|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Einde tussen betonnen hoogtepunten

13 augustus 2012

Na een reis van in totaal 24uur, staat het China reisboek weer in de kast en de vuile was ligt ondertussen schoon in de kast.  Onze laatste stop, Hongkong was een belevenis. Het verkeer wat dag en nacht door de straten raast. De smog en torenhoge flats  waren overweldigend in deze stad met zijn zes miljoen inwoners. Je raakt volledig je oriëntatie kwijt in een omgeving zonder horizon. Overal glas en beton, bomen die vechten voor hun leven tussen de stenenmassa, nooit meer nacht in de straten door de reclame zuilen en helle reclame verlichting.  Snik heet, 36 graden met een luchtvochtigheid van 85 % deden ons flink zweten en verlangen naar de schone Hollandse Zeeuwse kust.  Het was een fantastische reis door het klassieke China. Samen met nog extreem veel andere Chinese toeristen veel hoogtepunten van China gezien.  We hebben een eerste indruk gekregen van dit perfect georganiseerd  land waar we misschien nog wel eens terugkeren zullen keren om er een ritje op de motor te maken.

Eeuwige rijstvelden

31 juli 2012

De Zhuang hebben op de steile hellingen van Ping-an indrukwekkende drakenruggengraatterrassen geschapen. En dat de hellingen steil zijn hebben we aan den lijve ondervonden. Het plaatsje waar we overnachten staat bekend om zijn schitterende wandelingen en mooie wandelpaden tussen de rijstterrassen. We zijn vroeg op pad gegaan met een lokale gids om een wandeltocht te maken. Het ging gelijk al flink bergopwaarts over de stenen trappetjes richting uitkijkpunt 1, moon with seven stars. Daarna volgden er nog een paar uitkijkpunten over de nog groene rijstvelden via steeds stijler wordende trapjes. Onze gids wist ons te vertellen dat ze haast geen Engels sprak maar graag wilde oefenen en dat ze daarom met ons mee ging lopen. Wat ons betreft prima, alleen bleek later dat er weinig te oefenen viel. Veel meer dan viewing point,  house with pig en no lunch viel er niet te communiceren. Ze heeft wel de zeven uur durende tocht vanonder haar parasolletje vriendelijk naar ons geknikt en beleefd geglimlacht. Het was prachtig midden in de rijstvelden, maar werkelijk snikheet geen schaduw te vinden en geen zuchtje wind. De stilte tussen de rijstterassen maakte de omgeving soms onwerkelijk, vooral ook omdat op de hoge kant van de terassen de dorpbewoners worden begraven. Overal tussen de velden kom je grafstenen tegen die weggestopt zijn tussen de rijst. Het lijkt mij heerlijk om daar te mogen liggen tussen de wuivende rijsthalmen. Toch denk ik er maar niet meer over na als ik thuis weer eens Chinese rijst in mijn pannetje gooi.

Uitzicht

29 juli 2012

We zijn aangekomen in het land van de Yao, Miao en Dong. We hebben gereisd door een zeer afwisselend landschap met prachtige uitzichten. Via het Karstgebergte (bergen die lijken op puntmutsen) naar het indrukwekkende rijstterraslandschap van Ping An. Het dorp is gebouwd tegen  een steile berghelling en is alleen maar toegankelijk via een stenen trap. Gelukkig voor ons zijn de vrouwelijke dorpsbewoners bereid om tegen een vergoeding van 30 Yuan (euro 3,90) de bagage naar boven te brengen in een rieten mand die ze op hun rug dragen. Met mijn 12 kilo zware rugzak was ik daar toch wel blij mee. Voor de echte toerist of zwakkeren onder ons bestaat er ook nog de mogelijkheid om met een rieten draagstoeltje naar boven gedragen te worden. Daar hebben we met ons Hollandse overgewicht maar vanaf gezien. Achter mijn eigen bagage aanlopen over de trapjes leek mij wel voldoende verwennerij voor een dag. Het reizen door China verloopt soepel alles rijdt precies op tijd en af en toe duikt er onverwacht een reisagent op om ons weer op weg te helpen. Regelmatig zijn we een dag of een paar uur onderweg en dan moet je natuurlijk wel eens iets. Vooral op openbare plaatsen of langs de snelweg is dit ondanks de grote sprong voorwaarts even slikken. Meestal doe ik van de lucht al een sprong achterwaarts, maar dat is nog te overzien. De open hokjes (vier op een rij) is een ware China beleving. Je kan in deze openbare toiletten eerst even kennis maken met je mede toiletganger voordat je zelf “ontspannen” je ding kan doen. De keuze is dus of het eerste hokje van de rij nemem met toeschouwers of het laatste hokje bezetten met uitzicht op je mede gebruikers. Maar dan loop je het risico dat je in de geul achter je de boodschap van je buurvrouw gedag kan zeggen. Ik ben er nog niet helemaal uit wat de beste optie is in hoge nood.       

Vingervlug

26 juli 2012

Om te reizen heb je een paar dingen nodig, geld is er een van. Tot nu toe ging het pinnen in China zonder al te veel problemen, we raken er al aan gewend dat pinnen niet altijd meteen lukt en soms moeten we een paar geldautomaten af voordat we het geluk heb geld te kunnen opnemen. Soms moeten we ook eerst even doorzetten en een paar extra handelingen doen om bij ons geld te kunnen komen. Meestal lukt het wel bij een ATM automaat en daarom probeerden we die als eerste in het stadje waar we aangekomen waren. We wilden graag een hapje eten en het geld was nagenoeg op. Wij naar binnen en proberen een automaat aan de praat te krijgen, helaas lukte dit na een aantal pogingen niet en onze magen begonnen aardig te knorren. Toch maar even doorzetten dus. Weer een nieuwe bank gevonden met pinautomaat. Wij op alle knopjes drukken die we konden vinden, helaas zonder dat er iets gebeurde. Dus nog maar een keer… en toen zag Aad vanuit zijn ooghoek een knop met Chinese tekst die we nog niet hadden ingedrukt. Een rodeknop in een klein grijs kastje. Zijn vinger ging richting knop en jawel, een uitzinnig alarm ging af in het kleine hokje. Aad spurte als eerste het hokje uit naar buiten, mij in verbijstering achterlatend. Toen ik met suizende oren weer bij mijn positieven kwam zijn we giegelend de eerste de beste supermarkt ingevlucht in de hoop dat we niet gezien waren. Om ons heen loerend en met knikkende knieen even later stiekem ons hotel ingeslopen.

Vlaggetjesdag

25 juli 2012

Het gaat goed met de economie van China, de Chinezen zijn vollop aan het consumeren. Net als wij zijn ze met hele groepen tegelijk met vakantie en we kijken onze ogen uit. Het is zeer vermakelijk om op een terrasje te gaan zitten en naar de vakantie vierende Chinezen te kijken die voorbij komen marcheren. Iedereen heeft een koptelefoon op en een nummer om en loopt achter de mevrouw met het vlaggetje aan. Onder het lopen proberen ze ook nog een foto van Aad te maken en diverse souveniers te kopen. Vooral het plastic roze varkentje wat een “gnkor” geluid maakt is favoriet en zorgt voor dolle pret. Vandaag zijn we om aan de massa te ontkomen een boottochtje gaan maken over het Er Hai meer vlak bij Dali. De vriendelijke jongen van het Hotel heeft ons in een taxi gezet en de chauffeur opdracht gegeven ons op een bootje te zetten. En zo kwamen we terecht op klein lokaal oranje bootje vol met alleen maar Chinese dagjes mensen. Gezellig, iedereen mee en vooral veel zakjes met hapjes eten. Want dat doen ze echt overal en de hele dag door. Onze eerste stop was een eilandje waar we even rond mochten kijken. Er was net een dienst in een hele oude tempel aan de gang met wel 40 oude Bai dames die allerlei rituelen aan het uitvoeren waren met veel wierook en gezang, prachtig! Verder was het in de omgeving helemaal stil alleen de boedistische boodschappen vlaggetjes ritselden in de wind. Ik voelde me als buitenstaander toch wel een beetje een pottenkijker en probeerde niet al te veel aanwezig te zijn. Ik wilde wel graag een foto maken en vroeg dat voorzichtig aan een van de Bai dames die iets aan het verbranden was. Ik wees naar de camera, nee nee gebaarde ze streng, en ik trok me weer respectvol terug. Jammer, dan maar geen mooi plaatje schieten voor thuis. Tot dat er opeens een Chinese toeristengroep de tempel in kwam zeilen gewapend met de mevrouw met vlaggetje en luidspreker voorop. Het harde Klik klik klik geluid van de camara’s overal om me heen en weg was de serene sfeer. De groep denderde in hoog tempo door de tempel achter het vlaggetje aan. Mij en de Bai dames in verwondering achterlatend (ik heb nog wel even van de gelegenheid gebruik gemaakt, tja ik ben ook maar een toerist).

No Spitting!

22 juli 2012

Als je een paar dagen in China rond aan het kijken bent, beginnen je een paar eigenaardigheden van de mensen om je heen op te vallen. Vooral de slurpende eetgewoontes op straat en in de restaurants blijven een bron van verbazing en werken nog steeds op mijn lachspieren. Ook die diepe keel geluiden op straat moest ik even aan wennen. Om je heen wordt er flink wat af geroggeld en gespuugd. Meestal hoor ik ze al aankomen en ben ik er op bedacht dat de kwak vlak naast mijn kuiten terecht zal komen, na enkele dagen oefening kan ik ze gelukkig ontwijken en is het risico op uitglijden niet meer zo aanwezig. Verder zijn de parasolletjes die ze de hele dag tegen de felle zon met zich mee dragen een gevaar op zich. Met als gevolg dat je in de drukte niet alleen moet oppassen voor rondspetterende fluimen maar ook je ogen moet gebruiken om puntige aanvallen op je hoofd te ontwijken. Gisteren zijn we met de trein naar Xian vertrokken. Waar ik op het perron een nieuw waarschuwingsbord ontdekte. “No Spitting” stond er op! Heerlijk dacht ik, even rust. Maar de pret was van korte duur. Aad moest nog in een hal verderop geld halen en parkeerde mij met tassen en rugzakken in de overvolle vertrekthal. Even later begreep ik waarom er op dat plekje nou net nog een beetje meer ruimte over was.  Niets vermoedend hoorden ik ze opeens om de paar tellen gierend aankomen. Vanuit hun tenen kwamen ze richting afvalbak aangeslingerd, meestal met een ruime boog hop er in. Maar soms ook net….. flop.

Mister Liu

19 juli 2012

Na een super-de-luxe treinreis aangekomen in Pingyao. De stad is jarenlang een onbekende stad geweest maar is in 1997 op de werelderfgoedlijst geplaatst door Unesco. Dit heeft een enorme toeristenstroom op gang gebracht, vergelijkbaar met Volendam op een zonnige dag in juli. Het dorp is omringt met dikke stadsmuren en de huizen stammen nog uit de Mingperiode. Alles is zeer goed bewaard gebleven en als je even de toeristen en alle winkeltjes wegdenkt lijkt het alsof je op de filmset rondloopt van Raise the red lantern. Waarschijnlijk hebben de bewoners dit zelf ook bedacht. Een paar keer per dag komt er een Walt Disney achtige voorstelling de straat in lopen met horden Chinese toeristen al fotograferend er achteraan. Na een paar keer begint dit schouwspel zeer vermakelijk te worden en ga je er op zitten wachten. Vandaag liepen we door een van de straatjes en werden we aangesproken door een… jawel! weer een mannetje. Hij hield ons verschillende businesscards voor met lovende teksten van eerdere “Hollandse” bezoekers. Hij werd aangeprezen als een betrouwbare man en, zo stond op de kaartje te lezen, we moesten vooral met hem gaan eten. Na enige onderhandelingen zijn we met hem mee gelopen de achteraf straatjes in. Hij nam ons mee achter de gesloten poortjes en straatjes naar een wereld waar je geen weet van hebt als je door de gewone toeristenstraatje loopt. Het was heel bijzonder om kennis te maken met de mensen achter de poortjes en te ervaren hoe zij wonen en leven. We werden vriendelijk ontvangen en mochten echt overal in de soms piepkleine woonerven en hokjes rondkijken. Na een tocht van 4 uur zijn we samen met mister Liu gaan eten. Wij bestellen, maar Mister Liu wilde niks, hij keek wel om zich heen naar de andere tafels en zei dat het wel goed zou komen. Even later begrepen we het! Iedere keer als er mensen af gingen rekenen spurte hij naar de vrij gekomen tafel en nam de schalen met overgebleven noedels, tofu, vlees mee naar onze plek. Goot vervolgens alles over in een grote schaal en slurpte dit met behulp van zijn stokjes zeer hoorbaar naar binnen. Slurbbb… Dit alles deed hij een tempo waar een olifant trots op zou zijn geweest.  Ondertussen bleef hij rondspieken naar nog meer overgebleven voedsel om ook ons dat vriendelijk aan te bieden. Gastvrij zijn ze, de Chinezen.

De grote en kleine leider

17 juli 2012

We waren te gast in Beijging, een wonderlijke stad vol met tegenstellingen. Wijken volgepropt met enorme woontorens, de oude stad omringt met veel groen en water en dan nog de arme wijken “Hutongs” waar ze zich volop aan het voorbereiden zijn op een leven met meer mensenrechten, democratie en vrijheid en natuurlijk nog meer toeristen. Nog even en de eettentjes en (westerse)winkeltjes gaan het straatbeeld bepalen. Wat nog steeds wel erg leeft is de verering van Mao Zedong. Bij het plein van de Hemelse vrede (Tian’anmen Guangchang) staat een heel imposant Mausoleum, de eeuwige rustplaats van Mao. Het plein voor het Mausoleum is 500m breed en 880m lang. Op het hele plein is geen boom overkapping of een ander schaduwrijk plekje te vinden. Het is er kaal, heet maar zeker niet leeg. Er staan iedere dag gemiddeld tienduizenden mensen op die allemaal maar een doel hebben, de grote roerganger Mao bezoeken. Om deze mensen massa niet allemaal tegelijk en ordelijk naar binnen te laten gaan hebben ze een heel parcours uitgezet. Om de paar meter staat een Chinees met een megafoon te roepen dat je door moet lopen en met handgebaren wordt je duidelijk gemaakt dat stilstaan geen optie is. We hebben uitgerekend dat het een rij van ongeveer ruim 3 kilometer moet zijn die zich iedere dag een weg naar binnen kronkelt om de grote leider te zien liggen. Je moet er iets voor over hebben! Dus wij ook in de rij. Paspoort in de aanslag, tas en telefoon afgeven anders mag je er niet in. Net voordat wij ons tussen de touwen wilden wringen, stond er een klein mannetje met een parapluutje naar ons te wenken… hij wist wel een kortere weg… mmmm daar ben ik gevoelig voor. Een uur korter in de brandende zon? Aanlokkelijk idee toch? We waren snel over te halen om tegen de stroom in achter hem aan te lopen. Halverwege hield hij stil, onder het paraplutje sloten wij de deal (70 yuan). Zijn handlangers met de megafoons keken even de andere kant op en floep wij glipten ruim halverwege de lange rij in om een half uurtje later in looppas langs Mao te lopen. De witte bloem die je langs het parcour kunt kopen voor de grote leider hebben we maar laten zitten, ik denk dat ze die toch een paar uur later weer aan de volgende bezoeker verkopen.

Beroemde muur en man

15 juli 2012

Het is hoog zomer in China en volgens mij zijn er veel Chinezen net als wij lekker vrij en gaan ze een dagje uit. Wel gezellig zo met z’n allen naar de beroemde Chinese muur en als afsluiting naar het zomerpaleis. De Chinese muur is in totaal ongeveer 10.000 km lang en slingert zich door een imposant berglandschap. We hebben vandaag een paar honderd meter gelopen en als je het mij vraagt in die hitte was dat meer dan genoeg. Het is flink klimmen en dalen over de stijle trapjes. Om de 50 meter staan wachtpoorten met nauwe doorgangetjes, waar je even kan uitpuffen en kan genieten van het mooie uitzicht over Jinshanling. Het is een imposant bouwwerk als je beneden staat, gelukkig gaat er een kabelbaan naar boven en daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Wij hadden de eer om in dezelfde gondel te mogen zitten als John Major! Hoera wat een eer, het grappige is dat China daar blijkbaar ook trots op is en het met plakletters op het raam geplakt was. Aad begint ook al een beetje naast zijn schoenen te lopen. Regelmatig wordt hij aangesproken met de vraag of hij samen met hen op de foto wil! Heel bijzondere man blijkbaar, ik was daar voor deze reis niet van op de hoogte. Breed lachend gaan ze samen met Aad er eens goed voor staan. Een plaatje schieten voor thuis, samen met de oer Hollander Aad.

Plastic fastfood

13 juli 2012

Tussenstop in Parijs, op Charles de Gaulle deze keer, zonder piep en zwaailicht problemen door de douane. Het wachten voor onze aansluiting kan beginnen, even weg van het jachtige bestaan. Eerst maar eens een hapje eten en deze ervaring kan gelijk met stip door naar mijn “vooral niet doen” op vakantie lijst. We dachten alvast in de stemming te komen door een Chinees maaltje te bestellen bij een fastfood restaurant op het vliegveld. Gebakken bami met kipsmurrie. De dame achter het raampje woog het zorgvuldig af op het plastic bordje, 140 gram rijst en 160 gram kipsmurrieprutje. Gretig wilde ik het van haar aanpakken, maar nee! Alleen als ik een dienblaadje had wilde ze het aan mij overhandigen samen met het plastic bestek, eerder niet. Gelukkig  was Aad onderweg om mij te redden uit de klauwen van deze plasticdame en konden we voor ruim 23 euro genieten van onze maaltijd in een hel verlichte neon ruimte. En genoten heb ik! De hele nacht krom van de kramp in een hoekje op mijn vliegtuigstoel gezeten. Dus, niet doen! De vlucht zelf verliep voorspoedig. We waren met 10 andere mensen de enige Europeanen aan boord naast 315 Chinezen. Opvallend was dat Chinezen geen herrie maken ’s nachts, niet praten, niet luidruchtig door het gangpad op en neer lopen en zeer rustig wachten op instructies om het vliegtuig weer te verlaten. Wat een discipline. Niet dringen bij de bagageband, niet voorpiepen bij de douane en niet hard praten maar beleefd knikken naar elkaar.  Ik verheug me nu al op onze dagen in Beijing. Ik ga lekker overal rustig in de rij staan. Wat zullen wij zen terug komen.

idee 2012

Thuis
4 januari 2012

Ondertussen 2012 geworden en nog steeds vol plannen om onze Amerika/Alaska reis te gaan maken. Alleen zal dat dit jaar niet meer lukken. Ook al gaat het de goede kant op met mijn energie, ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Daarom is het plan om dit jaar nog rustig aan te doen en te vertrekken naar China om daar langs de Chinese muur te gaan rijden met Motortrails. Lekker makkelijk, geen voorbereidingen wat betreft onze eigen motoren. Gewoon helm en motorpak mee, opstappen en gaan. De China reisgids ligt al wel klaar om gelezen te worden en ideetjes op te doen. Zodra de reis definitief is, zal ik er meer over schrijven. Het is nu nog een beetje te vroeg, maar de motorkriebel begint al weer aardig door mijn bloed te stromen. Om conditie op te bouwen ben ik begonnen om iedere week een paar keer te roeien op onze roeimachine. Pfff…  dat valt even tegen. Hard werken en je komt geen meter vooruit. Zal ik mijn helm opzetten om me te motiveren???

Reageren.

Hans

14 August 2012
Hi marja en aad

Goed te zien dat jullie ook weer heelhuids terug zijn

Hans

05 August 2012
Hi marja en aaad,
Aan het strand van Odessa hebben we een toiletgelegenheid ontdekt waar je ook zonder deuren met zijn drieen op een rij kan zitten. Dus misschien is de oukraine nog een leuke bestemming.

Irene

26 July 2012
Hoi Marja en Aad,

Thomas zou zeggen: 'zo, nou ben je de spitting image van (....) (vul je eigen voorkeur in)' wat fijn heeee, die gezellig boerende en rochelende chinezen, die weten wat lekker is (....) maar 't lucht wel op! Goed om te lezen hoe jullie het doorstaan. Wij zitten inmiddels in Lviv, net over de grens van Polen en Oekraine. Van dinsdag op woensdagnacht zijn we de grens overgestoken, in een eerste klas (?) boemelexpres. Geen enkel onaardige Poolse of Oekrainse douanier ontmoet, maar ze wilden we elk kwartier even controleren of we er nog waren, dus van slapen is het helaas niet meer gekomen. Enfin, Lviv maakte veel goed. Nadat we eenmaal om 6 uur 's ochtends het bomvolle station waren uitgeperst (Hans helaas zonder telefoon, toch kennelijk in de trein laten liggen) kwamen we met de taxi door heel stil en beeldschoon Lviv naar ons hotel. In de loop van de middag, na een hazeslaapje toen we eindelijk in onze kamer konden, veel gelopen en bewonderd. Lviv is echt nog ouwe (vergane) glorie met het ene na het andere indrukwekkende gebouw. Zelden zo'n mooie echt oude stad gezien. Helaas worden hier ook in hoog tempo allerlei reclameuitingen aan voorgevels gehangen, maar daar zien we maar doorheen. Het mooie blijft.

Hans

18 July 2012
Hi Marja en Aad

Wat is er nog over na Mao en de muur?

laura

17 July 2012
Geniet van je mooie vakantie en je bijzondere man!!!

Peter en Leonieke

15 July 2012
Haha - ja het blijft een bijzonder exemplaar die man van je! Veel plezier de komende tijd. Wij vertrekken overmorgen naar Costa Rica.

Sarah

15 July 2012
Haha, ik zie dat al helemaal voor me, Aad vindt het natuurlijk geweldig met al die Chinezen op de foto! Heeft John Mayor nog een mooi liedje gezongen onderweg?

Geniet ervan! liefss

Astrid

14 July 2012
Nou lieve mensen. Als jullie maar niet zo gedisciplineerd als de chinezen worden. Dat betekent voor Aad dat hij zich nooit meer schandalig te buiten mag gaan aan de cola............En jij Mar; in jou heb ik alle vertrouwen.
Leuk verslag en geniet van jullie welverdiende vakantie. XX Ron en As

Cor

12 July 2012
Waren de reizen naar Mexico/ Belize/ Guatamala en Indonesie jou eerste ervaringen met de rugzak?

David

08 July 2012
Veel plezier in China!
2