Met de nodige peppillen en andere remmers is Aad weer op de motor gekropen en hebben we onze tocht door de heilige vallei voortgezet. Het was dit keer maar een kort ritje naar een ander gedeelte van de vallei we hadden ons voorgenomen om eerst onze bagage bij het hotel te stallen en dan een rustig tochtje te maken langs de verschillende Inca hoogtepunten. Ons geboekte hotel was tevens een healing en rustcentrum, en volgens de folder deed de eigenaresse ook aan andere spirituele bezigheden. Vol verwachting belde wij aan bij het hotel. Aad kon immers na zijn ziekbed wel wat extra spirituele kracht gebruiken. Het hotel lag ver buiten het dorp midden in de wildernis. Het leek van buitenaf wel op een soort vesting, ik denk dat alle kwade geesten buiten gehouden diende te worden. Het grote metalen hek ging even open en ons werd vertelt te wachten??? Helaas de Engelse spirituele eigenaresse had niet op ons gerekend en we kwamen er niet in. Benggg… metalen deur weer achter ons dicht. Nu zijn we gelukkig zelf nogal helder van geest dus zijn een onderkomen in het dorp gaan zoeken en die vonden we! Na wat hulp van de bevolking werden we gewezen op een knus en gezellig hospedaje. Deze eigenaresse was erg aards en vriendelijk van zichzelf en verwelkomde ons zeer warm. Er was alleen nog een probleempje, om bij haar op de binnenplaats te komen waar wij onze motoren konden stallen moesten we een hele drukke toeristen markt over. Overal Inca´s met spullen op kleedjes en in kraampjes. Het was een gekrioel van allerlei mensen van jewelste. Wij werden met veel aanmoedigingen en plezier het plein overgeloodst en via een klein schuurtje kwamen we uit op de binnenplaats. Heerlijk, het was net een oase waar we onverwacht terecht kwamen. We hebben genoten van ons onderkomen en het gezin van mevrouw Maria. De volgende ochtend (zondag, en dat betekend een extra drukke markt). Uit de hele omgeving komt iedereen die maar wat te verhandelen heeft daar samen. Op deze markt komen busladingen toeristen af. Om onze reis te kunnen vervolgen moesten we dus die ochtend via deze overvolle markt weer weg. Volgens mevrouw Maria geen probleem! Via het schuurtje konden we niet meer weg want dat was inmiddels ook omgetoverd tot winkel en daarom mochten wij via haar receptie naar buiten. Alle stoelen en tafels aan de kant en met een beetje duw en trekwerk en vooral veel gelach van de omstanders stonden we weer buiten. Daarna moesten we nog via de markt en een super glad, steil paadje zo’n 30 meter naar beneden met als laatste hindernis een haakse hoek om een kraampje met Inca sieraden heen. En daar gebeurde het. Ik kwam aan met volle bepakking en wilde over het toch al gladde oppervlak een bocht maken. Het was nog 5 meter naar de uitgang… daar stond een man op leeftijd “Ik ga niet opzij!!” siste hij tegen zijn vrouw en bleef midden in het pad staan. “Ze mogen hier niet rijden!! Ik ga niet opzij!!”. Ik toeterde even om duidelijk te maken dat ik echt even deze bocht af wilde maken en dit was voor de vrouw blijkbaar het teken om achter haar man te gaan staan en mij misprijzend aan te blikken. Ik heb toen mijn helm even omhoog gewipt en in onvervalst ABN verteld wat ik van deze actie vond. Hahahaha, dat gaf een onverwachte wending aan de zaak! Help, een landgenoot… alle griezels en nog op een motor ook. Het echtpaar stuiterde van schrik achteruit de kraam in. En wij konden na nog een paar spirituele woorden van Aad onze weg vervolgen…