zijn. Het was een flinke bonk en het staart gezwiep hield aan boven mijn hoofd. Opeens dacht ik als het gaat zitten ben ik plat en ben vervolgens gaan slepen met mijn rugzak om een beetje ruimte tussen mij en het beest te krijgen. Ik voelde mij een vrouwmens in nood en manlief bleef lekker doorronken net als die leeuw van die middag daarvoor. Na een slapeloze nacht was ik toch wel nieuwsgierig wat mij zo op hol had gejaagd Er lag de volgende ochtend een lekkere verse hoop naast onze tent en de wachter die ik er bij heb geroepen wist mij te vertellen dat het een zeer onschuldige zebra was geweest. Ik heb die dag goed opgelet tijdens de gamedrive “een zebra gaat niet zitten”

Na een voorspoedige reis geland bij de Kilimanjaro en direct doorgereden naar Arusha. Een prima hotel van een Franse eigenaar die zijn personeel de opdracht heeft gegevem om het restaurant vandaag te versieren met linten en strikken in de Franse nationale kleuren. 14 July zal gevierd worden of je nou midden in Afrika zit of niet ! Het maakt mij niet uit de Franse keuken smaakt prima onder de Afrikaanse sterrenhemel en morgen vertrekken we naar de bush. Het stadje Arusha hebben we vandaag bekeken en een rondleiding gehad van een plaatselijke gids die ons ” het” hoogtepunt van de stad liet zien … een Indiaanse Sikh tempel. Stonden we toch nog onverwacht even midden in India de eer te bewijzen aan een goeroe die levensgroot vanuit de tempel ons westerlingen streng aan zat te kijken. Aad heeft van schrik 5 euro geschonken aan het ziekenhuis in aanbouw. Bij de volgende dienst zullen wij genoemd worden! Er kan deze reis denk ik nu niets meer mis gaan. Gelukkig hebben we vandaag ook nog wat op straat rond gezworven en werden we vaak aangeroepen met Mama mama of jambo jambo met als doel een leuke Maasai armband te kopen…heerlijk ik voel me al weer helemaal thuis……..