|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

terug naar het laagland

11 augustus 2007

De weken die voorbij gevlogen zijn waren een goeie investering van onze tijd. De afgelopen 3 weken hebben we zoveel gezien en meegemaakt. Dat ik af en toe mijn foto´s terug moet kijken om mij alles goed te kunnen herinneren. De mensen en het landschap iedere dag weer anders. Vandaag nog even een laatste bezoek gebracht aan het klooster van Arequipa en afscheid genomen van deze bijzondere stad met zijn honderden gele taxi´s die zich als mieren een weg banen door de smalle straatjes. Nog een uurtje en we gaan dit droge hoogland verlaten en op weg naar ons eigen kikkerlandje op zee niveau. Waar vast een nieuw avontuur op ons wacht..

Hoe hoog kun je gaan

10 augustus 2007

Elke rit die we maken blijft Peru ons verassen door zijn eindeloze wisselende landschappen. Het hoogste meer ter wereld het Titicacameer begroette ons al vanuit de bergen. Het lag er mooi bij en de rit van 400 kilometer was de moeite waard geweest. De dagtrip van de volgende dag stelde ons niet teleur. De mensen die op de rieten drijvende eilanden wonen zijn heel bijzonder en gastvrij. Ik heb er bewondering voor, je zal maar iedere dag een boot van 20 toeristen in je huis en achtertuin moeten ontvangen. Die dan ook nog overal hun camera´s op richten en er lustig op los klikken. Om deze eilanders te steunen en mijn gevoel van inbreuk op hun privacy wat weg te nemen hebben we zo´n geborduurd kleed gekocht waarvan je als je thuis bent niet weet wat je er eigenlijk mee moet doen. Ons lijntje met thuis loopt zoals ieder jaar via internet en Aad zijn telefoon. Telefoon???? floep, foetsie, weg. De hele boot afgezocht, wel 6 x onze tas omgekeerd, maar niks… shit. Er zat niets anders op dan aangifte te gaan doen bij de politie voor de verzekering (De telefoon is van Aad zijn werk). Omdat aangifte doen in het Spaans een heel karwei is en wij alleen nog maar eten kunnen bestellen en iemand een goedendag kunnen wensen in het Spaans. Hebben we de hulp ingeroepen van de zoon van de hotel eigenaar. Hij vertaalde voor ons de aangifte en we konden hem om stipt 7 uur ophalen. En wij waren daar uiteraard op tijd. Het was net wisseling van dienst toen wij binnen kwamen. Er stonden 8 agenten als playmobiel poppetjes op een rij met een agent met belangrijk hoofddeksel er voor. Zij riepen leuzen en wensten elkaar een buenos noches (een goede avond). Wij mochten na deze ceremonie plaats nemen in een hokje met ooit eens geel gesausde muren en linoleum die vast ooit eens geglommen had. In deze kale ruimte mochten we plaats nemen op een versleten bankstel wat in Nederland ook de kringloop winkel niet meer in komt. De agent die met onze aangifte zat te stoeien op een computer uit ver vervlogen tijden deed zijn uiterste best om alles netjes voor elkaar te krijgen. Hij nam er alle tijd voor om alle Nederlandse woorden goed te spellen. Uiteindelijk was het dan zo ver en het velletje papier verdween ratelend door de printer. Er werden 3 stempels opgezet en Aad dacht klaar te zijn met het zetten van zijn handtekening. Maar nee, ook zijn vingerafdruk kwam onderaan op het velletje te staan en in het schoolschriftje van de agent. De man met de hoge belangrijke pet kwam alles nog even controleren. Na een stevige hand en nog een fijne reis stonden wij weer buiten. Aad met een blauwe vinger van het stempelkussen en ik ondertussen een beetje licht in mijn hoofd. We zaten immers bij het meer op 3800 meter en dat begon bij mij zijn tol te eisen. Toch de volgende ochtend weer op de motor geklommen en op weg de bergen in met hoogste punt 4600 meter. Op naar de Condor vallei! De hoogvlakte heb ik ervaren als een desolate omgeving. Veel wilde zwerfhonden en geen groen grassprietje te zien. Zelfs geen cactus. We zijn gestopt bij een “restaurantje” waar veel vrachtwagens stonden. Wij hebben ondertussen geleerd als er vrachtwagens staan dan kun je er goed eten en wij hoopten daar benzine te kunnen krijgen want wij waren zo goed als leeg gereden. Door de hoogte was mijn lichamelijke conditie ook leeggelopen en ik voelde mij met het uur zieker worden. In elkaar gedoken zat ik aan het houten tafeltje in het schamele restaurantje. De mevrouw die dit kleine onderkomen voor chaufeurs beheerde en voor hen zorgde bleek een vrouw uit duizenden. Ze sprak ernstig tegen Aad en mij in het Spaans en ook de chauffeurs waren het zo te zien roerend met haar eens. Ik kreeg een kop cocathee met citroen tegen de hoogteziekte en een vriendelijk klopje op mijn rug. We hebben toen.. Of eigenlijk Aad.. want ik kon niet meer helder denken… besloten om de Condor vallei maar te laten voor wat hij was en we zijn afgedaald naar beneden. De Condor vogels zullen ook wel op grote hoogte vliegen zonder ons.

spirituele belevenissen

7 augustus 2007

Met de nodige peppillen en andere remmers is Aad weer op de motor gekropen en hebben we onze tocht door de heilige vallei voortgezet. Het was dit keer maar een kort ritje naar een ander gedeelte van de vallei we hadden ons voorgenomen om eerst onze bagage bij het hotel te stallen en dan een rustig tochtje te maken langs de verschillende Inca hoogtepunten. Ons geboekte hotel was tevens een healing en rustcentrum, en volgens de folder deed de eigenaresse ook aan andere spirituele bezigheden. Vol verwachting belde wij aan bij het hotel. Aad kon immers na zijn ziekbed wel wat extra spirituele kracht gebruiken. Het hotel lag ver buiten het dorp midden in de wildernis. Het leek van buitenaf wel op een soort vesting, ik denk dat alle kwade geesten buiten gehouden diende te worden. Het grote metalen hek ging even open en ons werd vertelt te wachten??? Helaas de Engelse spirituele eigenaresse had niet op ons gerekend en we kwamen er niet in. Benggg… metalen deur weer achter ons dicht. Nu zijn we gelukkig zelf nogal helder van geest dus zijn een onderkomen in het dorp gaan zoeken en die vonden we! Na wat hulp van de bevolking werden we gewezen op een knus en gezellig hospedaje. Deze eigenaresse was erg aards en vriendelijk van zichzelf en verwelkomde ons zeer warm. Er was alleen nog een probleempje, om bij haar op de binnenplaats te komen waar wij onze motoren konden stallen moesten we een hele drukke toeristen markt over. Overal Inca´s met spullen op kleedjes en in kraampjes. Het was een gekrioel van allerlei mensen van jewelste. Wij werden met veel aanmoedigingen en plezier het plein overgeloodst en via een klein schuurtje kwamen we uit op de binnenplaats. Heerlijk, het was net een oase waar we onverwacht terecht kwamen. We hebben genoten van ons onderkomen en het gezin van mevrouw Maria. De volgende ochtend (zondag, en dat betekend een extra drukke markt). Uit de hele omgeving komt iedereen die maar wat te verhandelen heeft daar samen. Op deze markt komen busladingen toeristen af. Om onze reis te kunnen vervolgen moesten we dus die ochtend via deze overvolle markt weer weg. Volgens mevrouw Maria geen probleem! Via het schuurtje konden we niet meer weg want dat was inmiddels ook omgetoverd tot winkel en daarom mochten wij via haar receptie naar buiten. Alle stoelen en tafels aan de kant en met een beetje duw en trekwerk en vooral veel gelach van de omstanders stonden we weer buiten. Daarna moesten we nog via de markt en een super glad, steil paadje zo’n 30 meter naar beneden met als laatste hindernis een haakse hoek om een kraampje met Inca sieraden heen. En daar gebeurde het. Ik kwam aan met volle bepakking en wilde over het toch al gladde oppervlak een bocht maken. Het was nog 5 meter naar de uitgang… daar stond een man op leeftijd “Ik ga niet opzij!!” siste hij tegen zijn vrouw en bleef midden in het pad staan. “Ze mogen hier niet rijden!! Ik ga niet opzij!!”. Ik toeterde even om duidelijk te maken dat ik echt even deze bocht af wilde maken en dit was voor de vrouw blijkbaar het teken om achter haar man te gaan staan en mij misprijzend aan te blikken. Ik heb toen mijn helm even omhoog gewipt en in onvervalst ABN verteld wat ik van deze actie vond. Hahahaha, dat gaf een onverwachte wending aan de zaak! Help, een landgenoot… alle griezels en nog op een motor ook. Het echtpaar stuiterde van schrik achteruit de kraam in. En wij konden na nog een paar spirituele woorden van Aad onze weg vervolgen…

hotel op stelten

3 augustus 2007

Ik kom nog even terug op de “boerenschuur” uit mijn vorige stukje. Het hotel zat dus vol en wij begrepen van de mevrouw van het hotel dat wij niet voorkwamen op haar lijst van boekingen. Na wat heen en weer gebel met het boekingsbureau bleek dat wij naar een ander hotel moesten. Geen probleem dachten wij en gingen weer op weg. Alleen bekroop mij toen al het gevoel van ??? hoezo richtig station?? Zijn daar nog hotels dan ??? Wij waren al eerder aan het eind van deze stoffige doodlopende weg geweest en hadden daar niets anders aangetroffen dan een treinstation met een hoop marktkraampjes en veel stoffige toeristenbussen en toeterende taxi´s. Toch maar doorgezet en jawel hoor achter al dit gekrioel vonden wij het bewuste hotel en ze hadden nog op ons gerekend ook! Onszelf en de motoren door de vele kraanpjes en mensen geperst en we konden via een klein bruggetje naar binnen. Daar eenmaal aangekomen moesten we via een smal paadje naar de plek waar we de motoren konden neer zetten. Toen gingen er bij mij al wat meer alarm bellen rinkelen. Waar we moesten parkeren was een waar knollenveld van stenen en het koste ons veel heen en weer gedoe om de motor zo neer te zetten dat wij hem de volgende dag ook nog rechtop aan zouden treffen. Mijn besluit stond toen al vast…. ik ga eerst in die kamer kijken voordat ik met onze bagage ga slepen. De jongeman die ons vol verwachting de kamer liet zien heeft denk ik nog steeds niet begrepen waarom wij weer alle moeite gingen doen om weer uit het knolleveld van stenen te vertrekken. Maar de kamer was een soort jeugdherberg uit de jaren 60 met 4 bedden en een vage badkamer. De jongeman begreep ons niet, zijn enige 2 gasten! en een kamer met direkt uitzicht op de spoorrails waar de hele nacht treinen over heen denderen. Wat wil je nog meer! Gelukkig voor ons had het hotel dat ons eerst niet wilde hebben nog een kamer in aanbouw over. Er stond al een bed en dat was wat ons betreft genoeg. Die kamer mochten wij wel hebben van de hotel mevrouw. En daar zitten we nu, tenminste…. Aad ligt er al de hele dag, want die is ondertussen flink ziek geworden van een vanille toetje en brengt zijn dagen door tussen bed en toilet….. maar wel in een mooie nieuwe kamer. Dat dan weer wel.

regenboog gevoel

We hebben het drukke Cusco verlaten en de rust van de heilige vallei opgezocht. Met de Machu Pitchu als kloppend hart in het midden. Alles draait hier om de geschiedenis van de Inca`s en de Spanjaarden die hier flink tekeer zijn gegaan toen ze hier voet aan wal zetten. De pracht en praal die vooral te zien is in de vele kerken die gebouwd zijn op de overblijfselen van de Inca bevolking schittert je tegemoet als je een kerk gaat bezoeken. Gejat goud dus van de Inca´s zie je overal terug in de vele beelden en andere heilige voorwerpen. Ik kijk met gemengde gevoelens naar al die heiligheid. Gelukkig hebben de Spanjaarden op hun rooftochten en de drang om de Inca´s te bekeren niet alles kunnen vinden en vernietigen. De Machu Pitchu was dan ook de moeite van het vroege opstaan waard. Om 6 uur met de trein mee voor een rit van 4 uur door de heilige vallei. Uiteindelijk kom je aan op een bergtop en kun je je er geen voorstelling van maken dat daar ooit mensen zo´n stad hebben kunnen bouwen. Wat ik wel fijn vond is dat er niets bekend is over de geschiedenis van deze stad en zijn bewoners. Je kan er dus gewoon terwijl je daar loopt een beetje mijmeren en een eigen invulling geven over hoe ze daar hebben geleefd en wat de functie is geweest van de steenhopen die er liggen. Was deze steen bijvoorbeeld een wasplaats of hebben ze hier geofferd aan de goden hebben ze hoofden afgehakt of harten uitgerukt. Heerlijk om daar rond te lopen! Volgens de Inca’s is in deze vallei de regenboog geboren en ik geloof het ook. Alle ingredienten die daar voor nodig zijn die zijn hier aanwezig. Het rood van de aarde de strak blauwe luchten en de kleurrijke bevolking maken dat je er een regenboog gevoel van overhoud. Ook op de momenten dat het even tegen zit als je geboekte hotel vol zit en je in een soort boerenschuur gedropt wordt of je halverwege de terug reis met de trein er uit moet (reden nog steeds onbekend) en het verder zelf maar uit moet zoeken. Het regenboog gevoel van Peru kan voorlopig niet meer stuk.

warmte in de navel

31 juli 2007

Na 1800 kilometer avontuur, uiteindelijk aangekomen in de navel van de wereld, Cusco, het Inca paradijs. De hoogvlakte was een belevenis, ijs en ijskoud. Wind die je vingertoppen deed bevriezen en nergens een plek om even bij te komen. Ik had mij erg verheugd op deze rit en wilde mooie plaatjes schieten van de vlakte met al zijn groen blauwe meren, bevroren bergtoppen en de lama´s die er rond dwalen. Door de ijzige kou is er niet veel van terecht gekomen. Er liep over de vlakte een groepje verdwaalde lama´s, de rest zat denk ik ook lekker bij de kachel. Ik heb 1 keer de moed gehad om van de motor af te klimmen en met mijn verkleumde lijf een plaatje te schieten van een groepje verdwaalde lama´s. Zelfs mijn motor kreeg kuren en kreeg door de 4300 meter hoogte onvoldoende lucht met het gevolg dat er uit mijn uitlaat kilometers lang een feestelijk geknal te horen was. Om mij tegen deze kou te beschermen heb ik zoals iedere toerist in Peru, mijzelf een echte wollen Inca muts aangeschaft kompleet met oorwarmers een gekleurde kwastjes. Aangekomen in het hotel ben ik onder de wol gekropen met mijn lange thermobroek aan en heb mijn Incamuts opgezet om weer een beetje mens te worden. Volgens Aad is het nu wel definitief gedaan met ons seksleven. Onderweg is het nog steeds oppassen geblazen. Ook al zijn de wegen geweldig en rijden wij vaak alleen een ongeluk zit in een klein hoekje Of liever gezegd achter elke struik schuilt gevaar! Reden we net lekker in het zonnetje springt er van achter een bosje vlak voor Aad zijn motor een overspannen stier op de weg. Aan de stier zat een lang touw met een man er aan. Hij had duidelijk de stier niet in bedwang en man en stier vlogen over de weg. Net als wij, slippend in de remmen kwamen we nog net op tijd tot stilstand. Oog in oog met een dolle man en stier. We hebben ons later nog afgevraagd hoe je het de verzekering en je vrienden uit gaat leggen als het verkeerd afgelopen was. Dat je een ongeluk heb gehad omdat je besprongen bent door een overpannen stier. Het is fijn om nu even in de navel van de wereld tot rust te komen. Een lekker warm plekje om bij te komen op weg naar nieuwe avonturen.

iedereen aardig

29 juli 2007

Geen kilometer en dag is hetzelfde in de 6 dagen dat we nu aan het reizen zijn. Het landschap, het weer, het wisselt soms met het uur. De mensen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam. Wat wel eens tot grappige situaties leidt. Als we de weg vragen (en dat doen we regelmatig want de bewegwijzering moet hier nog uitgevonden worden) raken we meestel verstrikt in een handen en voeten gesprek waar niet uit te komen is. Zodoende zijn we gisteren op een weg terecht gekomen die ons regelrecht een enorme zandbak in dreef. Kilometers zand en enorme zandduinen waar niet doorheen te komen was. Het ging goed tot dat ik mezelf en de motor ingegraven had in het zand. Plop en … zandhappen maar. Gelukkig kwam er al snel redding vanuit het niets…. een man met een brommertje met een kratje groente achterop. De man schudde zijn hoofd en hielp mij weer rechtop en bleef ons trouw volgen de enorme zandbak uit. Aardige mensen! Ook vandaag na een rit van 8 uur dwars door een hoogvlakte waar de lama´s voor je wielen sprongen, kwamen we aan in een agrarisch dorpje met welgeteld 2 hotels. Het is een dorpje met een kerk en wat huizen en wij dachten 1 benzine pomp. We waren helemaal leeg gereden en morgen moeten we verder voor een rit van 300 kilometer verder de Andes in. Helaas bleek bij de pomp alle benzine op. Tja… wat nu. Ook bij het hotel werden we niet wijzer en kregen we te horen dat er geen benzine te krijgen was. We zijn eerst maar een rondje door het dorp gaan lopen en op zoek gegaan naar Pollo eettentje. Even later waren we weer terug bij het hotel en stopte er een auto achter het hek waar wij onze motoren hadden neergezet. “Zijn jullie Hollanders?” vroeg de lange blonde man die uitstapte… Hij was met zijn Peruaanse gezin op stap geweest en hij wees ons de weg naar het eerst volgende benzine station….. En als dat niet lukte zei hij ik heb nog genoeg in de auto krijgen jullie wel van mij… Wij blij en Hollanders zijn dus ook heel aardig.

Horror

27 juli 2007

Nasca is een plaats waar toeristen neerstrijken om de Nasca lijnen te zien en een bezoek brengen aan de Inca graven. Deze laatste atracttie lag op onze route en die hebben we onderweg gelijk even meegepikt. Om bij de graven te komen moet je eerst 7 kilometer over een onverhard zandpad waardoor je zelf ook als een stoffige mummie aan komt. Het is een onwerkelijke omgeving midden in een zeer winderige woestijn. Op deze vlakte tref je een aantal gaten in de grond aan met rieten dakjes er boven. In elk gat zit een mummie met wat botten schedels en potten en pannen. Meer valt er eigenlijk niet te vertellen ik had er andere ideeen over na het lezen van de info in de reisgids. Ik zag een vlakte voor me bezaaid met botten en enge mummies. Helaas er viel niets te griezelen. Gelukkig gingen we nog de lucht in om de Nasca lijnen te bekijken. Aad had een goedkope vlucht voor ons onderhandeld (50 dollar in plaats van 60) en met de kriebels in mijn buik stapten we in. Een klein vliegtuigje voor 6 personen zodat we alles goed konden zien. Iedereen bij het raampje! Fototoestel in de aanslag en hup naar boven. Ik denk niet dat vliegen mijn nieuwe hobby wordt. De piloot had er zin in. Rondjes draaien en nog een keer vanaf links en een keer voor de kijkers rechts liet hij ons de aap, de spin, de vogel, en de rest….. van de figuren heb ik na 10 minuten rondcirkelen niet meer gezien. Ik heb naar mijn schoenveters zitten staren en naar het witte plastic zakje. Na ruim 20 minuten weer vaste grond onder mijn voeten “genoeg horror” voor deze dag.

niet meer achterom kijken

25 juli 2007

Na een dagje de toerist uitgehangen in Arequipa eindelijk op weg. Het was weer even wennen aan elkaar en aan de motor. De eerste kilometers vind ik altijd het zwaarst van de hele vakantie. Niks zit nog lekker, de bagage zakt nog scheef en ik moet wennen aan de motor. De eerste paar kilometers kon ik mijn rem niet vinden omdat mijn valbeugel in de weg zat en ik mezelf. Zweet op mijn rug en mijn zonnebril in het hotel laten liggen. Grrr… gelukkig blijft Aad kalm en is weer terug gereden want zonder zonnenbril door de woestijn gaat echt niet lukken. Verder wel goed voorbereid op pad. Kaarten en route beschrijving in de aanslag voor de eerste 200 kilometer. Na 100 kilometer waren wij het spoor volledig bijster. Er was op deze weg richting de Atlantische Oceaan maar een weg met een afslag die wij wel 4 keer hebben genomen om steeds weer bij het zelfde benzine station uit te komen. Uiteindelijk daar maar gaan zitten met een flesje Inca cola, dat is een of ander super zoet geel goedje maar in tijden van nood en ernstige woestijn dorst meer dan welkom. Met ons boekje “Hoe en wat Spaans” de weg gevraagd aan de eigenaar van het “winkeltje” die ons weer in de goede richtig op weg hielp. Gewoon rechtdoor en niet meer omkijken was zijn advies. Dit advies ga ik deze hele reis maar gewoon opvolgen want ondertussen zijn we 600 kilometer verder en was de reis adembenemend door de woestijn. Het is een vreemde combinatie aan de ene kant van de weg die grote oceaan en aan de andere kant zand, zand en nog eens zand. Afgewisseld met rotsen, super cactussen en grote temperatuurswisselingen. Het was een hele ervaring. Vooral de zandstorm aan de binnenkant van mijn helm gaf mij een hoog Dakar gevoel. Over enkele ogenblikken gaan we niet rechtdoor maar omhoog……. vliegen whaaa . Ik denk dat ik mijn helm maar op zet want volgens de verhalen zijn het toch buitenaardse wezens geweest die die lijnen hebben getekend in de aarde van Nasca. Of toch gewoon maar omhoog kijken en niet meer achterom…..

wakker blijven

23 juli 2007

Ik ben er in de laatste 35 uur achter gekomen dat als de moderne mens op reis gaat hij vooral veel zit en wacht. Het weekend dat wij uitgekozen hadden om te gaan reizen was het drukste weekend van het jaar. Gekkenhuis op Schiphol ! Onze goed voorbereide en geplande vakantie begon met ruim twee en een half uur vertraging. Dus dat betekende zitten, beetje hangen en wachten tot wij plaats konden nemen in de 3×7 van de KLM. Wij zaten een beetje op hete kolen want wij haddden een uur de tijd om over te stappen op Lima. Gelukkig kregen wij in het vliegtuig te horen dat hij eerder op Lima zou landen dan oorspronkelijk gepland. De piloot wist zeker een kortere route??? Dat was wel goed nieuws want wij gingen er al van uit dat wij onze aansluiting naar Arequipa zouden missen. Met een beetje mazzel en hulp van het KLM grondpersoneel moest het lukken volgens de stuards aan boord. In het vliegtuig nog gebeld met Nederland (5 euro per minuut) dat wij het waarschijnlijk toch zouden halen. Wij werden immers verwacht en opgehaald van het vliegveld. Helaas het liep toch anders. Eenmaal in Lima geland en de bagage opgehaald was er geen KLM gondstuards te bekennen. Gelukkig werden we opgepikt door een vriendelijke Peruaan die ons via een sluiproute naar de bali loodste waar we weer onze bagage moesten inleveren voor de volgende vlucht. Na veel handen en voeten werk werd ons duidelijk dat er helemaal geen vlucht meer ging. Het was feest en start van het Peruaanse vakantieseizoen, dus er werd niet meer gevlogen. Gelukkig liet onze nieuwe vriend het er niet bij zitten en bleef hulpvaardig onderhandelen met de alleen maar Spaans sprekende juffrouw achter de balie. Er werd een oplossing gevonden ! Wij werden op de eerst volgende vlucht geboekt om 4 uur in de ochtend en kregen om de tijd te overbruggen in Lima een nacht in het Sheraton Hotel aangeboden met maaltijd en gratis taxi. Om uiteindelijk mee te kunnen met de eerstvolgende vlucht moesten we nog een hindernis nemen, zo bleek bij het ophalen van de tickets. Ze hadden mij in de 4 uurtjes dat wij lagen te slapen omgedoopt en ik had opeens een andere achternaam. Lok was verdwenen en ik kwam als herboren te voorschijn als Maria met als achternaam Alida. Door deze verwarring toch nog bijna onze binnenlandse vlucht gemist. En zo kwam het dat wij 35 uur onderweg zijn geweest om uiteindelijk op onze eerste bestemming aan te komen. Door het 7 uur tijdverschil alles bij elkaar 4 uurtjes een beetje rommelig geslapen. Gelukkig is alles weer op zijn pootjes terecht gekomen. We zitten nu in een geweldig hotel en hebben ondertusen gedoucht en een beetje bijgeslapen. De zon schijnt en morgen gaan we echt op pad….

Onze motoren in Peru

21 juli 2007

Honda XR 650 LHonda NX-400 Falcon

Honda XR650L Honda NX-400 Falcon

weer onderweg

20 juli 2007

Niet dat we van plan waren om het Hollandse weer met ons mee te nemen naar Peru want het was vandaag wat het weer betreft sukkelen geblazen. Wel lekker om ons voor te bereiden op de motorvakantie. Plunjebalen vol gestopt met spullen die we wellicht onderweg nodig zullen hebben. Al weet ik ondertussen uit ervaring dat wat je nou net op een gegeven moment dringend nodig hebt dat dat meestal nou net niet in je bagage zit. Dus ik streef er naar zo min mogelijk mee te nemen. Paspoort, tandenborstel en gaan….. Vanmorgen heb ik nog wel even op de weersatelliet gekeken waar rekening gehouden mee moest worden. 19 Graden in Lima en langs de kust richting Arequipa zware bewolking. Ik heb de Primatour dus maar in de handbagage gestopt om te voorkomen dat ik straks (lees over 13 uur vanaf vertrek Schiphol) tijdens de binnenlandse vlucht spontaan alle beschikbare afvalzakjes ga vullen. Deze tocht die we nu eerst door de lucht doen, gaan we later op grond via de Pan Americana Highway over doen. Volgens de reisbeschrijving heeft het daar in geen 500 jaar geregend. Dus wat die dikke wolken daar doen????

zeewater

Thuis
11 februari 2007

Water, ik ben dol op water. Vooral in grote hoeveelheden zoals je dat in een zee aantreft. Het leukste is om even met je tenen te voelen aan de Golf van Mexico of bijvoorbeeld de Indische zee. Of het dit jaar gaat lukken om een dip te nemen in de Grote Oceaan is nog de vraag, Maar de kans dat ik even verfrissing kan zoeken in het hoogste meer ter wereld is wel aanwezig ! We gaan namenlijk dit jaar naar Peru en zullen daar op onze motortocht het Titicaca meer gaan bekijken. Maar voordat het zover is moet er nog het een en ander aan voorbereiding gebeuren. Zo ben ik met mijn conditie nog niet echt opgeschoten. Zit op dit ogenblik al zes weken met twee ontstoken pezen. Dus veel beweging zit er niet in. Ik heb me voorgenomen om in plaats van het hardlopen maar te gaan zwemmen, gelijk een goede oefening voor mijn duik in het hoogste meer te wereld.

nieuwjaar

Thuis
31 december 2006

Het is vandaag de laatste dag van 2006. Buiten hoor ik het geluid van zwaar vuurwerk en opgewonden kinderstemmen. De spanning begint te stijgen en ik verlang naar 2007. Een nieuw jaar vol met verrassingen en nieuwe avonturen. Eigenlijk kan ik niet wachten en kijk daarom vaak op site’s met motorreizen. Vooral de persoonlijke verhalen en foto’s trekken mijn aandacht. Uren kan ik surfen over het net van de ene reis naar het andere. Ongeduldig staar ik naar de foto’s, want eigenlijk wil ik ook weer op reis om onze planeet verder te ontdekken. Maar dat dit niet vanzelf gaat weet ik ondertussen wel. Het vergt het een en ander aan voorbereiding. Het pijl van mijn conditie is nl. aardig gezakt en zal dus de komende maanden weer een beetje opgekrikt moeten worden. Op dit moment ben ik al begonnen met hardlopen (ik noem het zelf hartstrompelen). Want ik loop niet zo hard en de hartslagmeter vertelde mij dat het nu echt tijd geworden is om met mijn luie gat van die bank af te komen. Zucht ….. Dat wordt nog even doorzetten voordat het volgende avontuur van start kan gaan. Dit jaar gaat onze belangstelling vooral uit naar een ander continent, geen Azie dit keer maar Zuid-Amerika ! Maar voordat het zover is………………. nog even geduld

Reageren.

Sytske

13 August 2007
Misschien al weer thuis of nog onderweg? Veel bagage meegenomen uit Peru om het komende jaar weer op te teren. Het wordt weer één groot feest op je werk. Hoop veel te horen over je belevenissen. Nu nog een paar dagen lekker bijkomen en genieten van Nederlandse bodem en de frisse lucht van Zierikzee. Geniet er ervan en we zien elkaar gauw.

Mineke

09 August 2007
Marja en Aad!
Alweer zo'n juweeltje op de website, dit is er een om hardop voor te lezen, en dat ga ik doen!
Spiritualiteit van de bovenste plank: het leven met 2 benen op de grond, en dan in volle glorie.
Ik wens jullie verder nog een prachtige voortzetting van deze ontdekkingstocht.
veel liefs van Mineke

Mineke

04 August 2007
wat heerlijk toch dat jij gewoon blijft schrijven, wat er ook gebeurt!!! Het is weer een reis vol onverwachte vergezichten, uitzichten en inzichten. Dankjewel voor de mooie verhalen en het mee genieten. Je verhaal over de regenboog is weer een staaltje literatuur, prachtig.
Al dat gevoel verwoorden... petje af, van mij heb je de hoofdprijs al!
Alle goeds voor Aad, gaat het alweer een beetje?
Veel liefs van Mineke

Henk Vink

01 August 2007
ff kijken of deze lukt !
Leuk om je verslag te lezen. Ben benieuwd naar de volgende ;) !!
Bedankt voor de gezellige avond. Goede reis verder en tot in oktober !

Henk

Mineke

01 August 2007
Hoi lieve Marja en Aad,
Dankjewel voor je seintje op www.kristalnetwerk.nl
Het gaat altijd sneller dan ik denk en jullie waren dus alweer onderweg. En ik zou nog naar Zierikze...
Nou, het is net als vorige jaren: de berichten van jullie lezen is een waar feest, wat schrijf je toch geweldig en wat heb je toch een mooie blik op de wereld. Ik zie het gewoon allemaal voor me en het zand, de kou en het plezier zijn haast tastbaar.
Ik wens jullie een prachtig vervolg van deze boeiende tocht, en vooral: blijf schrijven!!!
Een lieve groet uit Domburg, waar het eindelijk strandweer is geworden!
Mineke

Henk en Sytske

01 August 2007
Hoi Marja en Aad,
We zitten hier in een vies internet cafeetje in Florenville van jullie verhaal te genieten. Volgende week zijn wij weer thuis en volgen we jullie beter. Veel plezier en zo te lezen wordt het al weer een onvergetelijke reis.
Hartelijke groet, Henk en Sytske

Satori

01 August 2007
Hoi Marja en Aad,

Geweldig om jullie verhaal te lezen!!!
Nog heel veel plezier
Tot kijk

Satori

David

31 July 2007

Ha Ma en Aad. Wat een avonturen alweer in de eerste week. Hoop dat jullie het naar je zin hebben en veel mooie dingen zien. Ik zit inmiddels lekker te relaxen in Zierikzee. :-) Goede reis verder!


Yvo

30 July 2007
Hoi Aad & Marja, ziet er erg leuk uit allemaal. Rij voorzichtig (altijd je dode hoek controleren) en maak veel foto's !

Groet en geniet, Yvo.

sjef

25 July 2007
hoi aad en maya,
he wat zie ik nu peru, dit jaar toch maar weer de bergen in? zo te lezen die reis van motortrails die ik ook gedaan heb. nou veel plezier ik heb daar een leuke reis gehad ondanks die gebroken pols dus dat moet bij jullie ook wel lukken.
sjef

Peter Moes

23 July 2007
Hoi Aad en Marja,

Mooi om te lezen dat jullie veilig zijn aangekomen. Ben benieuwd naar jullie avonturen. Ga de site zeker geregeld checken.

Enjoy!
Peter
2