idee 2012

Ondertussen 2012 geworden en nog steeds vol plannen om onze Amerika/Alaska reis te gaan maken. Alleen zal dat dit jaar niet meer lukken. Ook al gaat het de goede kant op met mijn energie, ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Daarom is het plan om dit jaar nog rustig aan te doen en te vertrekken naar China om daar langs de Chinese muur te gaan rijden met Motortrails. Lekker makkelijk, geen voorbereidingen wat betreft onze eigen motoren. Gewoon helm en motorpak mee, opstappen en gaan. De China reisgids ligt al wel klaar om gelezen te worden en ideetjes op te doen. Zodra de reis definitief is, zal ik er meer over schrijven. Het is nu nog een beetje te vroeg, maar de motorkriebel begint al weer aardig door mijn bloed te stromen. Om conditie op te bouwen ben ik begonnen om iedere week een paar keer te roeien op onze roeimachine. Pfff…  dat valt even tegen. Hard werken en je komt geen meter vooruit. Zal ik mijn helm opzetten om me te motiveren???

Checklist – Meeneemlijst op reis met de motor

Meeneemlijst motorreis

Ik ga op reis en neem mee…… een motor. Een motor en motorpak. Een motor, motorpak en bagage. Een motor, motorpak, bagage en een helm. Een motor, motorpak, bagage, helm en een……… Pffff

Of je nou naar de Noordpool vertrekt of een weekendje Ardennen. Het dilemma blijft , wat neem ik mee? Hoeveel tijd heb ik nodig om alle voorbereidingen te treffen? Neem ik niet te veel mee, waardoor je het overzicht in je bagage kwijt raakt. Ook moeten er vooraf keuzes gemaakt worden die van invloed zullen zijn op onze reis. Om de “O, Ja niet aan gedacht” momenten te beperken hebben we een paklijst en een “wat te doen” lijst voor onszelf aangelegd.

Het is niet mijn bedoeling om onze complete lijsten op deze site te zetten. Op internet zijn er ruim voldoende paklijsten te vinden. Google….. paklijst  en hopla!

Tips en Trucs.

• Reflecterende motorhesjes. De normale veiligheidshesjes flapperen te veel.
• Hoofdzaklampen zeer handig omdat je dan altijd je handen vrij hebt.
• Laat motor oordoppen aanmeten en test ze uit voordat je op reis gaat.
• In plaats van motorlaarzen kan je kiezen voor stevige hoge (waterdichte)bergschoenen.
• In vochtige omstandigheden draag ik vaak een sportlegging onder mijn motorbroek om een geïrriteerde huid te   voorkomen.
• In plaats van je winter binnenjack kun je kiezen voor een windstopper. Scheelt weer ruimte in je bagage.
• Kaarten voor de Zumo 550 Garmin  en  wegenkaarten voor het geval de Garmin bij wegomleidingen de kluts kwijt raakt of als de stroom uitvalt.
• Wissel af en toe van geheugenkaart in je fototoestel, bij verlies of diefstal heb je toch nog een paar foto,s.  Je kan ze natuurlijk ook tijdig op internet zetten.
• Neem een eRaider mee voor al je boeken en reisgidsen. Een mini laptop voor het bijhouden van je site of weblog. Geheugenkaarten vol podcasts en films is ook leuk.
• Zorg tijdig voor reservesleutels van de motor en top koffers.
• Naast het Zwitsers zakmes gaat ook een leatherman multitool mee en voor de noodgevallen duct-tape en en alle maten t-rips.
• Reizigershanddoek meenemen voor als de hotelhanddoek niet helemaal is wat je er van verwachte. Lakenzak of grote sarong is ook prettig voor minder hygiënische omstandigheden.
• EHBO KIT nakijken en over de datum spullen vervangen.
• Medicatie: paracetamol, diarree remmers, schaafwonden zalf, muggenzalf/melk, middel tegen reizigersziekte, mee nemen.
• Medische gegevens en medicatie bijsluiter in Engels. Extra persoonlijke medicatie aanvragen bij de huisarts.
• Desinfecterende gel voor je handen je kan niet altijd en overal je handen wassen.
• WC papier, verfrissingdoekjes voor de plasstop onderweg.
• Als je gaat vliegen stop in je handbagage een klein nood pakketje. Schone onderbroek, T-shirt, reizigers tandenborstel met mini toiletartikelen. Je persoonlijke medicatie verdelen over je bagage.
• Ruim voldoende ruimte in op je motor om eten/drinken mee te nemen.
• Plastic zakken om je kleding in te sorteren om te voorkomen dat je telkens weer je hele rolbag om moet keren om een schone onderbroek te vinden. Die van Xenos zijn ideaal.
• Waterdichte zakken voor je shampoo, gel, badschuim en andere morsige spullen om te voorkomen dat je hele bagage onder de weggelekte smurrie zit.
• Maak een kopie van je persoonlijke papieren zoals rijbewijs, paspoort, pasjes, verzekeringspapieren. Een internationaal rijbewijs is soms handig.
• Scan je belangrijke documenten in en mail ze naar je mailadres zo kan je ze altijd weer ophalen als je ze nodig heb.
• Als je gaat kamperen neem een benzinebrander mee, handig want benzine heb je altijd bij je in je motor.
• Als je echt in voedselnood zit of een reizigersdiarree heb opgelopen zijn de hartkeks  of de fruitkeks een uitkomst. Je kan ze kopen bij buitensportwinkels zoals globetrotter of de zwerfkei, beversport. Die van Beversport zijn wel keihard hou daar dus rekening mee, maar blijven wel heeeeellang goed en heel. (In België ook wel betonkoeken genoemd)

Bedankt!

Alle lieve mensen die ons de afgelopen maanden hebben gesteund  bedankt! voor de kaarten met een opbeurende tekst of een mooi gedicht, bedankt voor de bloemen die mijn dag weer opvrolijkten. Ook de lieve berichtjes via internet waren meer dan welkom en deden ons goed.

Gisteren voor de eerste keer weer een rondje met de motor over ons eiland gereden. Heerlijk zonnetje in mijn rug en de motor tevreden ronkend onder mij. Na een jaar niet meer gereden te hebben was het de eerste kilometers even wennen. Maar al snel voelde het weer vertrouwd en kreeg ik zin om een vrolijk liedje te fluiten.  Dat kan alleen op de motor want niemand hoort dan immers mijn valse gekraai.  Nog steeds zit ik een beetje in de lappenmand en is de oorzaak van mijn ziek zijn nog niet duidelijk. Of we  volgend jaar onze geplande reis naar Amerika / Canada kunnen  ondernemen blijft voorlopig nog onzeker. We zijn dit jaar natuurlijk niet sip achter de geraniums blijven zitten. Om er toch even een paar weken tussenuit te zijn hebben we afgelopen augustus de auto volgegooid met kampeerspullen en zijn de zon achterna gereisd.  Uiteindelijk in Italië de Hollandse regen achter ons gelaten. Ondanks het gemis van onze motor toch een paar leuke weken doorgebracht op een paar kleine charme campings uit het in de haast gekochte ANWB boekje.  Voorzichtig zijn we weer aan het nadenken over de zaken die we nog moeten voorbereiden voor de grote reis. Zo kwamen we tijdens deze vakantie tot de conclusie dat onze tent niet echt geschikt is voor op de motor. Te groot en te zwaar. We zullen nog iets serieuzer moeten nadenken over onze camping uitrusting die wel geschikt is voor de motor. Als er iemand nog handige tips heeft zijn die van harte welkom! Om deze blog toch nog een beetje op te leuken heb ik nog een paar traditionele Italië vakantiefoto’s geplaatst.

Kink in de kabel

Mar, schrijf jij even een stukje voor de site dat we niet gaan……………. Tja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want wat schrijf je dan na ruim drie jaar nadenken over de uiteindelijke bestemming en heel veel voorbereiding. Sorry, mensen er zit even een kink in de kabel, we gaan niet ??? Dat is wel erg simpel, dus enige uitleg aan de mensen die de afgelopen jaren trouw naar onze verhalen ter voorbereiding op de reis hebben zitten luisteren ben ik wel verschuldigd. De tegenslag begon op 1 april. Aad was klussen aan zijn motor en ik was niet zo lekker dus vroeg naar bed gegaan. Na een paar benauwde uurtjes onrustig slapen werd ik uiteindelijk wakker met een hartslag van rond de 180/190. Een uur later lag ik pardoes in de ambulance met allerlei toeters en bellen aan mijn lijf en ging het met vliegende vaart richting ziekenhuis. Sindsdien lijkt het wel alsof mijn accu zo goed als leeg is en niet meer opgeladen kan worden. Iedere dag ervaar ik hardnekkige opstart problemen en slaan mijn energie meters uit naar het rood. Met een motorreis van 3 maanden in het vooruitzicht is dat geen handige situatie. Ik weet immers uit ervaring wat het betekend voor je lijf en leden om uren achter elkaar op de motor te zitten en soms niet voldoende rust te krijgen. Om het dan bijvoorbeeld nog maar niet te hebben over het rijden op hoogte, wat een behoorlijke aanslag kan zijn op je gezondheid. Risico’s als hoogte ziekte liggen altijd op de loer. Het besluit om de reis uit te stellen was daarom vrij snel genomen. Ook omdat de oorzaak van mijn lichamelijke problemen nog niet zijn opgelost en ik eerst weer de oude zal moeten worden voordat we aan een dergelijk intensieve motorreis willen en kunnen beginnen. Ik heb me er bij neergelegd, het is niet anders maar af en toe loop ik wel even naar onze schuur en klim op mijn Africa Twin, want het verlangen naar de ultieme vrijheid van het motorrijden blijft kriebelen….

Plan B.

Het is nog een paar weken voor vertrek, de tijd begint te dringen. Aad is in de weekenden en avonduren druk bezig de laatste reparaties en de benodigde onderhoud te plegen aan de motoren. Die moeten immers tip top in orde zijn voor de grote reis naar het andere continent aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Met de steun en bruikbare adviezen van Ad Mies www.msd-motorbandenservice.nl gaat het zeker lukken om op tijd klaar te zijn! Hoe we de motoren op tijd naar Vancouver gaan krijgen is nog even een ander probleem. Eigenlijk waren we in de veronderstelling dat we alles onder controle hadden, maar dat zat door verschillende omstandigheden even tegen. Het was de bedoeling dat we de motoren een paar dagen voor vertrek op het vliegtuig zouden zetten, zodat we ze een paar dagen later op konden halen. Maar door een onverwachte tegenvaller op financieel gebied kan dat niet door gaan. We moeten dus snel overgaan op plan B. en dat is met een vrachtschip naar de overkant. Dit betekend wel dat de motoren volgende week al op tijd in de haven moeten zijn en in een houten kist een container in moeten. Wat ook nog even tegenzit, is mijn gezondheid. Helaas ben ik twee weken geleden ziek geworden en op dit moment niet echt in staat om motor te rijden. Daarbij is het ook nog onduidelijk wat er precies aan de hand is en of ik op tijd fit genoeg zal zijn om aan de reis te beginnen….. tja bij een kapotte motor is het makkelijk. Bij motorpech stop je er gewoon een nieuw onderdeel in en hup weer verder, maar dit is wat lastiger te repareren en een plan B hebben we nog niet echt over nagedacht.

Grint, kuilen en tapas

Als ik een tijdje van huis ben in een land met andere geuren, kleuren en geluiden raakt Nederland in mijn gedachten een beetje op de achtergrond. Ook deze reis door Marokko deed Holland vervagen waarschijnlijk daardoor was ik mij niet helemaal bewust van het feit dat onze weblog volgers op een volgend reisverslag zaten te wachten. Toen we al lang weer thuis waren heb ik dat pas begrepen. Een aantal van onze lezers hadden zich afgevraagd of we in het Rif waren achtergebleven. Dus nu alsnog het vervolg…… We waren al vroeg uit onze Riad in Chefchaouen vertrokken en lieten al snel de wit, blauwe gekalkte stad achter ons. De N2 die zich een weg baant door de uitlopers van het Rif gebergte was na een paar kilometer al slecht tot zeer slecht te noemen. De zon stond laag en vol in ons gezicht daardoor was het lastig om de vele gaten opgevuld met grint tijdig te ontdekken. Na een paar uur zwoegen waren we nog niets opgeschoten en begonnen we te twijfelen over ons plan om nog een paar dagen in Al-Hoceima te verblijven. Vlak voor Bab –Taza maakt Aad een flinke uitglijder met zijn motor richting een supergat dat we even langs de kant van de weg hebben gezeten om bij te komen van de schrik. De moed zakte in onze motorlaarzen want het slechte stuk waar we door andere reizigers voor gewaarschuwd waren moest nog komen. De laatste paar kilometers hadden we de ene na de andere scherpe haarspeldbocht gereden en er lagen nog een heleboel bochten op ons te wachten. Ook de gaten werden steeds groter en soms lastig te ontwijken. Met deze ervaringen hebben we uiteindelijk besloten om te keren en onze reis voort te zetten richting de Middellandse zee waar we laat in de middag aankwamen. Dorstig en moe lieten we ons op een terrasje zakken om daar van de eigenaar te horen dat er echt nergens meer een hotelkamer te krijgen was voor een paar dagen. Het was vakantie en alle Marokkanen waren voor verkoeling naar de kust getrokken. Teleurgesteld weer op de motor gekropen en de lange smalle kustweg weer terug gereden richting de Spaanse grens bij Ceuta, met als enige troost dat de kustweg spectaculaire uitzichten heeft over een diepblauwe zee. Gelukkig nog net de laatste kamer kunnen boeken en de volgende dag met de ferry overgestoken naar Spanje om daar nog een paar dagen overheerlijke tapas te eten en uit te rusten van onze fantastische reis door Marokko.

Missie volbracht!

Ik schrijf dit stukje terwijl we al maanden thuis zijn. Veel bezoekers van de site vragen me hoe het uiteindelijk afgelopen is met de motorpech. We zijn een paar dagen langer gebleven in Talling, wat op zich geen straf was. Je kan het slechter treffen. Aad heeft de motor met veel lawaai naar de Honda garage gebracht om daar gerepareerd te worden. De monteur die de klus moest klaren was aan het motorcrossen, wat ons twee dagen extra oponthoud koste. Helaas was het daardoor ook niet mee mogelijk om de M2 te gaan rijden richting Sint Petersburg. Erg jammer, want deze beruchte weg had wel een beetje het hoogtepunt van de reis moeten worden. De M2 staat bekend om zijn zeer slechte wegdek vol met gaten en kuilen. Het schijnt dat je er constant op moet letten, vooral op de capriolen van andere weggebruikers. En de politie vindt het een sport om bekeuringen uit te schrijven om duistere redenen. Zo hoorden wij van een paar Zwitserse motorrijders dat ze een bekeuring hadden gekregen omdat ze zonder hun helm op stonden te tanken??? Om de tijd een beetje nuttig te besteden hebben we op één motor een tochtje in de omgeving gemaakt naar het ABBA museum. Geen ABBA gezien, wel vijftig stenen koffers midden op een plein. Ik weet niet waar de reis van deze koffers naar toe ging, maar die van ons ging uiteindelijk met de boot richting Helsinki. We hadden via onze nieuwe Italiaanse vrienden een zeer goedkoop studenten onderkomen geboekt. De studenten zijn in de zomer naar huis en dan worden de kamers verhuurd aan reizigers. Echt geweldig! Na onze tussenstop weer opnieuw de ferry gepakt die ons naar Stockholm bracht. Binnen één dag de Vasa bezocht, gewinkeld in de binnenstad en een boottocht gemaakt. Pipi Langkous museum overgeslagen en daar heeft Aad nu nog spijt van. De volgende dag een prachtige rit dwars door Zweden gereden om de volgende ferry te nemen richting Duitsland. Eenmaal aangekomen in Kiel in één keer via de snelweg doorgereden naar huis. Regen, regen, regen en nog veel meer pik zwarte wolken vol met regen. Vlak voor onze thuishaven hebben we als afscheid van onze vakantie nog een troosteloos vet frietje gegeten. Maar wat is het heerlijk om na uren echt afzien, moe maar voldaan je motor te parkeren in je eigen schuur ……. Missie volbracht!

Over ons – Marja

Bij het schrijven van dit stukje vroeg ik me af, wat zou de lezer willen weten over mij? Stamgegevens zoals: leeftijd, man / vrouw, lengte, schoenmaat, mijn persoonlijke voorkeur wat betreft eten? Eigenlijk heb ik geen idee wat interessant genoeg is om wereldkundig te maken over mezelf. Aangezien mijn stamgegevens een geringe wijzigingsfrequentie hebben en je ze makkelijk over kunt slaan bij het lezen van dit stukje volg hier toch een kleine opsomming. Geboren: 1957, Groen/blauwe ogen en in bezit van een leesbril met als gevolg dat daardoor de kleine lettertjes op de routekaart met mijn helm op niet te lezen zijn. Lengte 1m 69 wat bij kuilen in de weg net iets te kort is voor de Africa Twin. Schoenmaat 42, voor damesschoenen een ramp maar voor motorlaarzen geen enkel probleem. Eén zoon, die het volgen van onze reizen op deze website mogelijk heeft gemaakt. Motorrijbewijs gehaald in voorjaar 2005 en twee weken later pas echt motor leren rijden in India. Verzot op chips, drop, kaassoufflé, waardoor na de winter mijn motorbroek te strak zit. Hobby’s, motorrijden samen met Aad en dan het liefste ergens in Verweggistan wat vlak in de buurt ligt van Afgelegerije.

Voordat ik verslingerd raakte aan het motorreizen heb ik niet stil in een klein hoekje van de aarde gezeten. Dat zit niet in mijn aard. Lekker gewoon de deur achter je dichttrekken en zien waar je uitkomt. Spannend! Het verlangen om buiten de grenzen van mijn eigen dorp te kijken heb ik zover ik me kan herinneren altijd gehad. Op jonge leeftijd in de vakanties een beetje met een knal oranje rugzak door Nederland gezworven. Later toen er wat meer te spenderen viel de grens over naar Engeland, Spanje, Italië, Frankrijk, en Turkije. Toen het eenmaal echt goed met me ging werden ook de Europese grenzen al snel overschreden. Israel, Indonesie, Mexico, Guatemala en Belize (Maya route! Prachtig een echte aanrader). Als je op onze site bent zie je in een oogopslag waar ik samen met Aad de laatste 8 jaar motor heb gereden, dus daar hoef ik hier niet veel over te vertellen. De belevenissen over de afgelopen reizen kun je lezen op mijn weblog. Ook de reizen die nog in mijn wensendoosje zitten zoals China met de chinese muur of ooit eens de onderkant van de wereld en Nieuw Zeeland zullen hoop ik een plaatsje krijgen op deze site. Ik wens iedere bezoeker veel leesplezier en wie weet, zullen wij elkaar op een mooie dag zomaar ergens op de wereld ontmoeten.

Over ons – Aad

Even voorstellen. Geboren in 1959. Gewicht, iets te zwaar. 1,83 groot.. Veel hobby’s (gitaar spelen, sporten, motor rijden, wandelen, lezen en nog veel meer ….). Twee zonen waar ik ondertussen qua lengte tegenop moet kijken. Hopelijk hebben ze mijn reisgenen geërfd en gaan ze net zoveel genieten van de wereld als ik. Sinds 1991 ben ik in het bezit van mijn motorrijbewijs. Mijn eerste motor stond meer in de schuur dan dat ik er op heb gereden. Mijn tweede motor haalde ik veel vaker van stal, maar daar heb ik eigenlijk meer op gezeten om naar de garage te rijden om er dan vervolgens aan te laten sleutelen. Mijn huidige motor, een Africa Twin 650 uit 1989, heb ik in 2005 gekocht en daar ben ik ondertussen 55.000 km mee op pad geweest. Na veel beginnersfouten tijdens het sleutelen, weet ik ondertussen aardig hoe hij technisch in elkaar hoort te zitten en vertroetel hem als een baby. Met veel plezier kan ik er uren aan besteden. Verder hebben de volgende eigenschappen ook nog betrekking op mij: vrolijk opstaan (altijd), energiek, enthousiast en veel interesse in andere mensen en culturen. Een andere sterke kant van mij is dat ik altijd behulpzaam ben, wat ons tijdens het reizen al een paar keer leuke contacten heeft opgeleverd. We zijn uiteindelijk toch op de wereld om elkaar te helpen en samen een goed leven te leiden. Mijn toekomstbeeld is een gelukkig en gezond leven en hopelijk nog veel landen blijven ontdekken samen met mijn lieve levens en motor partner.

Mijn eerste reiservaringen deed ik op toen ik zestien jaar was. Samen met een vriend ondernam ik mijn eerste reis naar Frankrijk (Biarritz). Met een rugzak uit de dump zonder laptop, mobiele telefoon, betaalpas en zonder alle andere communicatiemiddelen die deze moderne tijd te bieden heeft. Na drie weken kwam ik ongewassen terug en had ik nog geen idee dat reizen vijfendertig jaar later zo anders (moderner) zou zijn. Als ik vertel over mijn eerste reisje naar het buitenland denken mijn kinderen dat ik in de donkere middeleeuwen ben geboren. In de loop der jaren heb ik meerdere reizen ondernomen (Indonesië, Griekenland, Turkije, U.S.A.) maar toen nog op vier wielen. Het reizen met de motor hebben Marja en ik in 2004 opgepakt. Eerst met z’n tweeën op één motor maar al een jaar later ieder op zijn eigen Africa Twin. Na onze vele kilometers samen zijn we een goed op elkaar ingespeeld team geworden. Wat me een goed gevoel geeft als we samen onderweg zijn om de nieuwe werelddelen te ontdekken die nog op mijn verlanglijstje staan.

Zin in

We zijn druk bezig met de voorbereidingen! Zodra we op pad zijn lees je hier over onze avonturen.

Pech

In Estland zijn ze volop bezig met het opknappen en aanleggen van nieuwe wegen. Daardoor komen we regelmatig voor verrassingen te staan. Onderweg naar Talling doemde er weer eens een omleidingsbord voor ons op met de mededeling dat we rechtsaf moesten het boerenland in. Even later reden we in de stromende regen over een okergeel kiezelpad met diepe karrensporen. Alles schudde en knarste aan de motor en we zagen er na 10 km uit alsof we een geel modderbad hadden genomen in een of ander duur kuuroord. Gelukkig bleef het flink doorregenen dus eenmaal weer op het asfalt aangekomen waren we zo weer schoon gespoeld. Alleen bleef het onder in mijn motor tikken en rommelen, maar dat was niet zo gek aangezien ik ook al een keer door een voorbij scheurende auto op een andere onverharde weg was bekogeld met los liggende stenen. Ik nam dus maar aan dat het gerommel onder in de buik van mijn motor veroorzaakt werd door stenen die in mijn bak terecht waren gekomen. Na twee fantastische dagen in Talling wilden we onze reis richting Rusland vervolgen… maar ik kwam niet ver, na 500 meter was het geluid uit de buik van mijn motor geen vriendelijk getik meer. Een hard geknars en gekraak deed mij besluiten om te stoppen. Eerst maar eens zelf op onderzoek uitgegaan naar de oorzaak van zo veel lawaai, maar dat schiet niet op zo langs de weg. Dus toch maar naar de garage. Conclusie.. wiellagers kapot en einde reis. Ondertussen wachten we al twee dagen op de monteur samen met twee Italianen die we opgepikt hebben in de Honda garage. We hebben het gezellig samen… pech onderweg schept weer nieuwe vriendschappen daar hebben we geen EU voor nodig.

Weer bericht

Naar mate we verder reizen richting Rusland worden de wegen steeds stiller en stiller. We zijn ondertussen aangekomen in Estland en daar hebben we de wegen voor onszelf. Prachtige brede snelwegen waar alleen wij gebruik van lijken te maken. Af en toe een vrachtwagen of een inwoner uit een van de vele minidorpjes maar dan heb je het ook wel gehad. De wegen binnendoor zijn eigenlijk niet anders, slingerend tussen glooiende heuvels en langs roze, geel of blauw gekleurde Pipi Langkous huisjes. Af en toe wordt je opgeschrikt door de grijze resten van de Russische periode. Armoedige betonnen grauwe huizenblokken staan nog steeds als stille getuigen langs de weg en maken dat je het, terug naar de natuur gevoel, wat je tijdens het rijden krijgt even kwijt bent. Want de natuur is overweldigend. Vandaag hadden we een dagje vrij dus zijn we een mooie toertocht gaan maken naar de oudste boom van Letland de magische Pühajärv-eik. Zonnig gingen we op weg, even zonder bagage op pad lekker ontspannen rijden in de natuur. Aangekomen bij de Sojatamm of oorlogseik, want zo wordt hij in de volksmond genoemd bleek dat de eik helaas door de laatste storm zijn hoge kroon had verloren. Hij stond er een beetje treurig bij net zoals inmiddels het zonnige weer. De eerste spetters vielen uit de hemel en beloofde niet veel goeds. Schuilen in een bushok hielp wel even maar de donder en bliksem kwamen steeds dichterbij (Aad wil vogend jaar alleen nog met een camper reizen). Alle regenpakken en andere handige spullen om ons te beschermen tegen de regen lagen natuurlijk in het hotel, want die hadden we immers tijdens het kleine toertochtje toch niet nodig?? Uiteindelijk toch maar weer op de motor gestapt en de ergste regenbui sinds de laatste watersnoodramp over ons heen gekregen. Het water stond kuithoog in de straten en we werden letterlijk terug naar het hotel gespoelt. Gelukkig wel weer heelhuids aangekomen, maar druipnat tot op onze onderbroek…

Internetcafe???

Een stukje schrijven voor op de site blijft lastig. Op onze andere reizen was het geen probleem om ergens onderweg een internetcafe te vinden en onze belevenissen aan het net toe te vertrouwen. In de Baltische Staten is dat een ander verhaal. Nergens is een intenetcafe te vinden en ook bij navraag in de wat grotere steden, bleek dat ze geen idee hebben waar je naar vraagt. Internetcafe??? wat doe je daar dan? Overal waar je komt, kun je heel modern gebruik maken van WiFi en je ziet dan ook veel mensen met een laptop op de terassen of een ander modern apparaat. Aangezien wij geen laptop bij ons hebben op de motor loop ik een beetje achter met mijn reisverslagen. Tot nu toe hebben we al veel gezien van de geschiedenis van de Baltische Staten. Het bezoek aan een verlaten kruisraketbasis hebben we maar even overgeslagen. We moesten daarvooor 220 km omrijden om uiteindelijk in Riga aan te komen. Aangezien we net een indrukwekkend bezoek hadden gebracht aan het oude KGB gebouw in Vilnius hadden we niet zoveel behoefte aan nog meer oorlog en onderdrukking. Wel hebben wel net als de Paus nog een bezoek gebracht aan de Kruisheuvel. Een indrukwekkende berg met allerlei soorten en maten kruisen waar je doorheen kunt lopen. De gelovigen die hier naartoe gaan, trekken daarvoor hun beste pak aan en de kinderen lopen er op hun paasbest bij. Ook alle bruiden met hun familie brengen een eervol bezoek aan deze plek. Wij hadden ons motorpak aan, dus we vielen niet op… In Riga (Letland) hebben we ons 2 dagen als echte toeristen gedragen. Veel ijsje eten en gratis plassen bij het restaurant met de grote M.

Weerbericht

De eerste kennismaking met polen was vooral nat te noemen. Motorzwemmen over smalle glibberige binnenwegen. De weg is af en toe een lappendeken van allerlei soorten asfalt. Alsof een kind de weg in heeft gekleurd met alle kleuren grijs die hij in zijn potlodendoos kon vinden. Het landschap is vooral groen met mini dorpen waarvan de plaatsnaam vaak langer is dan de weg die er door heen loopt. De namen zijn prachtig en niet uit te spreken. Szczytno, Gizyccko en Orzysz om er maar een paar te noemen. Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan de Wolfsschanze. Gelukkig scheen de zon weer volop wat het bezoek minder zwaar maakte. Het blijft toch een raar idee om op een plek te lopen van waar uit Hitler zijn oorlog heeft gevoerd tegen de Russen. Het 80 gebouwen tellende hoofdkwartier ligt helemaal in brokstukken uit elkaar, maar dat maakte het voor mij nog indrukwekkender. De bunkers waren overwoekerd met mos, varens en bomen. Ook de barak waar de aanslag door Von Stauffenberg werd gepleegd op Hitler lag er zo onder het mos verscholen haast vredig bij. Ik had er de hele ochtend een raar gevoel bij om op de paden te lopen waar Hitler ooit zijn hond uit liet. Gelukkig was het vanmiddag een kort ritje op de motor en lekker in het zonnetje om mijn gedachten over het ochtendbezoek weer los te laten. De rit voerde ons door een prachtig merengebied en eindigde in Elk waar we bij het verkeerde hotel voor de deur stonden. Tsja, lastig en verwarrend. Uiteindelijk na veel keren, draaien en steeds hetzelfde rondje rond de kerk werden we door een Pool opgepikt. Hij kwam zelf net terug van een motortocht naar de Noordkaap en herkende ons zoek probleem. Hij sprong op zijn scooter en loodste ons door het dorp naar het juiste hotel. De middag hebben we, in plaats van gezellig op een terrasje, doorgebracht in de beschutting van een kerk. Er brak namelijk een verschrikkelijk noodweer los! Alsof onze Lieve Heer met emmers tegelijk water naar beneden stond te gooien. Flink nat geworden hebben we toch maar even Elk bekeken om morgen onze tocht verder te zetten richting Litouwen. Een nieuw land en ook weer een nieuw verhaal…

Nieuwe vrienden

We zijn aangekomen op ons startpunt Prenzlau. De eerste dag flink wat kilometers gemaakt, uitgerust in Cella bij Dieter. Een zeer enthousiast hoteleigenaar die ons en de motoren van alle gemakken voorzag. Voor het vervolg van onze route had hij op internet een mooie weg voor ons uitgezet naar een prachtig merengebied in het voormalige Oost-Duitsland. Daar aangekomen bleek het lastig om een onderkomen te vinden, ook hier is het hoogseizoen en alle hotels reeds bezet. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in een vakantiepark. De eigenaar wilde wel een uitzondering voor ons maken en bracht ons naar een villa met uitzicht op het meer, echt fantastisch. Heerlijk geslapen en na een stevig ontbijt weer op weg. Nu had ik het idee dat ik samen met Aad op reis zou gaan, maar ik ben er achter gekomen dat Aad een vriendin heeft meegenomen! Ze heet Garmin en heeft blijkbaar meer te vertellen dan ik. Normaal gesproken bepalen we samen de route maar ik sta nu helemaal buitenspel. Als Garmin zegt rechts… dan gaan we rechts… ook al zie ik op mijn oude vertrouwde ANWB kaart dat we de weg moeten volgen. Ik heb niets meer in te brengen en sukkel achter Aad en zijn nieuwe liefde aan. Volgens mij is dit de nieuwe tijd en moet ik mij neerleggen bij deze moderne manier van reizen. Maar ik vertrouw ze niet die twee, want volgens mij is wegnummer 192 op de kaart hetzelfde als het wegnummer op een geel wegbord van een vierkante meter en kun je dan gewoon die weg volgen. Maar Garmin zegt rechts, dus…

Weer(bericht)

Daar zit ik dan, het is een beetje onwennig. Morgen vertrekken we vanuit onze eigen schuur. Over het algemeen hebben we voordat de motorreis echt van start kan gaan nog een aantal vlieguren voor de boeg. Nu zit ik hier nog rond te kijken met een stapel spullen voor mijn neus die nog ergens een plekje moeten krijgen op de motor. Vanmorgen nog even naar het weerbericht gekeken van de NOS. Richting Rusland en de Scandinavische landen temperaturen beneden de 20 graden met regen. Meestal vraag ik me ´s morgens vroeg af, vlak voordat ik aan het werk ga wat ik aan hemelsnaam heb aan een weerbericht over Griekenland of andere verre oorden, maar deze keer moet ik toegeven is het wel handig. Weet ik in ieder geval dat ik mijn regenpak ergens bovenop moet pakken en niet diep weggestopt onder in mijn plunjebaal. Vorig jaar was dat wel anders, waren we blij met iedere druppel water die we tegen kwamen. Af en toe tegen de 45 graden in je zwarte motorpak was niet echt verfrissend te noemen. Voor de trouwe lezers van mijn schrijfsels moet ik nog even mijn excuses maken. We waren vorig jaar niet ergens in het Rif gebergte blijven hangen tussen de weetplantages, maar waren gewoon alvast overgestoken naar Spanje om daar nog een paar dagen tapas te gaan eten. Nogmaals sorry, ik zal ditmaal mijn reisverslagen af maken tot dat we weer terugkeren in onze eigen schuur. En dat gaat zeker lukken! We zijn namelijk erg modern geworden. Aad heeft een Garmin aangeschaft en na een dagje puzzelen de route door Polen en de Baltische Staten in het routeding gezet. Wel jammer, ik hou namelijk van landkaarten en kan er uren op een regenachtige zondagmiddag naar zitten staren en me voorstellen waar al die kronkellijntjes naartoe gaan en wat er allemaal te beleven valt tussen die lijntjes. Maar ik heb gewoon toch een kaart van Rusland gekocht hoor, je weet maar nooit met die moderne dingen.

Lek

We zijn nog steeds van plan om naar de kustplaats Al-Hoceima door te reizen om daar mijn collega Ali te bezoeken. Vanuit het zuiden loopt er een weg rechtstreeks naar boven dwars door het Rif gebergte. Maar onze reisgids en andere reizigers (vooral de Nederlandse Marokkanen) die we onderweg gesproken hebben raden ons deze tocht door de bergen af. Niet zo zeer omdat de weg slecht zou zijn, maar de omgeving staat vooral bekend om zijn teelt en verkoop van drugs. Het gebied heeft de reputatie de grootste producent van canabis ter wereld te zijn. We werden vaak gewaarschuwd dat we onderweg lastig gevallen zouden worden door drugs verkopers. Het advies luidde over het algemeen als volgt: nergens voor stoppen, geen aandacht geven en om vooral hard door te rijden. Ook hebben we begrepen dat de weg er naartoe zich door de bergen kronkelt als een bewegende slang, dus dat hard doorrijden? Ik weet niet of dat gaat lukken! We gaan morgen om 6 uur vertrekken richting het Rif. Want dan slapen de meeste drugs verkopers nog volgens de mensen hier uit Chefchaouen. Ook bij het oplossen van andere probleempjes hebben zij ons goed geholpen. Onderweg naar dit dorp voelde ik al steeds de motor waggelen maar de weg zat vol met ribbels en kamelenbulten dus ik sloeg er verder niet zoveel acht op. Aangekomen op de parkeerplaats bij het hotel werd ik aangesproken door een paar heren die hier overal op de terrasjes glaasjes thee drinken. Ik had een lekke band! En waarschijnlijk al aardig wat km mee gereden. Gelukkig kregen we al snel hulp aangeboden van de mannetjes rondom de parkeerplaats die een taxi voor ons en de lekke band regelden. Hup, naar de plaatselijke banden service die bestaat uit een mini hokje volgepropt met banden en andere spullen. De rest wordt op straat geregeld. Maar in drie kwartier was de band verlost van zijn spijker en weer vakkundig geplakt. De baas van het bedrijfje bracht ons voor slechts 10 dirham met band terug naar het dorpsplein boven op de berg. Na een beetje gepruts en de aanwijzingen van enkele bewoners stond de motor toch weer redelijk snel op 2 wielen. Gelukkig maar, want morgen zullen we vaart moeten maken om de Rif verkopers van ons af te schudden.

Kloof

We zijn vanuit het zuiden onderweg naar de kust aan de Middelandse zee. Heel veel zand, stenen, dorre lege vlaktes, rotsen in alle kleuren rood gezien. Halverwege de rit zijn we nog even afgeslagen naar de Dades en Todrakloof. Ons handboek voor reizigers (de Trottergids) had ons een indrukwekkende rotswand beloofd, die als je de kloof betreedt aanvoelt als een kathedraal waarvan de zoldering vervangen is door een hemelgewelf. Met deze beleving in het vooruitzicht hadden we de 80 extra kilometers die we daarvoor moesten rijden er graag voor over. De eerste kloof was aardig met een leuke rostwand en boven aan de berg een grappig wegrestaurant. De tweede kloof de Todra met een rotswand van 300 meter hoog bleek bij aankomst nogal druk bezocht. Er waren in de directe omgeving tientallen overwegend lege hotels met camping plaatsen. Bij de ingang van de kloof was het een drukte van belang! Tot diep in de kloof overal kraampjes met Marokkaanse hebbedingen die thuis op zolder of in de kast verdwijnen. Tegen de rotswand waren er reclameborden opgehangen met namen van hotels die ze tegen de eens zo indrukwekkende rotswand aangebouwd hadden. Door de kloof stroomt een riviertje waar her en der auto’s in geparkeerd stonden die hun wekelijkse wasbeurt kregen. De gezinnen in de kloof hadden bezit genomen van de drooggevallen rotsblokken en vermaakten zich zo te zien prima met de meegenomen etenswaren en vulden ondertussen hun flessen met het opwellende bronwater. Wij hebben vanaf een uitgehakt terrasje in de rotswand dit vrij onschuldige vermaak maar eens rustig gade geslagen. Maar naar de magie die ons volgens de reisgids te wachten stond hebben we verder maar niet meer gezocht. Na een eenzame nacht in het hotel (we waren de enige gasten) hebben we onze reis voortgezet op zoek naar de duizend en een nacht beleving. Of zijn wij daar toch te Hollands voor??

Nederlandse ontmoeting

Na een paar dagen rondgezworven te hebben in de sprookjesachtige medina van Marrakech hebben we deze bijzondere stad weer verlaten. In de Riad waar we logeerden worden ook Marokkaanse kooklessen gegeven door een Nederlandse dame. We hebben haar heerlijke tajineschotels geproeft. Klaar gemaakt door een paar Marokkaanse dames en de cursisten. Het was een klein duizend en één nacht paradijsje. Iedere ochtend ontbijt op het dakterras. Om even bij te komen van de drukte van de stad werd ons bij binnenkomst een heerlijke geurend en verkoelend nat handoekje aangereikt. Wat een ontvangst en gastvrijheid, daar kan ik nog iets van leren. Marrakesch is een drukte van belang overal mensen, geluiden, trommels, toeters, mensen die je aanklampen met daar doorheen brommertjes die keihard rijdend en toeterend door de mensenmenigte scheuren. Midden in dit eindeloze gewoel liep ik nog een collega tegen het lijf in de koranschool. Het was een leuke ontmoeting en onder het genot van een glaasje mintthee hebben nog spannende reisverhalen uitgewisseld op het Jemaalel Fna plein waar alle mensen uit alle hoeken van de wereld lijken samen te stromen. Ondertussen zijn we aangekomen in Ouarzazate de poort naar het diepe zuiden. Hier begint het zand het te winnen van de palmbossen, de eerste uitlopers van het Atlas gebergte hebben we al gezien. Ook hier in het bikershome was de ontvangs gastvrij. Het motor onderkomen wordt gerund door een Nederlander die hier op een van zijn vele reizen is blijven hangen. We werden meteen mee genomen met zijn gezin naar een kleine waterpoel in de buurt, om even heerlijk af te koelen van de reis en het eerste woestijnzand van ons af te spoelen. Morgen weer verder naar de vallei van de Dades. Daar ligt vast nog veel meer moois op ons te wachten en wie weet nog meer verrassende ontmoetingen.

Medelanders

Motorrijden in Marokko is even iets anders dan op de A58. Tijdens je motorexamen heb je geleerd wat jou plaats op de weg is en daar houdt iedereen zich over het algemeen wel aan. Hier liggen de zaken effe anders. Er is over het algemeen een vrij smalle weg en die is voor iedereen toegankelijk die zich ook maar op de een of andere manier voortbeweegt. Er is wel een soort verdeling heb ik ondertussen gemerkt. Het tegemoetkomend verkeer rijdt over het algemeen in het midden op de streep. Dat betekend dat ik ook maar vlak langs de streep ben gaan rijden omdat ze mij anders net niet zien achter de brede rug van Aad . Met als gevolg dat ik al regelmatig belaagd ben door allerlei tegemoedkomende kamikaze piloten. Ook komt het voor dat als ik plotseling opduik achter de motor van Aad, ik de tegenligger zo veel schrikt aanjaag dat hij al slingerend zijn weg moet vervolgen. Rechts van de weg rijden is ook geen optie omdat daar zich het langzame verkeer bevindt. Denk aan ezels met enorme balen hooi, fietsers, karretjes met allerlei handel en verder nog groepjes mensen die ergens op wachten. Soms liggen er ook groepjes honden te luieren, waarvan ik denk dat het reutjes zijn. Het is mij namelijk opgevallen dat de mannen hier voornamelijk hun tijd doorbrengen met thee drinken en mensen kijken op een terrasje. Verder zijn de wegen oké. Het is goed aangegeven waar je naar toe moet, behalve dan in de steden daar moet je het verder zelf maar uitzoeken. Gelukkig spreken we beide geen Arabisch, Spaans of Frans en in Marokko spreekt men nauwelijks Engels dus dat brengt ons weer op zeer onverwachte plekken. Vaak zeer verrassend en weg van meeste toeristen. Alhoewel de toeristen die we hier tegenkomen zijn over het algemeen Marokkanen zijn met een Nederlands, Duits, Frans of Italiaans kenteken. Dat maakt het straatbeeld hier wel zeer kleurrijk en het leuke is! dat wij “Medelanders” onderweg zwaaien naar elkaar.

Slangengebroed

Het was een prettige motortocht naar Fes. Aad werd onderweg opgeschrikt door een laag overvliegend roofvogel die van de schrik zijn buit (een slang van een meter) vlak voor zijn neus liet vallen. Verder was de weg goed aangegeven en behulpzame verkeerspolitie stuurde ons de goede kant op. Ook in Fes hadden we onze Riad (Lune et Soleil) snel gevonden dankzij een Marokkaanse Nederlander die ons te hulp schoot in de drukte van Fes. Hij regelde een brommertje die voor ons uit reed door de wir war van straatjes om ons vervolgens af te leveren bij zijn broer die wel bereid was voor een paar dirham op onze spullen te passen. Dat was mooi want toen hadden we nog de beschikking over ons geld. Na een heerlijke verfrissende douche in ons nieuwe onderkomen zijn we op zoek gegaan naar een bank, die we ook redelijk snel vonden. Hup pasje er in en…. geen geld niks??? Even onze euro’s voor noodgevallen ingewisseld. Later op de dag toch maar eens op internet gekeken of er soms een internetstoring was ofzo. Maar nee de bedragen die van onze rekening waren afgeschreven kwamen ons zeker niet bekend voor en het bedrag liep net zo snel op als de temperatuur buiten en daar was het ondertussen al 45 graden. Snel gebeld met de bank en daar was het hun tot onze opluchting ook al opgevallen. Dit was niet normaal meer. Onze pas bleek ergens ???? door een bende geskimt. Het slangengebroed!!! En onze rekening was door de bank al geblokkeerd. Ze hadden ons alleen ons nog niet kunnen bereiken. Opgelucht vervolgen we morgen onze weg richting de woestijn. Hoop alleen niet dat daar veel addertjes onder het zand liggen.

Koortsachtig

We zijn allebei gezond! Ik weet namelijk zeker dat we geen Mexicaanse griep onder de leden hebben. Als we niezen dan is het van de kruidige geuren die in de smalle straatjes hangen van Chefchouan. Toen we gisteren de grens over wilden steken tussen Spanje en Marokko werden we eerst naar een soort container gestuurd waar een aardige jongedame ons ondervroeg op verdachte klachten die wel eens op griep konden duiden. No.. ugh ugh? No.. kuch kuch? You hot? Nee allemaal niet, alleen dat laatste. Maar, dat kwam door de 35 graden onder de felle zon in een zwart motorpak. Na de ondervraging mochten we verder lopen en werden we verwezen naar een soort houten sluis. Er stond een man bij in een witte jas, die wat mij betreft meer leek op de plaatselijke slager. Hij wenkte ons door het poortje heen en bij het afgaan van het rode kruis was je gezond. Gelukkig 2X een rood kruis en opgelucht weer verder op jacht naar stempels en andere grensdocumenten. Gisteren zijn we, nog steeds zeer tevreden over onze gezondheidsverklaring, optimistich de medina ingedoken. Dit is een wirwar van kleine steegjes, poortjes en een enorme hoeveelheid aan piepkleine winkeltjes. Na een wandeling door de steegjes heerlijk op het plein beneden aan de berg gegeten. Opgetogen aanvaarden we de klim naar boven. Inmiddels donker geworden was het lastig om nog wijs te worden uit de kleine kronkelsteegjes en hadden geen idee meer waar we uithingen. Waar is het hotel en hoe heet dat ook al weer? Niet opgelet!!!! Aad niet ik niet. Tja… en nu? Uiteindelijk maar naar een uitgang gelopen en een taxi aangehouden. Waar naartoe?.. uhhhh geen idee maar rij maar. Aad kon zich nog een naam van een hotel herinneren waar we langs waren gekomen op de motor en ik kon nog ergens in een donker hoekje van mijn hersenpan bedenken dat ik vlak bij ons hotel een bord camping had zien staan. Dat hebben we toen maar in het oor van de Taxi chauffeur geroepen, die maar bleef vragen Hotel? Hotel??? Eindelijk na een rit van zeker een half uur links, rechts? door een pikdonker stadje en verlaten weggetjes met een beetje toeval gevonden. Onze temperatuur was aardig gestegen maar niet van de griep! Dat weten we gelukkig zeker.

Hou het hoofd koel

Vertrokken vanuit Rotterdam met alleen een piepklein rugzakje als bagage. Heerlijk geen gesleep en gesjouw met helmen en zware motortassen. Bij aankomst in Marbella konden we zo doorlopen richting de uitgang waar we opgewacht zouden worden door David, onze taxichauffeur. Het is altijd gezellig rommelig bij de aankomsthal en ik vind het altijd weer leuk om naar al die verschillende mensen en begroetingen te kijken. Maar, na twee uur wachten en verschillende telefoontjes via Nederland was ik toch blij dat hij eindelijk in zijn Mercedes met airco opdook. Hij had die nacht brand gehad en was daardoor onze afspraak vergeten. Gelukkig ging de reis weer vlot verder richting de motoren die bij hem in de garage op ons stonden te wachten. Daar aangekomen snel omkleden en op pad… dachten we, nee dus, mijn helm was foetsie nergens te bekennen. Nadat we van de eerste verbazing waren bekomen zijn we maar weer in de taxi gestapt en op zoek gegaan naar een motorzaak. Gelukkig was David erg behulpzaam en na een uurtje waren we 223 euro armer maar wel weer in het bezit van goedgekeurde helm. Ondertussen de telefoon gepakt en de verzekering gebeld. Na eerst even contact te hebben gehad met de buurvrouw in Nederland of ze even door het raam van de schuur wilde kijken of hij daar toevallig toch niet per ongeluk ergens achtergebleven was. De verzekering wist ons te vertellen dat zonder Spaanse aangifte de kans op een vergoeding nihil zou zijn. Tja, wat nu want uren wachten op een alleen maar Spaans sprekend politiebureau zagen we eigenlijk niet zo zitten. David schoot te hulp, belde een paar (politie)vriendjes die om bij te klussen bij zijn autoverhuurbedrijf werkten en vertelde ons dat die ook er voor zouden zorgen dat we snel geholpen zouden worden als we ons zouden melden bij zijn garage. Wij op pad, en ja hoor, even later werden we bij de garage opgehaald door 2 politie agenten op de motor. Eentje voor en eentje achter ons en zo mee naar het bureau, geweldig! Wij spraken geen Spaans en zij geen Engels maar toch veel papieren en heel veel stempels gekregen voor de verzekering! Na 5 minuten werden we met een ferme handdruk nog een goede reis gewenst en konden we toch nog vertrekken richting de ferry waar we oververhit aankwamen maar die dag toch nog het ruime sop konden kiezen.

Twins op reis

Morgen reizen we naar Marokko, Al-Jazirat, Al-Maghreb “het eiland van de ondergaande zon” zoals de Arabieren het land doopten. Volgens de reisgidsen die ik afgelopen winter doorgeworsteld heb moet het een fascinerend land zijn. Ik ben benieuwd welke indrukken en avonturen ons nu weer te wachten staan. Eigenlijk is onze vakantie al een paar weken geleden begonnen met het inpakken van onze motoren. Want dit jaar gaan we in plaats van een motor te huren in het vakantieland van onze keuze op onze eigen Africa-Twin. Dat was even een gepuzzel. Want hoe krijg je de Twins op plaats van bestemming zonder er zelf op de motor naartoe te moeten rijden. De trein die gaat maar tot aan de Frans-Spaanse grens. Het vliegtuig, beetje veel geregel en het begon aardig in de papieren te lopen. Uiteindelijk via internet had Aad een adresje gevonden van ene meneer Jan. Een verhuisbedrijf die op Spanje rijdt en onze Twins wel mee wilde nemen. Eigenlijk zag ik het eerst niet zo zitten en zag al allerlei doom scenario´s voor me. Vrachtwagen overvallen en al onze motorspullen ergens in de aanbieding op de Franse zwarte markt of de motoren niet naar het zuiden getransporteerd maar ergens naar het hoge noorden richting de Oekraïne of zo. Aad -de rasoptimist- wuifde al mijn zorgen weg en zette het plan door. En zo kwam het dat 3 weken geleden onze Twins opgehaald werden door een klein vrachtwagentje met een chauffeur met een zwaar Russisch? accent. Aad verzekerde mij dat ze uiterst zorgvuldig met onze spullen omgingen. Ja tuurlijk, schoot er door mij heen, dan brengt het nog meer op. Maar gelukkig kwam na een paar dagen het verlossende telefoontje. En wat bleek! De chauffeur die ze mee genomen had naar Spanje was een goede bekende van Aad uit de vervoerswereld en hij verzekerde ons dat de Twins zonder schade keurig waren aangekomen in Marbella. Opgelucht vertrekken we morgen naar Malaga en worden daar ook nog opgehaald door iemand van het verhuisbedrijf om ons vervolgens keurig af te zetten bij de loods waar ze met al onze bagage veilig geparkeerd staan. Fantastisch geregeld! Vol vertouwen in mijn medemens gaan we op stap richting een land wat volgens de reisgidsen geleidelijk aan zijn mysteries zal prijsgeven aan ons. Ben benieuwd..

Afrikaanse stoelen dans

Op dit moment zitten we weer vol van nieuwe ervaringen en Afrikaanse indrukken op ons eigen eiland, Schouwen Duiveland. Onze rugzakken vol met herinneringen, mooie schelpjes en andere souvenirs slingeren nog rond in de gang. Ik kan er nog geen afscheid van nemen. Afrika was een ervaring die moeilijk te beschrijven is in een paar simpele regels en de overgang naar de frisse Zeeuwse zeelucht is te groot. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we weer op Zeeuwse bodem zijn aangekomen want het had niet veel gescheeld of we hadden nog ergens in Addis Ababa rondgehangen. Het leek allemaal zo voorspoedig te gaan tijdens onze terugreis maar bij de derde overstap kwam er toch een klein duveltje uit een Afrikaans doosje. Het begon allemaal al een beetje scheef te lopen op de luchthaven van Dar es Salaam. Bij het inchecken kreeg de mevrouw achter de computer het ding niet goed opgestart en werden wij uiteindelijk op pad gestuurd met de mededeling dat wij onze ticket voor de volgende aansluitende vlucht wel zouden krijgen op de luchthaven van Addis Ababa. Daar eenmaal aangekomen werden alle passagiers opgevangen in een soort wachtruimte waar we opgewacht werden door personeel van Ethiopian Airlines. Een hoop drukte van passagiers die al duwend en trekkend tickets wilden bemachtigen. Ook wij hebben ons toen maar in de strijd geworpen alleen zonder het gewenste resultaat. Volgens de grondstuward stonden wij niet op “de lijst” en mochten daarom ook niet verder reizen. Wij bleven eenzaam achter in de wachtruimte en iedereen die wij aanklampten om hulp stond ons even te woord glimlachte dan vriendelijk en liep vervolgens weg. Uiteindelijk kregen we iemand te pakken die ons een stand-by ticket aanbood. Anders gezegd … hopen dat er iemand niet komt en zo ja mag je mee en anders zit je 2 dagen vast in Addis Ababa (volgende vlucht ging pas op donderdag). Aangezien we gewoon geboekt, betaald en onze vlucht herbevestigd hadden zijn we maar veel in de weg gaan staan bij de incheck bali en hebben we…nou ja vooral Aad…. 2 uur lang de achtervolging ingezet bij de man die ons uiteindelijk een instapkaart moest geven. Uiteindelijk kwamen we er achter dat er nog 5 plaatsen vrij waren en er 6 mensen stonden te wachten om nog mee te mogen. Het bleef spannend tot op de laatste seconden voor vertrek. Aad stond te onderhandelen met een gezinnetje om het kind wat ze bij zich hadden op schoot te nemen zodat er een extra plek vrij zou komen, ondertussen liep hij ook nog een mannetje te bedreigen die aanstalten begon te maken om onze bagage weer uit het vliegtuig te halen (mannetje was wel een kop kleiner). Het vliegtuig begon ongeduldig zijn motoren te starten en de slurf waaraan hij vastzat stond op het punt losgekoppeld te worden, op dat moment besloot men om ons in te laten stappen en het verder maar te regelen in het vliegtuig. Ergens waren nog stoelen over???? Eenmaal binnen bleek dat er een veel te dikke man met een veel te dikke koffer overgeplaatst was naar de business class. Hij paste niet in de stoel en de koffer niet in het rek. Na nog een kleine stoelendans met een Australiër en een Italiaan kwamen we wonder boven wonder naast elkaar te zitten en konden we eenmaal in de lucht opgelucht beginnen aan onze reis naar huis. Op weg naar ons volgende avontuur. Maar dan wel weer op mijn eigen vertrouwde Africa Twin want daar heb ik geen in of overstap ticket voor nodig…. broem, broem motor starten en gaan…… ik kijk er al naar uit!!!!!

kijkje op Zanzibar

Heel vroeg in de ochtend met de Dhow vertrokken naar Zanzibar. Het was een prachtige zeiltocht op een houten bootje met een simpel zeil vastgemaakt aan een boomstam, maar na 6 en een half uur en een inktvis maaltijd aan boord toch uit eindelijk aangekomen in Stone Town. Een bruisende stad vol restaurantjes en straatverkopers, het is een stad die bol staat van allerlei culturen en handelswaar. Portugezen, Britten en vooral veel Arabische invloeden beheersen deze warme stad vol contrasten. Het is heerlijk om rond te dwalen in de smalle straatjes en je te vergapen aan alle souveniers die je straks weer thuis doen herinneren aan je reis naar Africa. Ondertussen zijn we via de kirki’s rode franjeaap aangekomen op onze strand bestemming. De apen zouden een bijzonderheid zijn. Ik had er heel veel van verwacht en had er dus wel een warme tussenstop voor over. Maar aangekomen bleek het te gaan om een piepklein stukje aangelegd bos met 6 apen die rustig zaten te ontbijten en knaagden aan een paar verse groene blaadjes. Intree 5 euro met gids, gelukkig gaat er een gedeelte naar een goed doel zo werd ons verzekerd en ik heb toch nog een mooie foto van een bijna uitgestorven apensoort. Het is hier op het strand wel heerlijk toeven en interessant om te zien hoe de plaatselijke bevolking zijn vis vangt met behulp van bootjes gemaakt van een uitgeholde boomstam en als zeil aan elkaar genaaide rijstzakken. Rustgevend deze omgeving waar luxe ver te zoeken is (behalve in de resorts) en een mooie afsluiting van een vakantie met heel veel Africaanse indrukken en een douane stempel van Zanzibar in mijn paspoort. Altijd leuk voor later

pole pole

We hebben de Kilimanjaro verlaten en zijn na een busrit van 5 uur en een autorit van 2 uur over een zeer hobbelige weg aangekomen in Bogamoyo. Wat in het Swahili betekend “laat uw hart achter” of ik hier mijn hart achter ga laten denk ik eigenlijk van niet. De stad is in zwaar verval geraakt. Tijdens onze fietstocht door het stadje bleek dat de ooit zo imposante gebouwen uit de ivoorhandel en slaventijd flink verwaarloost zijn. Ze zijn hoofdzakelijk ingestort, houtsnijwerk is aangevreten om nog iets van de oude grandeur terug te vinden moet je goed je best doen. Anderhalf miljoen oost-Afrikaanse slaven werden vanuit deze stad samen met het buit gemaakte ivoor naar Zanzibar getransporteeerd. Het verbaasde mij dat er van deze slavenhandel niet veel meer te zien was. Ik verwachte een stuk geschiedenis te vinden, maar daar was niet veel meer van over op een enkele slavenketting na in een klein museumpje van de Holy Ghost Mission. Het leek er op dat niemand zich er ook echt voor intereseerde of zich druk maakte over het verval. Ook onze gids van de mission, met wie we de fietstocht maakte haalde regelmatig zijn schouders op over de verwaarlozing. Waarschijnlijk is het mijn Westerse aard dat ik denk dat je zuining moet zijn op je geschiedenis. Nu is het zo dat het mij nog niet is opgevallen dat de mensen zich hier niet snel druk maken. De stadjes waar we doorheen rijden zien het allemaal hetzelfde uit. Alles onder het stof van de rode aarde, wat zelf in elkaar getimmerde huisjes van planken en golfplaten met daar in een handeltje gevestigd. Spelende kinderen rondom een groepje volwassennen die de hele dag zitten en wachten op de dingen die komen gaan. Als wij Westerlingen vragen stellen over hoe laat? wanneer? hoe lang? dan worden wij glimlachend bekeken over zoveel ongeduld. Het zijn geen vragen die je stelt. Je gaat weg en als je aankomt dan ben je er. Zo simpel is dat… ze hebben er zelfs een woord voor uitgevonden “pole pole” het is een prachtig woord en ik ga hem als souvenier mee nemen uit Afrika naar ons jachtige westen…. heerlijk pole pole …daar ga ik heel oud mee worden

jachtinstinkt

Stof, zand en geen plek om je eens even lekker op te frissen. Het is niet de moeite waard om schone kleren aan te trekken, waardoor we er uitzien als een stelletje beesten. Maar gelukkig valt dat hier niet op, alles en iedereen zit onder een dikke rode stof laag. Het kamperen in de bush was fantastich en we zijn een hele ervaring rijker. Samen met de bushmen zijn we op jacht geweest. ‘s morgens vroeg zijn we gewapend met pijl en boog achter de Dik- dik en apen aan gerend. Het was een heel spannend spektakel vooral omdat die apen blijkbaar slimmer waren dan de bushmen. Ik weet niet of dat kwam omdat de bushmen stijf stonden van de marihuana, daarbij denk ik dat wij westerlingen te langzaam zijn en al te ver af staan van ons jachtinstinkt. Maar spannend en leuk was het wel even terug naar de tijd dat je als kind met pijl en boog door de bossen aan het rennen was…heerlijk genieten! Om ons toch tevreden te houden schoot een van de bushmen toch nog een duif uit de boom die hij vervolgens met zijn tanden de nek doorbeet… plotseling begon ik te verlangen naar de voorverpakte worst van Albert-Heijn

vrouw op jacht

Het eerste deel van ons Tanzania avontuur zit er op. Net lekker schoon gedoucht. Het safarie zand en stof zat tot achter mijn oren. Het gebied waar we 5 nachten hebben gebivakeerd in een tentje sprak een ieder van ons tot de verbeelding. Met een vierwiel aangedreven voertuig zijn we op pad geweest en hebben midden tussen de wilde dieren in een klein koepeltentje een poging gedaan om te slapen. Overdag veel olifanten, giraffen, apen, gnoes, veel luierende nijlpaarden en andere beesten gezien. Met als een van de hoogte punten een groepje leeuwinnen die op jacht was naar een wrattenzwijn die niets vermoedend in hun vooraf opgezette val kwam lopen. Het was adembenemend om te zien hoe de jacht in zijn werk ging. Voor ons mensen wel lekker veilig vanaf de auto met open dak. We zaten eerste rang en gokten op de leeuwen dat ze het spel zouden winnen….. helaas het zwijn was slimmer. En wij waren teleurgesteld, zou dat nou ons oude jachtinstinct zijn? Later die dag zagen we gelukkig nog 3 leeuwinnen die net een flinke prooi gevangen hadden om die vervolgens bij vader leeuw weer in te leveren. Mannen eten eerst! Leeuwinnen zijn blijkbaar niet op de hoogte van de laatste emancipatiegolf. Die nacht heb ik zo mijn eigen avonturen beleeft. Nog vol van alle indrukken zijn we vroeg gaan slapen in ons kleine tentje midden in de bush. Plotseling werd ik wakker van een gebonk tegen mijn tent. snuifende geluiden en een zwiepende staart boven mijn hoofd. Ik bleef stil liggen luisteren in het pikkedonker en bedacht wat het allemaal kon zijn…. ik heb veel fantasie in het donker…… ik bedacht me dat het wellicht erg groot moest zijn. Het was een flinke bonk en het staart gezwiep hield aan boven mijn hoofd. Opeens dacht ik als het gaat zitten ben ik plat en ben vervolgens gaan slepen met mijn rugzak om een beetje ruimte tussen mij en het beest te krijgen. Ik voelde mij een vrouwmens in nood en manlief bleef lekker doorronken net als die leeuw van die middag daarvoor. Na een slapeloze nacht was ik toch wel nieuwsgierig wat mij zo op hol had gejaagd Er lag de volgende ochtend een lekkere verse hoop naast onze tent en de wachter die ik er bij heb geroepen wist mij te vertellen dat het een zeer onschuldige zebra was geweest. Ik heb die dag goed opgelet tijdens de gamedrive “een zebra gaat niet zitten”

Net als thuis

Na een voorspoedige reis geland bij de Kilimanjaro en direct doorgereden naar Arusha. Een prima hotel van een Franse eigenaar die zijn personeel de opdracht heeft gegevem om het restaurant vandaag te versieren met linten en strikken in de Franse nationale kleuren. 14 July zal gevierd worden of je nou midden in Afrika zit of niet ! Het maakt mij niet uit de Franse keuken smaakt prima onder de Afrikaanse sterrenhemel en morgen vertrekken we naar de bush. Het stadje Arusha hebben we vandaag bekeken en een rondleiding gehad van een plaatselijke gids die ons ” het” hoogtepunt van de stad liet zien … een Indiaanse Sikh tempel. Stonden we toch nog onverwacht even midden in India de eer te bewijzen aan een goeroe die levensgroot vanuit de tempel ons westerlingen streng aan zat te kijken. Aad heeft van schrik 5 euro geschonken aan het ziekenhuis in aanbouw. Bij de volgende dienst zullen wij genoemd worden! Er kan deze reis denk ik nu niets meer mis gaan. Gelukkig hebben we vandaag ook nog wat op straat rond gezworven en werden we vaak aangeroepen met Mama mama of jambo jambo met als doel een leuke Maasai armband te kopen…heerlijk ik voel me al weer helemaal thuis……..

Wij(s) zijn op reis

Nog 5 uurtjes en we vertrekken naar Brussel. Daar staat het vliegtuig voor ons klaar om ons via Ethiopië en Kenia naar Tanzania te brengen. Dit lijkt simpel maar dat is het niet! Er staat nog een rugzak en daar moesten spullen in voor de reis. En dat is ieder jaar weer een bijzondere opdracht. Andere jaren was deze opdracht wel wat duidelijker. Gewoon voor alle weertypen motorspullen mee, veel t-rips om de ter plaatse gehuurde motor met plunjezak op de weg te houden. En niet te vergeten helm en stevige laarzen om aanvallen van wilde honden van ons af te slaan. Dit jaar is dat niet aan de orde. Ik vrees dat er meer voor nodig is om een dolle leeuw of een roedel wilde apen van ons af te schudden. Afrika we zijn er nog nooit geweest en ik weet dan ook niet wat ik me er bij voor moet stellen. Vandaar dat ik al een paar keer spullen in mijn rugzak heb gestopt en er ook weer uitgehaald en er weer uit of in. Wanhopig heb ik gisteravond mijn probleem op tafel gelegd en de generatie Einstein (jongeren geboren in de jaren 80) wist raad. Natuurlijk! laptop er bij en Googelen maar! Op alle vragen een passend antwoord en mijn rugzak was zo gevuld met het juiste outfitje voor donker Afrika. Ook het Palm zakcomputertje gaat mee zodat we zelfs midden in de bush bij een olifanten aanval snel even kunnen kijken wat te doen. En nu maar hopen dat die wilde apen en olifanten ook goed zijn in geprogrammeerd.

terug naar het laagland

De weken die voorbij gevlogen zijn waren een goeie investering van onze tijd. De afgelopen 3 weken hebben we zoveel gezien en meegemaakt. Dat ik af en toe mijn foto´s terug moet kijken om mij alles goed te kunnen herinneren. De mensen en het landschap iedere dag weer anders. Vandaag nog even een laatste bezoek gebracht aan het klooster van Arequipa en afscheid genomen van deze bijzondere stad met zijn honderden gele taxi´s die zich als mieren een weg banen door de smalle straatjes. Nog een uurtje en we gaan dit droge hoogland verlaten en op weg naar ons eigen kikkerlandje op zee niveau. Waar vast een nieuw avontuur op ons wacht..

Hoe hoog kun je gaan

Elke rit die we maken blijft Peru ons verassen door zijn eindeloze wisselende landschappen. Het hoogste meer ter wereld het Titicacameer begroette ons al vanuit de bergen. Het lag er mooi bij en de rit van 400 kilometer was de moeite waard geweest. De dagtrip van de volgende dag stelde ons niet teleur. De mensen die op de rieten drijvende eilanden wonen zijn heel bijzonder en gastvrij. Ik heb er bewondering voor, je zal maar iedere dag een boot van 20 toeristen in je huis en achtertuin moeten ontvangen. Die dan ook nog overal hun camera´s op richten en er lustig op los klikken. Om deze eilanders te steunen en mijn gevoel van inbreuk op hun privacy wat weg te nemen hebben we zo´n geborduurd kleed gekocht waarvan je als je thuis bent niet weet wat je er eigenlijk mee moet doen. Ons lijntje met thuis loopt zoals ieder jaar via internet en Aad zijn telefoon. Telefoon???? floep, foetsie, weg. De hele boot afgezocht, wel 6 x onze tas omgekeerd, maar niks… shit. Er zat niets anders op dan aangifte te gaan doen bij de politie voor de verzekering (De telefoon is van Aad zijn werk). Omdat aangifte doen in het Spaans een heel karwei is en wij alleen nog maar eten kunnen bestellen en iemand een goedendag kunnen wensen in het Spaans. Hebben we de hulp ingeroepen van de zoon van de hotel eigenaar. Hij vertaalde voor ons de aangifte en we konden hem om stipt 7 uur ophalen. En wij waren daar uiteraard op tijd. Het was net wisseling van dienst toen wij binnen kwamen. Er stonden 8 agenten als playmobiel poppetjes op een rij met een agent met belangrijk hoofddeksel er voor. Zij riepen leuzen en wensten elkaar een buenos noches (een goede avond). Wij mochten na deze ceremonie plaats nemen in een hokje met ooit eens geel gesausde muren en linoleum die vast ooit eens geglommen had. In deze kale ruimte mochten we plaats nemen op een versleten bankstel wat in Nederland ook de kringloop winkel niet meer in komt. De agent die met onze aangifte zat te stoeien op een computer uit ver vervlogen tijden deed zijn uiterste best om alles netjes voor elkaar te krijgen. Hij nam er alle tijd voor om alle Nederlandse woorden goed te spellen. Uiteindelijk was het dan zo ver en het velletje papier verdween ratelend door de printer. Er werden 3 stempels opgezet en Aad dacht klaar te zijn met het zetten van zijn handtekening. Maar nee, ook zijn vingerafdruk kwam onderaan op het velletje te staan en in het schoolschriftje van de agent. De man met de hoge belangrijke pet kwam alles nog even controleren. Na een stevige hand en nog een fijne reis stonden wij weer buiten. Aad met een blauwe vinger van het stempelkussen en ik ondertussen een beetje licht in mijn hoofd. We zaten immers bij het meer op 3800 meter en dat begon bij mij zijn tol te eisen. Toch de volgende ochtend weer op de motor geklommen en op weg de bergen in met hoogste punt 4600 meter. Op naar de Condor vallei! De hoogvlakte heb ik ervaren als een desolate omgeving. Veel wilde zwerfhonden en geen groen grassprietje te zien. Zelfs geen cactus. We zijn gestopt bij een “restaurantje” waar veel vrachtwagens stonden. Wij hebben ondertussen geleerd als er vrachtwagens staan dan kun je er goed eten en wij hoopten daar benzine te kunnen krijgen want wij waren zo goed als leeg gereden. Door de hoogte was mijn lichamelijke conditie ook leeggelopen en ik voelde mij met het uur zieker worden. In elkaar gedoken zat ik aan het houten tafeltje in het schamele restaurantje. De mevrouw die dit kleine onderkomen voor chaufeurs beheerde en voor hen zorgde bleek een vrouw uit duizenden. Ze sprak ernstig tegen Aad en mij in het Spaans en ook de chauffeurs waren het zo te zien roerend met haar eens. Ik kreeg een kop cocathee met citroen tegen de hoogteziekte en een vriendelijk klopje op mijn rug. We hebben toen.. Of eigenlijk Aad.. want ik kon niet meer helder denken… besloten om de Condor vallei maar te laten voor wat hij was en we zijn afgedaald naar beneden. De Condor vogels zullen ook wel op grote hoogte vliegen zonder ons.

spirituele belevenissen

Met de nodige peppillen en andere remmers is Aad weer op de motor gekropen en hebben we onze tocht door de heilige vallei voortgezet. Het was dit keer maar een kort ritje naar een ander gedeelte van de vallei we hadden ons voorgenomen om eerst onze bagage bij het hotel te stallen en dan een rustig tochtje te maken langs de verschillende Inca hoogtepunten. Ons geboekte hotel was tevens een healing en rustcentrum, en volgens de folder deed de eigenaresse ook aan andere spirituele bezigheden. Vol verwachting belde wij aan bij het hotel. Aad kon immers na zijn ziekbed wel wat extra spirituele kracht gebruiken. Het hotel lag ver buiten het dorp midden in de wildernis. Het leek van buitenaf wel op een soort vesting, ik denk dat alle kwade geesten buiten gehouden diende te worden. Het grote metalen hek ging even open en ons werd vertelt te wachten??? Helaas de Engelse spirituele eigenaresse had niet op ons gerekend en we kwamen er niet in. Benggg… metalen deur weer achter ons dicht. Nu zijn we gelukkig zelf nogal helder van geest dus zijn een onderkomen in het dorp gaan zoeken en die vonden we! Na wat hulp van de bevolking werden we gewezen op een knus en gezellig hospedaje. Deze eigenaresse was erg aards en vriendelijk van zichzelf en verwelkomde ons zeer warm. Er was alleen nog een probleempje, om bij haar op de binnenplaats te komen waar wij onze motoren konden stallen moesten we een hele drukke toeristen markt over. Overal Inca´s met spullen op kleedjes en in kraampjes. Het was een gekrioel van allerlei mensen van jewelste. Wij werden met veel aanmoedigingen en plezier het plein overgeloodst en via een klein schuurtje kwamen we uit op de binnenplaats. Heerlijk, het was net een oase waar we onverwacht terecht kwamen. We hebben genoten van ons onderkomen en het gezin van mevrouw Maria. De volgende ochtend (zondag, en dat betekend een extra drukke markt). Uit de hele omgeving komt iedereen die maar wat te verhandelen heeft daar samen. Op deze markt komen busladingen toeristen af. Om onze reis te kunnen vervolgen moesten we dus die ochtend via deze overvolle markt weer weg. Volgens mevrouw Maria geen probleem! Via het schuurtje konden we niet meer weg want dat was inmiddels ook omgetoverd tot winkel en daarom mochten wij via haar receptie naar buiten. Alle stoelen en tafels aan de kant en met een beetje duw en trekwerk en vooral veel gelach van de omstanders stonden we weer buiten. Daarna moesten we nog via de markt en een super glad, steil paadje zo’n 30 meter naar beneden met als laatste hindernis een haakse hoek om een kraampje met Inca sieraden heen. En daar gebeurde het. Ik kwam aan met volle bepakking en wilde over het toch al gladde oppervlak een bocht maken. Het was nog 5 meter naar de uitgang… daar stond een man op leeftijd “Ik ga niet opzij!!” siste hij tegen zijn vrouw en bleef midden in het pad staan. “Ze mogen hier niet rijden!! Ik ga niet opzij!!”. Ik toeterde even om duidelijk te maken dat ik echt even deze bocht af wilde maken en dit was voor de vrouw blijkbaar het teken om achter haar man te gaan staan en mij misprijzend aan te blikken. Ik heb toen mijn helm even omhoog gewipt en in onvervalst ABN verteld wat ik van deze actie vond. Hahahaha, dat gaf een onverwachte wending aan de zaak! Help, een landgenoot… alle griezels en nog op een motor ook. Het echtpaar stuiterde van schrik achteruit de kraam in. En wij konden na nog een paar spirituele woorden van Aad onze weg vervolgen…

hotel op stelten

Ik kom nog even terug op de “boerenschuur” uit mijn vorige stukje. Het hotel zat dus vol en wij begrepen van de mevrouw van het hotel dat wij niet voorkwamen op haar lijst van boekingen. Na wat heen en weer gebel met het boekingsbureau bleek dat wij naar een ander hotel moesten. Geen probleem dachten wij en gingen weer op weg. Alleen bekroop mij toen al het gevoel van ??? hoezo richtig station?? Zijn daar nog hotels dan ??? Wij waren al eerder aan het eind van deze stoffige doodlopende weg geweest en hadden daar niets anders aangetroffen dan een treinstation met een hoop marktkraampjes en veel stoffige toeristenbussen en toeterende taxi´s. Toch maar doorgezet en jawel hoor achter al dit gekrioel vonden wij het bewuste hotel en ze hadden nog op ons gerekend ook! Onszelf en de motoren door de vele kraanpjes en mensen geperst en we konden via een klein bruggetje naar binnen. Daar eenmaal aangekomen moesten we via een smal paadje naar de plek waar we de motoren konden neer zetten. Toen gingen er bij mij al wat meer alarm bellen rinkelen. Waar we moesten parkeren was een waar knollenveld van stenen en het koste ons veel heen en weer gedoe om de motor zo neer te zetten dat wij hem de volgende dag ook nog rechtop aan zouden treffen. Mijn besluit stond toen al vast…. ik ga eerst in die kamer kijken voordat ik met onze bagage ga slepen. De jongeman die ons vol verwachting de kamer liet zien heeft denk ik nog steeds niet begrepen waarom wij weer alle moeite gingen doen om weer uit het knolleveld van stenen te vertrekken. Maar de kamer was een soort jeugdherberg uit de jaren 60 met 4 bedden en een vage badkamer. De jongeman begreep ons niet, zijn enige 2 gasten! en een kamer met direkt uitzicht op de spoorrails waar de hele nacht treinen over heen denderen. Wat wil je nog meer! Gelukkig voor ons had het hotel dat ons eerst niet wilde hebben nog een kamer in aanbouw over. Er stond al een bed en dat was wat ons betreft genoeg. Die kamer mochten wij wel hebben van de hotel mevrouw. En daar zitten we nu, tenminste…. Aad ligt er al de hele dag, want die is ondertussen flink ziek geworden van een vanille toetje en brengt zijn dagen door tussen bed en toilet….. maar wel in een mooie nieuwe kamer. Dat dan weer wel.

regenboog gevoel

We hebben het drukke Cusco verlaten en de rust van de heilige vallei opgezocht. Met de Machu Pitchu als kloppend hart in het midden. Alles draait hier om de geschiedenis van de Inca`s en de Spanjaarden die hier flink tekeer zijn gegaan toen ze hier voet aan wal zetten. De pracht en praal die vooral te zien is in de vele kerken die gebouwd zijn op de overblijfselen van de Inca bevolking schittert je tegemoet als je een kerk gaat bezoeken. Gejat goud dus van de Inca´s zie je overal terug in de vele beelden en andere heilige voorwerpen. Ik kijk met gemengde gevoelens naar al die heiligheid. Gelukkig hebben de Spanjaarden op hun rooftochten en de drang om de Inca´s te bekeren niet alles kunnen vinden en vernietigen. De Machu Pitchu was dan ook de moeite van het vroege opstaan waard. Om 6 uur met de trein mee voor een rit van 4 uur door de heilige vallei. Uiteindelijk kom je aan op een bergtop en kun je je er geen voorstelling van maken dat daar ooit mensen zo´n stad hebben kunnen bouwen. Wat ik wel fijn vond is dat er niets bekend is over de geschiedenis van deze stad en zijn bewoners. Je kan er dus gewoon terwijl je daar loopt een beetje mijmeren en een eigen invulling geven over hoe ze daar hebben geleefd en wat de functie is geweest van de steenhopen die er liggen. Was deze steen bijvoorbeeld een wasplaats of hebben ze hier geofferd aan de goden hebben ze hoofden afgehakt of harten uitgerukt. Heerlijk om daar rond te lopen! Volgens de Inca’s is in deze vallei de regenboog geboren en ik geloof het ook. Alle ingredienten die daar voor nodig zijn die zijn hier aanwezig. Het rood van de aarde de strak blauwe luchten en de kleurrijke bevolking maken dat je er een regenboog gevoel van overhoud. Ook op de momenten dat het even tegen zit als je geboekte hotel vol zit en je in een soort boerenschuur gedropt wordt of je halverwege de terug reis met de trein er uit moet (reden nog steeds onbekend) en het verder zelf maar uit moet zoeken. Het regenboog gevoel van Peru kan voorlopig niet meer stuk.

warmte in de navel

Na 1800 kilometer avontuur, uiteindelijk aangekomen in de navel van de wereld, Cusco, het Inca paradijs. De hoogvlakte was een belevenis, ijs en ijskoud. Wind die je vingertoppen deed bevriezen en nergens een plek om even bij te komen. Ik had mij erg verheugd op deze rit en wilde mooie plaatjes schieten van de vlakte met al zijn groen blauwe meren, bevroren bergtoppen en de lama´s die er rond dwalen. Door de ijzige kou is er niet veel van terecht gekomen. Er liep over de vlakte een groepje verdwaalde lama´s, de rest zat denk ik ook lekker bij de kachel. Ik heb 1 keer de moed gehad om van de motor af te klimmen en met mijn verkleumde lijf een plaatje te schieten van een groepje verdwaalde lama´s. Zelfs mijn motor kreeg kuren en kreeg door de 4300 meter hoogte onvoldoende lucht met het gevolg dat er uit mijn uitlaat kilometers lang een feestelijk geknal te horen was. Om mij tegen deze kou te beschermen heb ik zoals iedere toerist in Peru, mijzelf een echte wollen Inca muts aangeschaft kompleet met oorwarmers een gekleurde kwastjes. Aangekomen in het hotel ben ik onder de wol gekropen met mijn lange thermobroek aan en heb mijn Incamuts opgezet om weer een beetje mens te worden. Volgens Aad is het nu wel definitief gedaan met ons seksleven. Onderweg is het nog steeds oppassen geblazen. Ook al zijn de wegen geweldig en rijden wij vaak alleen een ongeluk zit in een klein hoekje Of liever gezegd achter elke struik schuilt gevaar! Reden we net lekker in het zonnetje springt er van achter een bosje vlak voor Aad zijn motor een overspannen stier op de weg. Aan de stier zat een lang touw met een man er aan. Hij had duidelijk de stier niet in bedwang en man en stier vlogen over de weg. Net als wij, slippend in de remmen kwamen we nog net op tijd tot stilstand. Oog in oog met een dolle man en stier. We hebben ons later nog afgevraagd hoe je het de verzekering en je vrienden uit gaat leggen als het verkeerd afgelopen was. Dat je een ongeluk heb gehad omdat je besprongen bent door een overpannen stier. Het is fijn om nu even in de navel van de wereld tot rust te komen. Een lekker warm plekje om bij te komen op weg naar nieuwe avonturen.

iedereen aardig

Geen kilometer en dag is hetzelfde in de 6 dagen dat we nu aan het reizen zijn. Het landschap, het weer, het wisselt soms met het uur. De mensen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam. Wat wel eens tot grappige situaties leidt. Als we de weg vragen (en dat doen we regelmatig want de bewegwijzering moet hier nog uitgevonden worden) raken we meestel verstrikt in een handen en voeten gesprek waar niet uit te komen is. Zodoende zijn we gisteren op een weg terecht gekomen die ons regelrecht een enorme zandbak in dreef. Kilometers zand en enorme zandduinen waar niet doorheen te komen was. Het ging goed tot dat ik mezelf en de motor ingegraven had in het zand. Plop en … zandhappen maar. Gelukkig kwam er al snel redding vanuit het niets…. een man met een brommertje met een kratje groente achterop. De man schudde zijn hoofd en hielp mij weer rechtop en bleef ons trouw volgen de enorme zandbak uit. Aardige mensen! Ook vandaag na een rit van 8 uur dwars door een hoogvlakte waar de lama´s voor je wielen sprongen, kwamen we aan in een agrarisch dorpje met welgeteld 2 hotels. Het is een dorpje met een kerk en wat huizen en wij dachten 1 benzine pomp. We waren helemaal leeg gereden en morgen moeten we verder voor een rit van 300 kilometer verder de Andes in. Helaas bleek bij de pomp alle benzine op. Tja… wat nu. Ook bij het hotel werden we niet wijzer en kregen we te horen dat er geen benzine te krijgen was. We zijn eerst maar een rondje door het dorp gaan lopen en op zoek gegaan naar Pollo eettentje. Even later waren we weer terug bij het hotel en stopte er een auto achter het hek waar wij onze motoren hadden neergezet. “Zijn jullie Hollanders?” vroeg de lange blonde man die uitstapte… Hij was met zijn Peruaanse gezin op stap geweest en hij wees ons de weg naar het eerst volgende benzine station….. En als dat niet lukte zei hij ik heb nog genoeg in de auto krijgen jullie wel van mij… Wij blij en Hollanders zijn dus ook heel aardig.

Horror

Nasca is een plaats waar toeristen neerstrijken om de Nasca lijnen te zien en een bezoek brengen aan de Inca graven. Deze laatste atracttie lag op onze route en die hebben we onderweg gelijk even meegepikt. Om bij de graven te komen moet je eerst 7 kilometer over een onverhard zandpad waardoor je zelf ook als een stoffige mummie aan komt. Het is een onwerkelijke omgeving midden in een zeer winderige woestijn. Op deze vlakte tref je een aantal gaten in de grond aan met rieten dakjes er boven. In elk gat zit een mummie met wat botten schedels en potten en pannen. Meer valt er eigenlijk niet te vertellen ik had er andere ideeen over na het lezen van de info in de reisgids. Ik zag een vlakte voor me bezaaid met botten en enge mummies. Helaas er viel niets te griezelen. Gelukkig gingen we nog de lucht in om de Nasca lijnen te bekijken. Aad had een goedkope vlucht voor ons onderhandeld (50 dollar in plaats van 60) en met de kriebels in mijn buik stapten we in. Een klein vliegtuigje voor 6 personen zodat we alles goed konden zien. Iedereen bij het raampje! Fototoestel in de aanslag en hup naar boven. Ik denk niet dat vliegen mijn nieuwe hobby wordt. De piloot had er zin in. Rondjes draaien en nog een keer vanaf links en een keer voor de kijkers rechts liet hij ons de aap, de spin, de vogel, en de rest….. van de figuren heb ik na 10 minuten rondcirkelen niet meer gezien. Ik heb naar mijn schoenveters zitten staren en naar het witte plastic zakje. Na ruim 20 minuten weer vaste grond onder mijn voeten “genoeg horror” voor deze dag.

niet meer achterom kijken

Na een dagje de toerist uitgehangen in Arequipa eindelijk op weg. Het was weer even wennen aan elkaar en aan de motor. De eerste kilometers vind ik altijd het zwaarst van de hele vakantie. Niks zit nog lekker, de bagage zakt nog scheef en ik moet wennen aan de motor. De eerste paar kilometers kon ik mijn rem niet vinden omdat mijn valbeugel in de weg zat en ik mezelf. Zweet op mijn rug en mijn zonnebril in het hotel laten liggen. Grrr… gelukkig blijft Aad kalm en is weer terug gereden want zonder zonnenbril door de woestijn gaat echt niet lukken. Verder wel goed voorbereid op pad. Kaarten en route beschrijving in de aanslag voor de eerste 200 kilometer. Na 100 kilometer waren wij het spoor volledig bijster. Er was op deze weg richting de Atlantische Oceaan maar een weg met een afslag die wij wel 4 keer hebben genomen om steeds weer bij het zelfde benzine station uit te komen. Uiteindelijk daar maar gaan zitten met een flesje Inca cola, dat is een of ander super zoet geel goedje maar in tijden van nood en ernstige woestijn dorst meer dan welkom. Met ons boekje “Hoe en wat Spaans” de weg gevraagd aan de eigenaar van het “winkeltje” die ons weer in de goede richtig op weg hielp. Gewoon rechtdoor en niet meer omkijken was zijn advies. Dit advies ga ik deze hele reis maar gewoon opvolgen want ondertussen zijn we 600 kilometer verder en was de reis adembenemend door de woestijn. Het is een vreemde combinatie aan de ene kant van de weg die grote oceaan en aan de andere kant zand, zand en nog eens zand. Afgewisseld met rotsen, super cactussen en grote temperatuurswisselingen. Het was een hele ervaring. Vooral de zandstorm aan de binnenkant van mijn helm gaf mij een hoog Dakar gevoel. Over enkele ogenblikken gaan we niet rechtdoor maar omhoog……. vliegen whaaa . Ik denk dat ik mijn helm maar op zet want volgens de verhalen zijn het toch buitenaardse wezens geweest die die lijnen hebben getekend in de aarde van Nasca. Of toch gewoon maar omhoog kijken en niet meer achterom…..

wakker blijven

Ik ben er in de laatste 35 uur achter gekomen dat als de moderne mens op reis gaat hij vooral veel zit en wacht. Het weekend dat wij uitgekozen hadden om te gaan reizen was het drukste weekend van het jaar. Gekkenhuis op Schiphol ! Onze goed voorbereide en geplande vakantie begon met ruim twee en een half uur vertraging. Dus dat betekende zitten, beetje hangen en wachten tot wij plaats konden nemen in de 3×7 van de KLM. Wij zaten een beetje op hete kolen want wij haddden een uur de tijd om over te stappen op Lima. Gelukkig kregen wij in het vliegtuig te horen dat hij eerder op Lima zou landen dan oorspronkelijk gepland. De piloot wist zeker een kortere route??? Dat was wel goed nieuws want wij gingen er al van uit dat wij onze aansluiting naar Arequipa zouden missen. Met een beetje mazzel en hulp van het KLM grondpersoneel moest het lukken volgens de stuards aan boord. In het vliegtuig nog gebeld met Nederland (5 euro per minuut) dat wij het waarschijnlijk toch zouden halen. Wij werden immers verwacht en opgehaald van het vliegveld. Helaas het liep toch anders. Eenmaal in Lima geland en de bagage opgehaald was er geen KLM gondstuards te bekennen. Gelukkig werden we opgepikt door een vriendelijke Peruaan die ons via een sluiproute naar de bali loodste waar we weer onze bagage moesten inleveren voor de volgende vlucht. Na veel handen en voeten werk werd ons duidelijk dat er helemaal geen vlucht meer ging. Het was feest en start van het Peruaanse vakantieseizoen, dus er werd niet meer gevlogen. Gelukkig liet onze nieuwe vriend het er niet bij zitten en bleef hulpvaardig onderhandelen met de alleen maar Spaans sprekende juffrouw achter de balie. Er werd een oplossing gevonden ! Wij werden op de eerst volgende vlucht geboekt om 4 uur in de ochtend en kregen om de tijd te overbruggen in Lima een nacht in het Sheraton Hotel aangeboden met maaltijd en gratis taxi. Om uiteindelijk mee te kunnen met de eerstvolgende vlucht moesten we nog een hindernis nemen, zo bleek bij het ophalen van de tickets. Ze hadden mij in de 4 uurtjes dat wij lagen te slapen omgedoopt en ik had opeens een andere achternaam. Lok was verdwenen en ik kwam als herboren te voorschijn als Maria met als achternaam Alida. Door deze verwarring toch nog bijna onze binnenlandse vlucht gemist. En zo kwam het dat wij 35 uur onderweg zijn geweest om uiteindelijk op onze eerste bestemming aan te komen. Door het 7 uur tijdverschil alles bij elkaar 4 uurtjes een beetje rommelig geslapen. Gelukkig is alles weer op zijn pootjes terecht gekomen. We zitten nu in een geweldig hotel en hebben ondertusen gedoucht en een beetje bijgeslapen. De zon schijnt en morgen gaan we echt op pad….

Onze motoren in Peru

weer onderweg

Niet dat we van plan waren om het Hollandse weer met ons mee te nemen naar Peru want het was vandaag wat het weer betreft sukkelen geblazen. Wel lekker om ons voor te bereiden op de motorvakantie. Plunjebalen vol gestopt met spullen die we wellicht onderweg nodig zullen hebben. Al weet ik ondertussen uit ervaring dat wat je nou net op een gegeven moment dringend nodig hebt dat dat meestal nou net niet in je bagage zit. Dus ik streef er naar zo min mogelijk mee te nemen. Paspoort, tandenborstel en gaan….. Vanmorgen heb ik nog wel even op de weersatelliet gekeken waar rekening gehouden mee moest worden. 19 Graden in Lima en langs de kust richting Arequipa zware bewolking. Ik heb de Primatour dus maar in de handbagage gestopt om te voorkomen dat ik straks (lees over 13 uur vanaf vertrek Schiphol) tijdens de binnenlandse vlucht spontaan alle beschikbare afvalzakjes ga vullen. Deze tocht die we nu eerst door de lucht doen, gaan we later op grond via de Pan Americana Highway over doen. Volgens de reisbeschrijving heeft het daar in geen 500 jaar geregend. Dus wat die dikke wolken daar doen????

zeewater

Water, ik ben dol op water. Vooral in grote hoeveelheden zoals je dat in een zee aantreft. Het leukste is om even met je tenen te voelen aan de Golf van Mexico of bijvoorbeeld de Indische zee. Of het dit jaar gaat lukken om een dip te nemen in de Grote Oceaan is nog de vraag, Maar de kans dat ik even verfrissing kan zoeken in het hoogste meer ter wereld is wel aanwezig ! We gaan namenlijk dit jaar naar Peru en zullen daar op onze motortocht het Titicaca meer gaan bekijken. Maar voordat het zover is moet er nog het een en ander aan voorbereiding gebeuren. Zo ben ik met mijn conditie nog niet echt opgeschoten. Zit op dit ogenblik al zes weken met twee ontstoken pezen. Dus veel beweging zit er niet in. Ik heb me voorgenomen om in plaats van het hardlopen maar te gaan zwemmen, gelijk een goede oefening voor mijn duik in het hoogste meer te wereld.

nieuwjaar

Het is vandaag de laatste dag van 2006. Buiten hoor ik het geluid van zwaar vuurwerk en opgewonden kinderstemmen. De spanning begint te stijgen en ik verlang naar 2007. Een nieuw jaar vol met verrassingen en nieuwe avonturen. Eigenlijk kan ik niet wachten en kijk daarom vaak op site’s met motorreizen. Vooral de persoonlijke verhalen en foto’s trekken mijn aandacht. Uren kan ik surfen over het net van de ene reis naar het andere. Ongeduldig staar ik naar de foto’s, want eigenlijk wil ik ook weer op reis om onze planeet verder te ontdekken. Maar dat dit niet vanzelf gaat weet ik ondertussen wel. Het vergt het een en ander aan voorbereiding. Het pijl van mijn conditie is nl. aardig gezakt en zal dus de komende maanden weer een beetje opgekrikt moeten worden. Op dit moment ben ik al begonnen met hardlopen (ik noem het zelf hartstrompelen). Want ik loop niet zo hard en de hartslagmeter vertelde mij dat het nu echt tijd geworden is om met mijn luie gat van die bank af te komen. Zucht ….. Dat wordt nog even doorzetten voordat het volgende avontuur van start kan gaan. Dit jaar gaat onze belangstelling vooral uit naar een ander continent, geen Azie dit keer maar Zuid-Amerika ! Maar voordat het zover is………………. nog even geduld

andere wereld

Onze motorreis hebben we weer volbracht. We zijn aangekomen in Bangkok en werden daar volgens afspraak door Rene opgehaald bij het vliegveld. Dat was onze laatste etappe van de Thailand reis. We moesten nog 30 kilometer door Bangkok rijden. Het verkeer is druk veel taxi’s, bussen en heel veel ander verkeer wat zich een weg zoekt door de stad. Het was weer even doorzetten en vooral goed opletten op alle verkeer om je heen en onze begeleider in de gaten houden waar die naartoe ging. Het was die dag heet in de stad en ik kreeg het er warm van Pffff…. Geef mij maar een hobbelige weg door het oerwoud dan deze stadsjungle. Gelukkig hebben we onze motoren zonder (persoonlijke)schade in kunnen leveren en kunnen we terug kijken op een fantastiche rit. We hebben genoten van het land de vriendelijke mensen en mooie schone hotels. Na onze vorige vakantie ervaringen was dit ook wel eens een verademing. Dat je kunt slapen en douchen zonder eerst op jacht te moeten naar allerlei enge kruipsels die zich menen te moeten verbergen in je bed of onder de wc- bril. We hadden met onze reisagent (Rene) afgesproken dat hij een hotel in hartje Bangkok voor ons zou regelen. En daar heeft hij zich aan gehouden. We zitten midden in een wijk met hoeren en Arabieren. Je kijkt je ogen uit. De Arabieren bepalen rondom ons hotel het straatbeeld. Zwaar gesluierde vrouwen en mannen in witte jurken. De combinatie met de dames van lichte zeden is verpletterend. De Arabieren komen hier hun boddy laten checken en hun gebit laten verzorgen. Overal zie je ze lopen met medische dossiers en zakken met pillen. Wat die dames van lichte zeden hier doen hoef ik denk ik verder niet uit te leggen. Bangkok het is een wereld vol met leven en rumoer. Iedere centimeter wordt gebruikt om iets te verhandelen. Als je het in deze stad niet kunt kopen, waar dan wel? We gaan ons nog even vermaken in deze stad om dan tevreden weer terug te keren naar ons dagelijkse leven. Het zal weer even wennen zijn…. boterham met kaas.

van bangkok naar bangkok

Het was weer een hele reis. Zo’ twee en een half duizend kilometer achter elkaar aangereden. De route die we volgens het reisbureau moesten volgen hebben we onderweg gedelete. Daar was echt geen touw aan vast te knopen. Als we deze hadden gevolgd hadden we nu nog steeds in een rondje gereden door Thailand. Op zich is dat niet zo erg , maar iedere dag dezelfde tempel bezoeken en na afloop in het zelfde hotel slapen gaat ook vervelen. Het was af en toe echt zoeken geblazen. De aanwijzingen klopten vaak niet en het leek op dat wij zonder het te weten mee deden in een spannend spel genaamd “zoek het Hotel”. Gelukkig hebben wij deze relatie test met glans doorstaan. Want als je de weg moet zoeken in de stromende regen en tot op het bot nat bent moet je soms wel even iets wegslikken. Want eigenlijk wil je op dat moment maar een ding. Een lekkere zak patat met mayo en een vette fricandel en niet dat bordje rijst met dingetjes wat op je ligt te wachten . Tijdens de reis hebben Aad en ik een soort gebarentaal ontwikkeld om elkaar op dingen te wijzen. Bijvoorbeeld: pas op een gat in de weg , steen op de weg. Kijk uit het is glad ! Vandaag maakte Aad een nieuw gebaar. Hij strekte zijn arm naar links helemaal uit met de handpalm naar beneden en herhaalde dit een paar maal. Ik heb me de hele tijd suf zitten piekeren wat dat te betekenen had…… bij de eerstvolgende stop heb ik hem om opheldering gevraagd.. O, zei hij… ik voelde even of het nog regende. hahahaha. Vaak hebben wij de weg moeten vragen om onze slaapplaats te kunnen bereiken. Dat gaf wel eens verwarring bij de Thai. Want wie verwacht er nou een vrouw die vanonder een grote helm en van top tot teen verpakt in groen plastic de weg aan je vraagt…. gelukkig zijn de Thai zeer behulpzaan en krijg je als dank voor hun aandacht ook nog eens een geweldige glimlach kado ! Of zouden ze denken rare lui die Hollanders ?…..

zoek de aap

De Honda Phantom waarop we rijden is echt een lekkere vakantie motor Hij zit lekker en gaat gemakkelijk de bocht door. En die zijn we al heel wat tegengekomen in de bergen. De rit langs de grens met Birma was grandioos en er waren hele stukken bij dat we dachten dat we alleen op de wereld waren. Jammer alleen dat de omschrijving van de route de we moeten rijden vaak niet klopt. Het aantal opgegeven kilometers kloppen niet altijd met wat er op de borden aangegeven staat. Zo stond er ook in de beschrijving: Morgen gaat u met “de auto” een route rijden met wel 2000 bochten. De weg heeft veel kilometers slecht asfalt of is onverhard. Vertrekt u vooral vroeg ! Leuk, dacht ik … want je kan mij geen groter plezier doen dan stukken off road rijden. En wij maar wachten onderweg maar niets.. een werkelijk prachtige weg lag voor ons…. spliksplinter nieuw ! Je rook het nieuwe asfalt nog. Het was wel heerlijk zoeven over de weg met heel veel kilometers voor onszelf. De Thai hebben het wat dat betreft goed voor elkaar, het is echt een luxe vakantie. Ook wel eens lekker na een jaar van hard werken. Verder hangen we vooral veel de toerist uit en bezoeken elke attraktie die voor handen is. Vandaag in een dierentuin geweest. Snikheet ……flink afgezien om 30 herten, 1 Aap op een eiland, 5 flamingo”s en een aantal net zo verbaasde toeristen te zien. Hahahahaha het was werkelijk om te gillen iedereen verwees elkaar door naar die ene aap. Er was ook nog een Koala Beer, maar daar moest je nog eens extra voor betalen Tja, en dat doen wij Hollanders niet. Morgen gaan we weer afzakken richting Bangkok. Hoop wel dat de reisbeschrijving vanaf nu een beetje gaat kloppen. Anders staat het reisbureau wel erg voor aap. Haha nog een aap…….

geen grenzen

Een groot deel van onze motortrip loopt langs de grens met Birma. De weg loopt vlak langs de grens door een gebied met veel nationale parken. Het uitzicht en de omgeving zijn vaak nog ongerept met adembenemende uitzichten. Onze eerste etappe richting grens was vooral nat te noemen. Het water kwam met emmers tegelijk de hemel uitzetten. Al snel stonden onze bergschoenen vol met water. Er was geen houden aan. Aad riep mij vanaf de motor toe….Mar, we hebben kaplaarzen nodig ! Maar zo midden in dat oerwoud kon ik niet ze snel een winkel ontdekken. Eenmaal in het Hotel aangekomen als twee verzopen katten en een spoor van water achterlatend op de marmeren vloer van de hotellobby toch maar besloten om in het dorp op onderzoek uit te gaan. De grensplaats waar we aangekomen waren had als hoogtepunt een bezoek aan een brug die de grens vormt met Birma. Langs deze brug werd er vooral veel handel gedreven in sigaretten en (ik denk) illegaal gekapte planten (orchideen) uit het oerwoud. Deze zaken werden vooral door jonge jongens vanachter de reling van de brug aangegeven aan een eventuele koper of handelaar. Het was een trieste bedoening achter de reling. Veel plastic onderkomens en jonge kinderen in lompen. Een schril contrast met het schone en goed georganiseerde Thailand. In het grensdorp zelf waren vooral veel winketjes met zaken die er toe doen. Ik ben dol op deze straatjes met van die vierkante hokken met allerlij handeltjes. En opeens !! Ja hoor een straat vol met rubber schoenen en kaplaarzen. In een van deze hokjes zat een wat oudere pittige dame die naar ons zat te roepen. Ze zwaaide met haar stok naar ons en ze had duidelijk haar zinnen op ons gezet. Buitenlanders dat betekend geld in de knip. Ze prikte een paar keer met haar stok naar ons en de laarzen en loodste ons mee naar achteren. Achter in haar hok stond het overvol met kartonnen dozen. Opgestapeld tot het plafond. Ze zou en moest onze maat vinden en daar had ze mij voor ingezet. Zwaaiend met en op haar stok kreeg ik aanwijzingen welke doos te openen en wat te doen. Behulpzaam als ik ben ging ik aan het werk. Plotseling hoorde ik geritsel achter mij. In deze hokken/winkels speelt zich vaak een heel leven af. Wonen en winkel gaat vaak samen. Ik keek eens goed in het schemer duister iets verder het smalle gangetje in en zag daar iets wat voor een toilet ruimte moest doorgaan. Er stond een oud mannetje in een grote witte onderbroek. Hij gebaarde iets naar de vrouw met stok en zij op haar beurt gebaarde naar mij maar gewoon door te gaan met het openen van de dozen. (Mannetje deed een plas) er ontstond een gesprek tussen de vrouw met stok en mij. Zij in het Thais en ik in het Nederlands. Hij is dement zij zei en heeft het aan zijn prostaat. Niks aan te doen zij ik. En we glimlachten begrijpend naar elkaar en bekeken beiden het tafreel wat in het schemer achter ons afspeelde. Voor sommige zaken is geen taal of zijn er geen grenzen nodig. De volgende dag scheen de zon volop…….. kaplaarzen aan en rijden maar

Good Luck

Nog niet zo lang geleden ging je op vakantie en dan nam je van die girobetaalkaarten mee. Of je stond uren met je paspoort in de rij bij het postkantoor tot de postbeamte tijd voor je had. Gelukkig leven we nu in de tijd van de plastic kaartjes…… lekker handig je stopt ze over al te wereld in de muur en even later kan je over je geld beschikken. Zo niet bij Marja en Aad…… wij waren weer terug in Bangkok om onze motoren op te halen. Bangkok lijkt een beetje op een hele grote Bijlmermeer vol met flats en snelwegen midden door de stad. Daartussen vindt je nog wat overblijfselen van ver vervlogen tijden. Op iedere straathoek kun je geld halen bij een automaat van de ATM. We moesten een flink bedrag opnemen om een nog openstaande rekening aan onze reisagent te kunnen betalen. Dus we stopten onze pas in de muur en… nee hoor !?*& hij deed alles, behalve geld geven. We hebben nog een poging gedaan om bij het pompstation hulp te krijgen maar dat was echt onbegonnen werk. Na controle op internet “lang leve de moderne tijd” bleek dat wel al het geld was afgeschreven. Nu maar afwachten of we onze Baht ooit nog terug zullen zien. Gelukkig stonden wel onze motoren klaar voor de start. Eindelijk, we hadden er echt naar uit gezien. We kregen een auto mee die ons de eerste 30 kilometer door het drukke verkeer zou loodsen. En dat was geen overbodige luxe! Ik moest eerst nog even wennen aan de Honda Phantom en het gedrag van het Thaise verkeer. Iedereen beweegt zich ergens op de weg naartoe en als je dan maar lekker mee beweegt en niet te veel nadenkt dan komt alles verder wel goed. Zelf volg ik over het algemeen de bewegingen van Aad. Ik kijk de hele weg tegen zijn achterkantje aan. Tot dat het mij opviel dat zijn achterband wel erg zacht begon te worden. Gestopt bij een benzinestation. Psss… zei de pompbediende en glimlachte naar ons dat het niet goed zat met die band. Hij had wel wat lucht om nog onze eindbestemming te halen maar dat was dan ook alles. Eenmaal daar aangekomen zijn we naar de eerste de beste Honda shop gereden. Vanaf de motor naar een vriendelijke jongedame gewenkt en na veel gegiechel kwam ze toch in aktie. We moesten achter haar scooter aanrijden (zusje ook mee) Ze bracht ons naar een garage in de buurt. Daar werd er zeer bedenkelijk gekeken naar de band. Eerst monteur 1 en daarna de hele familie. Grootvader kwam er ook bij en met veel gebaren bedenkelijk kijken en vooral veel nee geschudt werd de band afgekeurd. Er lagen 5 losse plakkers van vorige ongelukjes los in de band. No Good !! Opeens was daar de dochter van de baas. en wat een geluk ze sprak vloeiend Engels, ze had 5 jaar in New York gewoond. Zij ging iedereen en alles bellen om ons die dag nog aan een nieuwe band te helpen. En ja hoor! na twee en een half uur stond de motor van Aad weer op 2 wielen. Het was al laat geworden maar het voltalige personeel bleef om ons verder te helpen,terwijl ze er zoals later bleek er niets extra’s voor wilden hebben. Zou die amulet die Aad gekocht heeft ons dan toch Good Luck (for one week) brengen? zoals de bhoedist ons had beloofd ? Ik denk dat ik er nog maar een paar ga halen……..

Big Size

” Kho Tow” Bounty Island, swimming and snorkeling, nou dat leek ons wel wat om ons zelf te vermaken. Want de Thai zijn erg amusant hoor op het strand. Ze doen de hele dag spelletje zoals touwtrekken, balspel met twee emmers en een soort stoelendans. Maar wij wilden zelf meer aktie dus op naar het zuiden ! Na een rit van 2 en een half uur met zwemvest en snorkel onder de arm de speedboot in gejaagd. Een spotieve jonge Thai was verry happy to see us. Na 15 minuten was er weer land in zicht en de pret kon beginnen. Ik hees mij in mijn zwemvest en deed een poging deze rond mijn Hollandse lijf te draperen. Thaisize hoorde ik achter mij en gelijk begon de jongeThai aan mijn zwemvest te rukken. No good No good glimlachte hij en ik kreeg een extra band tussen de dijen en rond mijn borsten aan gemeten. Als laatste van het hele stel plopte ik letterlijk het water in . Ik gleed met mij voet van het stangetje af. Om de zaak een beetje te redden wilde ik nog bommetje roepen maar een flinke golf had mij al snel te pakken met als gevolg dat ik al snel kennis maakte met de ” verry sharp” rotsen. Wat een gedoe, maar gelukkig liet ik mij niet klein krijgen door de zee en heb de rest van de snorkel tocht genoten van allerlij soorten fel gekleurde vissen die uit je hand kwamen eten en steeds door mijn duikblil naar binnen probeerden te gluren. Zij waren zeker ook benieuwd naar dit big size zeebeest.

Na een dagje rust op het stand zijn wij vandaag met de broer van de mevrouw die niet kon zwemmen op pad gegaan. Ook hij had er echt zin in… foto toestel mee.. gezellig Ons eerste doel was de drijvende markt. Een echte belevenis en een gekrioel van drijvende marktkramen. Een film van James Bond is opgenomen in deze smalle watertjes. Dat had ons ook wel wat geleken om door deze smalle watertjes te scheuren. Maar helaas dat zat er niet in. Op het middag programma stond een bezoek aan de Bats Cave. 5 miljoen vleermuizen die allemaal tegelijk gaan vliegen en de grot verlaten. Het beloofde een spektakel te worden. Na een bezoek aan een aantal boedha’s waagden wij ons in de grot. De lucht was adembenemend zo sterk. De vleermuizen hingen overal en het rook er als een openbaar toilet in de middeleeuwen. De uitwerpselen dropen vrolijk naar beneden en Aad hield het al snel voor gezien. Ik heb nog even volgehouden maar bij de aanblik van wel een miljoenrondkruipende kakkerlakken werd het ook mij te veel. Samen gewacht op de schemering en dat was het wachten meer dan waard. Hele slierten vleermuizen kwamen wel een uur lang achter elkaar naar buiten stormen. Het was een bijzonder schouwspel. Morgen vertrekken we weer richting Bangkok. Hoop maar dat er nu wel een big size motor op ons staat te wachten.

vislucht aan zee

Ondertussen neergestreken in CHA-.AM een Thaise badplaats zo’n 240 kilometer onder Bangkok. Rene, onze redder in nood in Bangkok had ons een kamer met uitzicht op zee beloofd en die hebben we gekregen. Tenminste als je niet verziend ben en behoorlijk lenig om om een hoek van 40 graden te kunnen kijken.Dan inderdaad “uitzicht op Zee” Maar het mag de pret niet drukken. We zijn beland in het Thaise strandleven. Door de week zit iedereen in het drukke en warme Bangkok op zijn kantoor geld te verdienen en in het weekend strijken ze met z’n allen tegelijk hier op dit strand neer. Met busladingen vol nemen ze bezit van het strand. Duiken met kleren en al de zee in. (zou dat niet in badpak mogen van boedha?) eten de hele dag gefrituurde vis en als lekkernij gedroogde inktvis die al de hele dag gezellig in de zon heeft gebungeld. Thai eten de hele dag, maken zich niet druk en zijn bijzonder vriendelijk. Zo ook in ons Hotel. Aangezien het nu donderdag is en iedereen nog moet komen zijn wij met nog 10 gasten de enige bewoners van dit enorme complex met 20 verdiepingen x 20 kamers per verdieping dus reken maar uit. Het hele gebouw wordt van boven naar beneden iedere dag gepoetst geveegd en weer opnieuw van boven naar beneden en terug enz enz enz. Het grappige is dat al het personeel aanwezig is en zodra wij bewegen, knikken of even met onze ogen knipperen staan ze met een hoopvolle blik en breede glimlach naast ons. Het personeel spreekt alleen een minimale hoeveelheid Engels waardoor er regelmatig verwarring ontstaat over wat we willen hebben, iedere behulpzame Thai heeft nl. ook de neiging om ja of nee te zeggen terwijl ze geen snars begrijpen van wat je te melden heb.. hahaha vooral in een restaurant bijzonder spannend. Vandaag onze dag met 2 Thaise dames doorgebracht en gaan raften op een uit de oevers getreden rivier. Zij zouden ons vandaag begeleiden, onderweg bleek dat ze niet konden zwemmen.

omheen kijken

Zondag: vroeg vertrokken vanuit Zierikzee want we verwachten een file en die komen we ook inderdaad tegen onderweg. Geen nood want hier hadden we rekening mee gehouden. Op Schiphol weer opnieuw in de rij. Aangekomen bij de balie bleek dat er geen vliegtuigstoel voor ons vrij was na onze tussenlanding in Wenen. Wij kregen het advies om maar hard te lopen om een stoel te bemachtigen. Wie weet ging er iemand niet mee. Na een vertraging van een uur konden we toch eindelijk op weg. Toen ik op de loopband stond, op weg naar de gate zag ik vanuit mijn ooghoeken een reclameslogan staan. ” Vrees geen obstakel zolang je er omheen kunt kijken”. Het flitste toen nog door mij heen….Als dit maar niet het thema van onze reis gaat worden. In Wenen aangekomen eeen sprintje getrokken naar gate 2 en ja hoor met wat dringen en ellenbogenwerk de laatste stoelen veroverd. Gelukkig Op weg naar Thailand ! eenmaal aangekomen wachtte ons de volgende hindernis. Onze transfer naar het Hotel kwam niet opdagen. Aad nog de hele hal doorgezocht met tientallen mannetjes met bordjes met namen maar geen mannetje met het bordje Kattemolle. Helaas, zelf maar een taxi geregeld en weer op weg. Moe naar het Hotel waar ze nog nooit van ons hadden gehoord tsss…. Het begon er op te lijken dat wij gedelete waren van deze aardbodem. Uiteindelijk het noodnummer gebeld van een contactpersoon in Thailand. Deze reageerde verbaasd verwachtte niemand en zeker geen motorrijders. Hij regelede het Hotel en zou de volgende dag met ons contact opnemen. Ondertussen honger gekregen en op zoek naar voedsel in Bangkok. Je zou denken..nou dat is simpel. Maar eenmaal in Chinatown aangekomen ( wij wilde ons gelijk in het bruisende Thaise leven storten) bleek dat het 2 dagen feest was Hiep hiep hoera koninginnedag in Bangkok De koning 60 jaar heerser over Thailand ! Alles gesloten.. een beetje verdwaasd liepen wij over de stoep en werden aangesproken door een man. Hij zag blijkbaar onze honger en verwarring. Hij schreef iets op een kladje en zette ons in een tuk tuk. Even later zaten we toch nog heerlijk te eten in een geweldig vis restaurant. Zucht … de volgende dag… Kennisgemaakt met Rene. Ons contactpersoon bij hoge nood in Thailand. Hij maakte een nerveuze indruk. Ik heb geen motor voor jullie was de boodschap… ik weet niets van jullie… nooit en nergens bericht gehad dat jullie er aan zouden komen om hier motor te rijden. Na wat overleg en een opgeluchte Rene die minstens had verwacht dat we hem op z’n Hollands zouden opknopen hebben we besloten eerst maar naar de kust te gaan en de 17e te beginnen met onze motorreis. En nu zitten we dus aan de kust te internetten….want die was stuk in het vorige Hotel hahaha Tot nu toe is alles goed met ons…Vrees geen obstakel, zolang je er omheen kan kijken.

voorpret

Thailand, ik weet nog niet wat ik mij moet voorstellen bij deze motorreis. Het is anders dan andere jaren want we moeten het nu maar uitzoeken met z’n tweeen. Dit jaar geen reisgenoten, geen begeleiding en geen volgauto met een handige monteur, waterflessen of verbanddoos. Ik moet mij dus ergens op voorbereiden maar op wat? Op voorgaande reizen heb ik veel aan mijn reisgenoten gehad. Zij trokken mij bijvoorbeeld uit de modder, starten mijn veel afslaande motor en moedigden mij aan bij het nemen van gevaarlijke rotspaden en afgronden als Aad weer eens een kleine plasstop aan het maken was of gewoon uit het zicht was verdwenen. Maar geen zorgen voor de dag van morgen zal ik maar denken want we zijn in het gezelschap van 62 miljoen Thai en er zullen wel een paar behulpzame tussen zitten. Wat mij betreft mag de reis beginnen en kan ik haast niet wachten tot we zullen landen in Bangkok of zoals de Thai zeggen Krung Thep wat “stad der engelen” betekend volgens de Nelles Guide. Wat ik in ieder geval mee neem is de Lonley Planet van Thailand de bijbel van iedere reiziger. Daar staat echt alles in wat je wel en ook niet wil weten over een land. Hoef ik de hele vakantie niet na te denken. Heerlijk verstand op 0 want daar is vakantie immers voor. Kortom ik neem alleen mijn M(aadje) en mijn tandenborstel mee en ….. zie het vervolg v.a zondag 9 juli.

Geluk is te koop

Het tripje naar de Taj Mahal was eindeloos. Niet alleen de graftombe maar ook het reisje er naartoe was een dag om niet te vergeten. Om 5 uur in de ochtend vertrokken voor een rit over 200 km waar we 5 uur over zouden doen. Alle vervoer over de Indiase wegen duurt nou eenmaal lang en is niet zonder gevaren. Ik blijf me steeds maar verbazen over wat er zich zoal op de snelwegen afspeelt. Bijvoorbeeld: Tijdens onze nachtelijke bus rit naar Delhi lag er een kind midden op de weg. De bus reed er gewoon omheen. Stopte niet en niemand ging kijken wat er aan de hand was. Een zeer schokkende ervaring…. De chaufeur van ons gehuurde minibusje reed ook lekker door zodat wij weer verschilende bijna dood ervaringen achter de rug hadden voordat we goed en wel aangekomen waren. Maar het was de moeite van het nemen van deze risico’s waard. De Taj Mahal is een van de hoogtepunten en adembenemend mooi! Eigenlijk is hij wat hij beloofd te zijn op de plaatjes in je aardrijkskundeboek. Op de terugweg doneerde onze chaufeur vanuit de auto gelukkig nog wat geld aan een gelovige Hindoes langs de kant van de weg. Met als bedoeling om hem en zijn auto weer zonder problemen thuis te brengen. En joepie het wierp zijn vruchten af. Het heeft mij er van overtuigd dat geluk te koop is. Want ondertussen zijn we weer heelhuids in het schone en goed georganiseerde Holland teruggekeerd. Hier geen dode olifanten of vechtende stieren midden op de weg. Maar gewoon alles lekker geregeld en duidelijk. Iedereen rijdt dezelfde kant op, eenvoudig op zijn eigen rechter weghelft en bij ongeregeldheden wordt gestopt en staan we keurig achter elkaar in de file. Heerlijk! Deze reis was weer een geweldig avontuur met veel spanning, verrassingen en soms ook verschrikkelijk afzien Maar wat zullen we het ondoorgrondelijke leven daar in het verre oosten missen. India we komen terug!!!!

Bollywood

Wat een nacht…… om half 5 vertrokken en vanmorgen om 7 uur aangekomen in het hotel in Delhi. de eerste 5 uur over slingerende bergpassen. En het schoot maar niet op. Want net als op de motor moest de bus zich langs het andere verkeer wringen en dat werkt hier niet erg mee. Veel stoppen en slingeren dus. De chauffeur dacht ons een plezier te doen door een echte Indiase Bollywood film op te zetten. En echte vechtfilm met veel geweld, bloed en felle kleuren Het was een verhaal waar alle scenes uit de echte Amerikaanse vechtfilms in terug te vinden zijn. Ik werd al snel bijzonder misselijk van al dat geslinger en met de nep vechtgeluiden op de achtergrond ging ik vrolijk over mijn nek. Helaas bleek de plastic zak die ik aangereikt kreeg lek, dus het spektakel in de bus was nu ook compleet met verschillende geuren. Nog een dag vakantie en die gaan we goed besteden. Morgen gaan we een bezoek brengen aan de Taj Mahal. Een van de wereldwonderen op het gebied van de liefde. We zijn benieuwd! Want we zijn ondertussen een beetje verliefd geworden op dit gekke land India.

Kilometers

472 kilometer gereden in twee dagen over passen met hobbelige keienpaden. Over van alles wat je maar bedenken kunt over een weg die niet bestaat. Het was een hele ervaring en de omgeving is zo mooi dat je denkt dat je in een aflevering van Discovery Channel mee doet ! Onderweg in een tentenkamp geslapen waar onze warme slaapzakken goed van pas kwamen. Door de hoogte ben je toch niet helemaal fit en alles wat je doet kost je door het te kort aan zuurstof extra energie. Het gebied waar we geweest zijn kun je maar drie maanden per jaar bereiken de rest van het jaar is het afgesloten van de buitenwereld. Door de enorme hoeveelheden sneeuw die de passen afsluit. Op dit moment zijn we weer terug in Manali en hebben we onze motoren ingeleverd. Wat hoog tijd was want door ouderdom en de extreme omstandigheden begonnen ze al aardig uit elkaar te vallen. Gisteren begonnen mijn remmen het te begeven en dat is toch knap lastig als je nog een aantal kilometer naar beneden moet. Vandaag gaan we terug naar Delhi met de bus een tochtje van 14 uur….pffff. Het is kilometer vreten in India

Toppunt

WE HEBBEN HET GEHAALD !!!!!!!! Gisteren de hoogste berijdbare pas ter wereld gereden. 5602 meter. De weg naar de top was zoals elke pas spectaculair. Sneeuwwallen, watervallen en heel veel waterstromen over de weg. Een foto op de top, daar gingen we voor ! Het rijden met de motor door het verkeer blijft spannend. Er zijn namelijk maar een beperkt aantal regels. Alles wat groter is gaat voor. Als je wil paseren maak je dit kenbaar door zeer luid te toeteren. Anders gaan ze niet opzij. Het leger is een haast onneembare hindernis. Vooral als je toeter het niet doet. Dat overkwam mijn gisteren waardoor ik nogal wat capriolen uit moest halen om er langs te komen. Oeps… bijna klem tussen een tata en een militairecollone. Vandaag gelukkig een dag rust. Kunnen onze spieren even rusten want morgen moeten we de volgende hindernis nemen een tocht van 250 kilometer over de een na hoogste pas. Overnachten in een tentenkamp. Hopen op mooi weer en geen hoogteziekte Het blijft een avontuur op de toppen van India.

Boven op de berg

Aangekomen in het centrum van het Boedhisme. Overal in Ladakh kom je stupa’s, monniken en tempels tegen. Je bent hier in een ander India. We hebben een prachtige tocht gemaakt van 2 dagen naar een afgelegen klooster. Daar de nacht doorgebracht op een houten plank en een dienst bijgewoond. De tocht ging langs diepe ravijnen en prachtige rotsen die steeds veranderden van kleur. De weg er naartoe was op de meeste plaatsen goed te noemen voor Indiase begrippen. Dat komt omdat het leger hier zichtbaar aanwezig is i.vm de grens van Pakistan. Meestal is de weg slecht vol met losliggend grind en keien die van de berg afrollen. Ook zijn er veel gaten in de weg die soms vol staan met water zodat je niet kan zien hoe diep die zijn. Deze gaten worden met de hand opgevuld door Indiers uit het diepe zuiden. Ze worden hier 3 maanden per jaar naartoe gebracht om de wegen te herstellen. Het zijn hele donkere mensen gehuld in lompen en zwart van het stof en vastgekoekt teer. De teer die gebruikt wordt om de gaten te vullen en het wegdek aan te leggen wordt gestookt in ijzeren vaten. Dit veroorzaakt een vieze zwarte rooklucht. Met emmers vol met met gaten wordt de hete teer dan over de losse stenen gegoten. Er zitten hele groepen van deze mensen langs de weg stenen te hakken en te sorteren op grootte. Samen met langsrijdende Tata’s (vrachtwagens) vormt dit een desolate omgeving. Vooral als je vrij hoog boven op de berg rijdt, waar het koud, nat en mistig is besef je eens te meer hoe rijk wij zijn in ons nette kikkerlandje. Leh is een echte toeristen plaats waar het goed toeven is. Lekker uitrusten in een prettig hotel en een overvloed aan souveniers winkeltjes. Vooral veel marktjes met lokale zilveren sieraden. We komen hier echt tot rust na onze inspannende motortochten. India het is een land vol tegenstellingen.

Hoogtepunt

Na mijn ongelukkige val was ik gedwongen om rust te nemen. Mijn been kreeg ik door een enorme vochtbult ter grootte van een struisvogelei niet meer omhoog. Ik vervolgde mijn weg in de volgbus. Denk nu niet dat dat luxe is want de bus zit volgeladen met bagage en waterflessen die mij de hele weg aanvallen omdat de bus over de weg hopst en knotst. Na een gedwongen rustdag hebben wij onze weg vervolgd over de pas die geblokkeerd was door een rotsblok. Helaas was die de volgende dag nog niet geheel opgeruimd en hebben wij 2 en een half uur op de berg gezeten achter een man met een stok en fluit die alle Indiers de weg af blies die niet naar zijn zin stonden. Hij wist nog wel te vertellen dat de stok niet voor toeristen was. Gisteren zijn we het hooggebergte ingegaan (een pas van 4200 meter) Dat betekend dus langzaam omhoog en veel water drinken en rusten. De bergen zijn echt adembenemend zo mooi. Hoge sneeuwwallen en enorme rotsen in een keienlandschap. Maar toch zat het even tegen, de weg was zeer nat met veel keien en riviertjes die overgestoken moesten worden. Boven op de berg aangekomen hebben we door een pech gevalletje te lang staan wachten. Er kwam bij mij en bij Aad een flinke hoofdpijn opzetten die maar niet af wilde zakken. Beneden aangekomen zagen we de wereld voor een doedelzak aan. Aad begon steeds zieker te worden en had alle verschijnselen van hoogteziekte. Er zat dus nog maar een ding op! zo snel mogelijk naar beneden! Met een beetje moeite een busje geregeld die toevallig in de buurt was van ons tentenkamp. Er zaten Franse toeristen in die bereid waren om hun bagage op het dak te leggen zodat er ruimte voor ons vrijkwam. Om naar beneden te komen moesten we wel eerst weer 1000 meter omhoog. Dat betekend dus nog even een pas bedwingen van 5000 meter En dat ging mij te snel…. Met een zieke Aad opgepropt achter in het busje en ik zelf ondertussen door het te snelle hoogteverschil ook flink aan het braken zijn we na 4 uur rijden door het donker om 2 uur ‘s-nachts beneden aangekomen. Daar waren een paar huizen en wat eettentjes. Gelukkig konden we op het dak van een van de hutjes slapen onder een paar snel bij elkaar gescharrelde lappen en dekens. Maar wat waren we blij met ons onderkomen en heerlijk geslapen onder een prachtige sterrenhemel. Zo mooi zie je ze thuis niet meer! Vandaag doorgereist naar Leh waar we ons weer aan zullen sluiten bij de rest van de groep. We krijgen al een beetje hoogte van India.

Doorzetten en niet omkijken

Eigenlijk zouden we vandaag een flink stuk omhoog gaan, maar zoals alles in India is niets te plannen. De pas die we zouden moeten rijden is dicht. Er ligt een groot rotsblok op de weg en aan beide zijden van deze blokkade heeft zich al een flinke file gevormd. Er staat dus een lint aan bussen met mensen en vrachtwagens die allemaal wachten tot het rotsblok weer van de weg af is. Het kan even duren ?! Het kwam mij wel goed uit. Want je moet je voorstellen dat het verkeer hier niet netjes op zijn eigen helft blijft en rekening houd met een ander. Als motorrijder ben je al helemaal niks en als je niet je eigen ruimte pakt duwen ze je van de weg af. En dat was gisteren de reden van mijn glijpartij. Ik werd door een minibusje in de greppel gereden en ben flink onderuit gegaan. Klap, bam en daar maakte ik kennis met moederaarde. Vlak daarvoor had ik net een ander avontuur achter de rug. Er sprong plotseling een hond op de weg vlak voor mijn wielen, hij schrok van mijn getuuter en sprong in paniek onder twee inhalende busjes. Een hoop gekrijs en paniek om mij heen en ik zelf een dubbel gevoel. Het was hond of ik…. onze begeleider trooste mij met de volgende boodschap dat de hond als hij dood zou zijn wel een beter karma zou hebben.. Tja…. Het verkeer is dus een grote warboel waar wij onze weg door moeten zoeken. Op onze Enfields die niet erg betrouwbaar zijn. Onderweg verliezen we regelmatig onderdelen of stopt je motor er opeens mee omdat iemand je benzine gejat heeft. Gelukkig springt onze Bonny (de monteur) snel uit de volgbus bij problemen. Hij zwaait dan met zijn schroevendraaier waarna je weer vrolijk verder kunt. Maar het is even doorzetten met een flinke blauwe plek en een stijve nek opgelopen in de verkeersgekte in India

Vuurdoop geblust met regenwater

De eerste kennismaking met onze Enfields was gelijk onze vuurdoop. Na wat uitleg over deze Engelse machine gingen we op pad. Schakelen met je rechter voet en remmen met je andere been. Dat was even lastig en wennen vooral omdat ook het schakelen naar beneden gaat en niet naar boven. Pffff…. Veel gemorrel om mij heen met schoppende en trappende motorrijders die hun Enfield in de juiste versnelling probeerden te krijgen. Ik heb op de motor nog geen ingesleten gewoontes, dus dat was in ieder geval een voordeel. Maar mijn Enfield kraakt en zucht wel onder mijn geweldadige pogingen om hem in de juiste versnelling te schoppen. Ik zit er nog al eens naast en dan geeft hij de moed op plof prut … Grrrr. Gelukkig weet ik ook het verschil niet tussen links en rechts dus het rijden aan de linker kant is tot nu toe nog maar een keer mis gegaan. (drie boze en scheldende indiers op een scooter … oeps) Onze eerste dag door de stromende regen, met bakken viel uit de hemel en iedereen doorweekt tot op op het motorhemd. Gelukkig brachten wij de nacht door in een wintersporthotel waar we straalkacheltjes uit een ver verleden aangereikt kregen om onze pakken en handschoenen te drogen. Met wat kunst en vliegwerk en een aantal verbogen ijzeren hangertjes uit de kledingkast hebben we de kamer omgetoverd tot drooghok. Onze Roepies hadden ook een schoonmaakbeurt gekregen omdat ik was vergeten om ze in mijn plasticzak te verpakken, maar uitgespreid op de vloer van de kamer was ook deze ramp snel verholpen, tussen deze duizendjes vielen we na een natte dag als Dagobert Duck in slaap. Om de volgende ochtend vrolijk onze vochtige spullen weer aan te trekken. Regenseizoen in India

Beetje aan de boemel

Al weer drie dagen op pad en dit is onze eerste internet stop. Vanuit Delhi zijn we met de trein vertrokken richting de Himalaja. Midden in de nacht opgestaan en een spookachtige wandeling gemaakt door een slapende stad. In elke hoek ligt we iets, soms een mens soms een beest. Het keek ons slaperig aan. Ook het perron herbergde vreemde wezens. Met onze zware bagage stapten we over hoopjes kinderen. ouderen. honden. apen ect. Het eerste deel van de treinreis was goed te doen. Vanuit onze gekoelde wagon keken wij uit over enorme sloppenwijken. Mensen scharrelden langs het spoor naar iets van hun gading of een blik schoon water wat op de perrons te krijgen is. Ook al ken je de beelden van TV het blijft schokkend om het zo dicht bij te voelen. Het tweede gedeelte van de reis ging verder met een boemeltreintje. Die halverweg ophield met boemelen. Iedereen uit de trein op zoek naar een plek in de schaduw. De Indiers lieten het allemaal over zich heen komen en deelden hun meegenomen voedsel met ons. Uren later dan de planning kwamen we aan. we raken er al aan gewend ! Dit is Indie!

Klef begin

Het blijft toch elke keer weer spannend om op de plaats van bestemming te komen. Met een half uur vertraging vertrokken. Er speelde zich weer heel wat af voordat iedereen zich op zijn vliegtuigstoel had laten zakken. Links en rechts van onze plek werden blauwe hangbakken neer gehangen en ja hoor… stereo gehuil! Verder viel er nog iemand flauw in de slurf wat nogal wat commotie te weeg bracht. Maar na 8 uur toch een veilige landing op New Dehli. Het was weer even wennen aan de hitte die op je neerdaalt. Het is het beste te vergelijken met een hete vochtige bakkersoven waar je voor een paar minuten je hoofd in stopt. In deze hitte werden we met 10 personen en onze bagage in een klein busje gepropt. Ik moet zeggen: er is geen betere manier om je groepsgenoten te leren kennen ! De rit zo laat op de avond door Dehli was alsof we mee deden aan een game boy spelletje van de kids.. Alleen had ik het gevoel geen controle te hebben. Overal mensen en toeterende vervoermiddelen, slapende mensen op rotondes en langs de stoep. Ook voor het hotel was geen slaapplaats meer over tussen de koeien. Gelukkig zijn we goed aangekomen in ons nieuwe avontuur. Die morgen begint met een treinreis naar het meer koelere noorden. Ik snap nu waarom die Engelsen daar hun hoofdkwartier hadden…… Pfffff wat een kleffe hitte

Oefengebied

De tijd begint te dringen! De reis naar India staat voor de deur en ik moet nog een beetje ervaring opdoen op de motor. Dus ik heb mezelf toegesproken en ben op de Africa Twin geklommen. Dat was al een hele onderneming want ik kom een paar centimeter beenlengte te kort. Het gevolg is dat ik een beetje tussen hemel en aarde zweef bij het stoplicht. Maar goed straks in India zal alles ook wel anders zijn dan mijn vertouwde lesmotor. Eerst maar eens over Schouwen een rondje gedaan, wat een makkie was. Geen hond of kip op de weg, koeien netjes in de wei. Maar dat schoot niet echt op als oefengebied. De volgende dag op zoek gegaan naar een beetje meer spanning… een afgrond of zo. Maar de enige hoogte sensatie die ik kon vinden in de buurt was de Zeelandbrug. Wel een schitterend uitzicht maar verder alleen maar afgronden met een degelijke vangrail er voor. Het zal lastig worden om nog een beetje oefengebied te vinden in het schone platte Zeeland. Maar spannend was het wel mijn eerste ritje alleen op de motor! en besef nogmaals dat ik eigenlijk nog veel moet leren. Als ik ooit sportief en met veel flair mijn korte bochtjes wil nemen zal ik nog veel kilometers moeten maken. (Nu ziet het er nog even uit als een oud belegen dametje wiebelend achter haar gemotoriseerde rollator) Dus let op India.. hou je kinderen en kippen binnen want ik kom er aan!

Driekwart rond

Vandaag was dus DE grote dag… maanden van hard werken, zwoegen tussen stomme oranje puntmutsen door. Even niet opletten en pats daar vloog er weer een door de lucht (ik had er een haat liefde verhouding mee) Ook het kortebochtjes leren maken tussen denkbeeldige stoepranden door heb ik onder de knie gekregen door een keer flink op mijn dikke gat te belanden. Tot overmaat van ramp ook nog eens midden in een ijskoude plas water. En toch heb er van genoten! De snelheid en de kracht van de motor tussen je benen.. Echt geweldig toen ik eenmaal op de weg mocht rijden. Het gevoel van lucht en ruimte om je heen, de stilte van de binnen wegen. En de keer dat ik door de instucteur over een boeren grindpad werd gejaagd! een attractie van de efteling is er niets bij. Vandaag dus examen gedaan links rechts links rechts en driekwart rond????? jezus wat een gedoe ha ha het onbegrip en het niet uit elkaar houden van deze dingen brachten mij GELUKKIG op de plaats waar ik het liefste rij. Door de polder! niks binnen stad!?# heerlijk beetje zwieren over smalle wegen ver van druk verkeer en plotseling overstekende medeburgers. Het geklungel met links/rechts werd mij vergeven en daarom ben ik vandaag in het bezit geraakt van mijn motorrijbewijs! hoera en lang leve het eindeloze geduld van mijn instructeurs.

Kriebels

De reiskriebels beginnen toe te nemen of zijn het kriebels van het beest in mijn onderbuik? Want die zit er!! elke keer als ik richting het examen gebied rij dan begint het beest zich te roeren. Ik spreek hem streng toe en doe verwoedde pogingen om hem een koppie kleiner te maken. Maar helaas…. het is sterker dan ik. Stom stom. want eigenlijk maakt het mij niet uit. India zie ik toch wel, ook zonder motorrijbewijs. Stap gewoon weer bij Aad achterop. Heerlijk, lekker zitten, geen zorgen, een beetje om mij heen kijken en Aad doet het zware werk. Genieten! en een mooi uitzicht vanaf de motor. Dus waar gaat dit over? Niks kriebels! Het beest verdient mijn aandacht niet. Ik zal hem eens linkse hoek geven zo de Himalaya over. Let maar op!

Snelheid

Tjee.. november was mijn laatste bericht. Wat een snelheid zit er in de tijd. Mijn weblog was even stil gevallen, maar ik zeker niet. Ondertussen met mijn m(aadje) in een huis gaan wonen en elkaar eeuwige trouw beloofd. Het is goed wonen hier in Zierikzee waar de spullen uit de verhuisdozen ondertussen een plek hebben gekregen. Om de spanning er verder een beetje in te houden ben ik ondertussen begonnen met het halen van mijn motorrijbewijs. Lang leve de snelheid! Wat een gevoel van vrijheid! Heerlijk. Maar nu nog die extra stempel op mijn roze papiertje want ik moet nog 1 examen. En als dat lukt… India here we come!!!!

Styling

ondertussen is het al weer een week later. Dit betekent niet dat ik Vietnam vergeten ben. Nog dagelijks staan de beelden op mijn netvlies en verlang ik terug naar de geuren van dit land. Gelukkig heb ik het getroffen met mijn woonomgeving en dat maakt het accepteren dat ik weer terug ben eenvoudig. Het was maandag wel even wennen aan de kou op Neeltje Jans. Maar wat was het weer mooi. De zeeuwse lucht en het klotsen van het zeewater op de dijk. Een van mijn deelnemers (van mijn werk) maakte de volgende vertaling van de schoonheid van de aangelegde duinen. “Das wel effe styling” Ik was weer thuis…… heerlijk

Goodbye Vietnam

De cirkel is weer rond. Na een adembenemende tocht door het Vietnamese landschap aangekomen in Hanoi. We hebben gewacht tot het spitsuur om Hanoi binnen te rijden. Wat een belevenis! In de file gestaan die veroorzaakt wordt door duizenden scooters. En wij reden daar tussen met onze ronkende motoren. Het begint al op de weg richting deze stad. Alles propt zich samen tweebaans een A2 vol met scooters, bussen, vrachtverkeer en overstekende boeren met veestapel. Iedereen zoekt een plekje op deze weg zonder zich af te vragen of er wel ruimte genoeg is. Dat betekend dat tegenliggers recht op je afscheuren en jij je toevlucht moet zoeken in een berm die eigenlijk al bezet is door koeien en ander vee. Hanoi zelf is een paradijs om mooie souveniers te kopen. Voor ieder produkt is wel een straat die propvol staat met nog meer van hetzelfde. Maar helaas wat je mee kan nemen is beperkt dus we houden het maar bij eetstokjes en ander klein spul. Een van onze reisgenoten heeft de verleiding niet kunnen weerstaan en heeft een boedha gekocht van wel 80 cm groot. We gaan hem met z’n allen naar Nederland brengen samen met onze herinneringen want het was een reis die we niet snel meer zullen vergeten. Vanuit een warm Vietnam de laatste groeten en tot in het koude Holland……

Grensgeval

Vandaag naar de grootste waterval van Vietnam gereden of ik moet eigenlijk zeggen: de breedste want erg hoog is hij niet. Het leuke aan deze waterval is dat hij met de linkerkant in China ligt en met de rechterkant in Vietnam. Watervallen trekken zich blijkbaar niets aan van grenzen. Mensen wel hahaha.. als je aankomt staat er een soort houten hut met 15 al aardig aangeschoten politiemannen. Zij hebben belangrijke uniformen aan! Het is de bedoeling dat je daar je paspoort afgeeft en betaalt. Waarvoor weet niemand. Dan mag je op pad! Op naar de waterval over een boerenpad waar je weer voor moet betalen om die te betreden. Na een wandeling van wel 100 meter moet je oversteken over een bamboe bruggetje om bij de waterval te komen. Maar niet zonder eerst te betalen. Na 3 meter sta je op een wei met koeien die je glazig aan staan te kijken je ziet ze denken “Toeristen sukkels” en ja hoor weer betalen voor het bruggetje naar een bamboe vlot om 10 meter te mogen varen. Op dit punt was mijn grens wel bereikt. Want de man van het vlot wilde ook nog 20.000 dong pp. Na dit waterballet zijn we weer verder gegaan met onze tocht langs de rijstvelden. Het is net een mierenhoop waar je tussendoor rijdt. Iedereen is hier aan het werk. Dat betekend veel fietsen/brommers op de weg met achterop hoog opgebonden zakken rijst of manden met varkens en kippen. Ook lopen er veel vrouwen en kinderen met ladingen hout of bamboe op hun rug alsof ze net even boodschappen hebben gedaan. Het is fascinerend om dit alles vanuit mijn riante positie (achterop bij Aad) te bekijken. Het is net of ik in een groot plaatjesboek over Vietnam aan het rondrijden ben. Maar het is op de weg wel oppassen. Overstekende varkens honden en vanaf vandaag een loopt er een kip zonder staart Oeps…. even niet opgelet! Het eten blijft ook een avontuur. Vandaag de nationale lekkernij gegeten fonduen in boullion. Je krijgt een aantal schalen op tafel met groente. En een pot met borrelende boullion. Nu is het de bedoeling dat je daar je groente/vlees bovenop legt, niet er in gaan vissen dus! Dat is fout….. dan komen de vissenkoppen bovendrijven…. en dat is nou net niet de bedoeling snap je… gelukkig hadden we honger en kwam het toch nog goed….. morgen weer terug naar Hanoi tot over 300 kilometer

Beetje vies

Op dit moment zitten we in de uitlopers van het Karst gebergte. Dit ligt in de meest communistische provincie van Vietnam. En dat kun je goed merken. We hadden de hele dag gereden en waren door de stoffige wegen allemaal erg vies. Ook de jeep had een bruine kleur gekregen. Aan de rand van de stad werd hij tegengehouden door een man in uniform, hij moest de auto eerst laten wassen voordat hij de stad binnen mocht rijden, moet je eens voorstellen dat we dat ook bij Amsterdam gaan instellen hahaha. De nacht hebben we doorgebracht in een staats hotel. Er was niemand. De sleutel moest eerst opgehaald worden bij een mevrouw die het (nieuwe)hotel voor ons ging openen. Het oude hotel was wel open maar te smerig om in te slapen. Nu weet ik niet wat ze hier onder smerig verstaan, maar ik ben in dit hotel niet onder de douche geweest heb met mijn rugzak en andere spullen onder de klamboe in mijn zelf meegenomen slaapzak geslapen. Getver het was echt te smerig Overal kakkerlakken, een reuzesprinkhaan die boven op Aad zijn rugzak ging zitten en een matras die naar pis stonk. Later ondekte ik een emmertje met inhoud, die heb ik maar op het balkon gezet. Om 5 uur in de ochtend werden we verwelkomt door het Vietnamese volkslied en een harde gong. Vietnam ontwaak!!! wij ook dus. Na 3 weken rijst, en gisteren pens op het menu ben ik wel weer toe aan een hollandse prak. dus Cor !!! Je kunt hier ook hond krijgen, een echte specialiteit. Maar ook daar zie ik maar van af. (Honny hoeft ook niet in de pot) Morgen gaan we verder het Karst gebergte in. Het is echt niet te beschrijven zo mooi. hoop dat mijn foto’s een beetje willen lukken want er is zo veel te zien dat het haast onmogelijk is om alles vast te leggen.
En David veel plezier met de dames op de beurs, hier lopen alleen maar kleine donkere rond. Vanaf 17 allemaal met een kindje op de rug en een paar aan de hand. Morgen de laatste route voordat we terug gaan naar Hanoi….. Liefs Marja en Aad

Denk aan jullie

De afgelopen dagen een smalle bergweg gereden met een enorme hoeveelheid aan watervallen. Achter iedere bocht zat weer een andere. Vlak langs de Chinese grens gereden. Om indruk op de vietnamese bevolking te maken hebben ze daar enorme blinkende gebouwen neer gezet met grote borden. Met teksten er op hoe geweldig china wel niet is. Vanuit het arme vietnam een gek gezicht om naar te kijken. We zitten nu in een gebied waar haast geen toeristen komen. Als we een dorp binnen rijden loopt het halve dorp uit om naar ons te kijken en ons aan te gapen. Ook hangen ze steeds voor ons hotel om te gluren wat we doen en hoe we er uit zien. Wie kijkt er naar wie??? De vrouwen hebben hier zwarte tanden met gouden hoektanden, dus er valt veel naar elkaar te gluren…… Aad en ik gaan nog steeds prima samen op de motor ook al is het soms op deze hobbelige wegen hard werken samen. Ik moet af en toe wel even aan jullie denken hoor! Is het kamp een succes geweest? En David alles oke met jou en de peugotty? vermaak je je er een beetje mee? Ik weet niet of het mogelijk is om vanaf morgen ergens te mailen. We gaan naar een gebied wat erg gesloten is en waar verder nooit iemand komt. Maar we doen ons best om een internet cafe te vinden Liefsssss aan iedereen en tot mailsss

Lowa schoenen

We zijn net terug uit de bergen. Eerst met de motor een off the road tocht gemaakt lang de bergvolken die heel erg afgelegen hoog in de bergen wonen. Je begrijpt dat de wegen daar naartoe ook erg off the road zijn. Het laatste deel afgelegt in dikke mist wolken. Ondertussen heb ik flinke beenspieren gekregen van het op de stepjes van de motor staan. Maar we gaan erg goed samen over die dikke en soms losliggende rollende keien en door de modderplassen. Dolle pret nog steeds! Vandaag zijn we in Sapa dat is een bergdorp midden in een prachtig gebied en we zijn net terug van 2 dagen lopen. Nou ja lopen? Het was de hele route flink stijgen via paden die de bergmensen zelf ook gebruiken en natuurlijk weer hele stukken afdalen waar je dan echt je knieen en kuiten aan het werk moet zetten. Stappen in sporen van karbauwen (waterbuffel) en springen over glibberige stenen. Wij lopen over deze paden te zwoegen en te puffen terwijl de bergmensen ons af en toe voorbij komen snellen op plastic slippertjes en vaak nog met een karbauw aan een touw door zijn neus er achteraan. Op zo’n moment voel je je wel een echte toerist op je duren lowa schoenen van 200 euro. De afgelopen nacht hebben we in zo’n bergdorp geslapen in een soort schuur met houten bedden. Gelukkig waren we zo moe van de hele klim dat we al om 8 uur in onze slaapzak lagen. Zzzzzz dood op…. dus die houten plank was snel vergeten…….. Morgen weer verder. Helaas is onze reisgids gebeten door een duizendpoot en is nu naar het ziekenhuis. Waar ze zijn been hebben open gesneden…..maar we zullen wel weer op tijd in Nederland aan komen …..helaasssssss

Kei goed

Ondertussen zijn we een paar dagen verder. En weer ervaringen rijker. Wat een land, wat een ruimte en waar je ook ben er is steeds weer iets nieuws te zien en te ontdekken. Dat alles niet gladjes verloopt zal jullie niet verbazen. Een van ons heeft al een flinke smak gemaakt midden in de bergen met alleen maar een paar geiten en natuurlijk kinderen om toe te kijken. Kinderen zie je hier echt overal. Ze staan te roepen en te zwaaien langs de kant van de weg en uit elk huis/hutje komen er altijd wel een paar toe snellen om te kijken wat er aan de hand is. De weg is af en toe zo slecht dat het voor Aad niet meer te doen is om mij verder achterop mee te nemen. Dan ga ik met onze jeep verder. Zo kwam ik stil te staan tussen twee wegopbrekingen. hahaha dat had ik natuurlijk weer. De rest van de groep was al voorbij de bocht en wij werden tegengehouden door een vietnamees met een rode vlag. Opeens was hij daar. Ze gingen de berg opblazen. Daar stond ik dan 3 uur tussen twee opgeblazen rotswanden en hard heen en weer rennende mannetjes. De knallen waren enorm en de rondslingerende rotsblokken ook. We konden pas weer verder toen alles opgeruimd was over een pad waar je een geit nog een airbag om zou doen. Vandaag een markt bezocht waar alle stammen samen komen om hun waar te verkopen. Ik heb mijn ogen uitgekeken naar de fleurige kleding en haardracht van deze mensen. Wat zijn wij dan saaaaaaaiiiii. Morgen weer verder over losliggende keien en gaten waar je motor zo in kan, maar ik zou het niet willen missen…….

Rare blanke

Vandaag een mooie rit gemaakt onderlangs de bergen. Langs mooie theeplantages en rijstvelden. De lucht rook naar kaneel en peper die volop langs de weg ligt te drogen. De sfeer is heel landelijk en mensen hebben zo te zien geen haast. we blijven een bezienswaardigheid. Vooral onze blanke huid en dikke bovenarmen waar ze aan willen voelen geeft aanleiding tot veel gelach en hilariteit. Vandaag bij een lagere school geweest (een schuurtje met 2 ruimtes) Marco, onze begeleider had autootjes bij zich Dat zette de hele school op zijn kop. dolle pret en alle kinderen uit het gareel. Aad is nu bezig om via internet uit te leggen waar we vandaan komen. Dat geeft ook wel wat verbazing. Hij heeft mijn huis laten zien. Of we buiten slapen ? op mijn achterplaats… Tja leg dat maar eens uit. Vanmorgen voor de eerste keer een echt vietnamees ontbijt. Noodlesoep met stukjes eend wat naar binnen gewerk dient te worden met veel slurpen en als gereedschap stokjes. Maar we gaan het leren!! Anders wordt het flink afvallen…. morgen meer

Rijstwijn

Wat is er mooier om je verjaardag tussen de rijstvelden te vieren. Het was een dag om nooit meer te vergeten. De omgeving is adembenemend en dit is nog maar het begin. De weg was vandaag nog van asfalt met hier en daar een overstekende os of vrouwen met bergen rijst op hun rug. Morgen gaan we echt de bergen in en zal ik mijn kussentje onder mijn billen hard nodig hebben. De trip begon vandaag met een bezoek aan het gezin van onze chauffeur die met de reserve onderdelen achter ons aan rijdt. We werden ontvangen met schalen vol watermeloen en stukken appel. Het huis was niet meer dan een paar betonnen kamers waar een enorme poster van de keukenhof echt levensgroot aan de muur hing te pronken. Wij hebben ingeschat dat de familie dacht dat heel Holland er zo uit ziet. Verder zijn we echt in deze kleinere dorpen een belevenis. Het is grappig om te zien: wie kijkt nou eigenlijk naar wie? Vooral de dreadlocks van Joys zijn een bezienswaardigheid. Vandaag een verjaardag om nooit meer te vergeten met prachtige rozen van onze nu al zeer betrouwbare chauffeur en heel veel rijstwijn. (Goedkoper dan water hahaha dus we moeten wel) tot mail’s…. “hik”

Mierenhoop

Vandaag kennis gemaakt met de motor en het leven in Hanoi. Er wonen hier zo’n 3 miljoen mensen die volgens mij ook allemaal tegelijk deelnemen aan het verkeer. Ze hebben allemaal een soort brommer en zitten daar het liefst met het hele gezin tegelijk op. Het is een wonderbaarlijke mierenhoop van mensen. Iedere seconde getoeter vermengt met brommergeronk. Iedereen glimlacht beleefd naar elkaar terwijl ze met 100 man tegelijk over een kruising proberen te komen. Wij hebben ons daar vandaag doorheen geworsteld met 10 motoren. ‘ T was echt geweldig! boodschappen gedaan en een poging gedaan om veel geld uit te geven….dat gaat niet lukken vrees ik. Alles is spotgoedkoop, ook het eten. Net gegeten met 12 man en 35 euro afrekenen. Onze reisgenoten zijn net als wij ook een beetje getikt. Leuke mensen met allemaal hun eigen verhaal. Er is ook een journaliste mee (Joyce) ze gaat een artikel schrijven over deze trip. (sorry David geen blonde chiks hier) morgen gaat de tocht echt beginnen 196 km. Gelukkig komen die spekrollen op mijn billen nu goed van pas, wel vandaag een kussentje gekocht voor 30 euro cent. Tegen het stoten van een ijzeren stang die net onder mijn billen zit. Verder gaan we goed samen op de motor. Aad rijd en ik maak vakantie kiekjes vanaf de motor hahaha net echte toeristen. Hoop binnenkort wat op internet te kunnen zetten… dat wilde nog niet lukken…. Tot over 196 km

Weer op moeder aarde

Ja hoor we zijn er bijna. We staan nu op singapore en het is een uur of half 7 in de ochtend. Net 12 uur op onze kont gezeten, filmpje gekeken. Een film over enge reuze spinnen en in heb daar nu een beetje spijt van….brrrr moet zo 3 weken in de bush rondcrossen. hahahaha Nou ja ik zie wel. Voordat ik mijn motorlaarzen aantrek maar even goed schudden. Maar nu eerst het laatste deel nog 4 uur wachten en dan nog 3 uur vliegen naar Vietnam. Tijdens de landing kregen we zo,n winkelcentrum muziekje te horen. Een beetje van dat piano geklingel volgens mijn buurvrouw was dat om ons gerust te stellen tijdens de landing???? Ik had toch liever iets van lekkere harde rockmuziek in mijn gedachte. wordt vervolgd…

Gewoon doen

Een lastige dag, de dag voor vertrek. Eigenlijk wil ik gewoon niks doen maar dat lukt niet. Rits open. Spullen weer uit mijn rugzak en rits dicht en er weer in enz enz. Zucht… gek wordt ik er van. Ik zal blij zijn als ik eenmaal achter de douane loop. Dan is er niets meer aan te doen. Waar ik wel heel erg nieuwsgierig naar ben is Wie ? zijn onze reisgenoten Wie is er net zo getikt als wij om 3 weken op de motor door Vietnam te gaan toeren. In plaats van gewoon 3 weken op je kont te gaan liggen in een of ander prachtig hotel met alles er op en er aan. En dan met zo,n schattig polsbandje om waar dan je kamernummmer op staat zodat de barman weet wie je ben en wat je al gegeten en gedronken heb die week. Uitzicht op een groen/blauwe baai met nog meer wit geschilderde hotels bevolkt met bruinverbrande wezens met een polsbandje van een andere kleur……

Tas hoppen

Doordat ik in twee huizen tegelijk probeer te wonen, ben ik in het bezit van spullen die zich om de een of andere rede altijd in het huis bevinden waar ik dan net niet ben. Dat is lastig…. maar heeft nu ook zo zijn voordelen. ik ben even al mijn weekendtassen langs gelopen en …hopla.. rugzak zit al vol! Heerlijk. En dan het vooruitzicht dat ik 3 weken maar 1 tas achter me aan hoef te slepen. Wat een rust… Dat is pas echt vakantie

Wat ik ga doen

Als je nieuwsgierig geworden ben waar ik naar toe ga met die 10 kilo zware rugzak. Dan zou je even kunnen kijken op: www.motortrails.nl en dan is de reisbestemming Vietnam Bergvolkeren. Veel plezier bij het bekijken van deze site.

Inpakken

Zo, daar ga ik dan….. Mijn eerste bericht op marja op reis. Ik zit nu nog thuis met mijn rugzak aan mijn voeten. Ik ga hem zo vullen met een aantal spullen waarvan ik onderweg waarschijnlijk weer denk Waarom??? heb ik dit in godsnaam in mijn rugzak gestopt. Meestal verdwijnen deze overbodige ballast spullen al snel in een of andere afvalbak om plaats te maken voor een of ander souvenier Waarvan ik thuis aangekomen weer denk….. juist. Maar ik ga mijn best doen. 10 kilo mag er in dus !! back to basic