Ik kom nog even terug op de “boerenschuur” uit mijn vorige stukje. Het hotel zat dus vol en wij begrepen van de mevrouw van het hotel dat wij niet voorkwamen op haar lijst van boekingen. Na wat heen en weer gebel met het boekingsbureau bleek dat wij naar een ander hotel moesten. Geen probleem dachten wij en gingen weer op weg. Alleen bekroop mij toen al het gevoel van ??? hoezo richtig station?? Zijn daar nog hotels dan ??? Wij waren al eerder aan het eind van deze stoffige doodlopende weg geweest en hadden daar niets anders aangetroffen dan een treinstation met een hoop marktkraampjes en veel stoffige toeristenbussen en toeterende taxi´s. Toch maar doorgezet en jawel hoor achter al dit gekrioel vonden wij het bewuste hotel en ze hadden nog op ons gerekend ook! Onszelf en de motoren door de vele kraanpjes en mensen geperst en we konden via een klein bruggetje naar binnen. Daar eenmaal aangekomen moesten we via een smal paadje naar de plek waar we de motoren konden neer zetten. Toen gingen er bij mij al wat meer alarm bellen rinkelen. Waar we moesten parkeren was een waar knollenveld van stenen en het koste ons veel heen en weer gedoe om de motor zo neer te zetten dat wij hem de volgende dag ook nog rechtop aan zouden treffen. Mijn besluit stond toen al vast…. ik ga eerst in die kamer kijken voordat ik met onze bagage ga slepen. De jongeman die ons vol verwachting de kamer liet zien heeft denk ik nog steeds niet begrepen waarom wij weer alle moeite gingen doen om weer uit het knolleveld van stenen te vertrekken. Maar de kamer was een soort jeugdherberg uit de jaren 60 met 4 bedden en een vage badkamer. De jongeman begreep ons niet, zijn enige 2 gasten! en een kamer met direkt uitzicht op de spoorrails waar de hele nacht treinen over heen denderen. Wat wil je nog meer! Gelukkig voor ons had het hotel dat ons eerst niet wilde hebben nog een kamer in aanbouw over. Er stond al een bed en dat was wat ons betreft genoeg. Die kamer mochten wij wel hebben van de hotel mevrouw. En daar zitten we nu, tenminste…. Aad ligt er al de hele dag, want die is ondertussen flink ziek geworden van een vanille toetje en brengt zijn dagen door tussen bed en toilet….. maar wel in een mooie nieuwe kamer. Dat dan weer wel.