Geen kilometer en dag is hetzelfde in de 6 dagen dat we nu aan het reizen zijn. Het landschap, het weer, het wisselt soms met het uur. De mensen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam. Wat wel eens tot grappige situaties leidt. Als we de weg vragen (en dat doen we regelmatig want de bewegwijzering moet hier nog uitgevonden worden) raken we meestel verstrikt in een handen en voeten gesprek waar niet uit te komen is. Zodoende zijn we gisteren op een weg terecht gekomen die ons regelrecht een enorme zandbak in dreef. Kilometers zand en enorme zandduinen waar niet doorheen te komen was. Het ging goed tot dat ik mezelf en de motor ingegraven had in het zand. Plop en … zandhappen maar. Gelukkig kwam er al snel redding vanuit het niets…. een man met een brommertje met een kratje groente achterop. De man schudde zijn hoofd en hielp mij weer rechtop en bleef ons trouw volgen de enorme zandbak uit. Aardige mensen! Ook vandaag na een rit van 8 uur dwars door een hoogvlakte waar de lama´s voor je wielen sprongen, kwamen we aan in een agrarisch dorpje met welgeteld 2 hotels. Het is een dorpje met een kerk en wat huizen en wij dachten 1 benzine pomp. We waren helemaal leeg gereden en morgen moeten we verder voor een rit van 300 kilometer verder de Andes in. Helaas bleek bij de pomp alle benzine op. Tja… wat nu. Ook bij het hotel werden we niet wijzer en kregen we te horen dat er geen benzine te krijgen was. We zijn eerst maar een rondje door het dorp gaan lopen en op zoek gegaan naar Pollo eettentje. Even later waren we weer terug bij het hotel en stopte er een auto achter het hek waar wij onze motoren hadden neergezet. “Zijn jullie Hollanders?” vroeg de lange blonde man die uitstapte… Hij was met zijn Peruaanse gezin op stap geweest en hij wees ons de weg naar het eerst volgende benzine station….. En als dat niet lukte zei hij ik heb nog genoeg in de auto krijgen jullie wel van mij… Wij blij en Hollanders zijn dus ook heel aardig.