|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Afrikaanse stoelen dans

8 augustus 2008

Op dit moment zitten we weer vol van nieuwe ervaringen en Afrikaanse indrukken op ons eigen eiland, Schouwen Duiveland. Onze rugzakken vol met herinneringen, mooie schelpjes en andere souvenirs slingeren nog rond in de gang. Ik kan er nog geen afscheid van nemen. Afrika was een ervaring die moeilijk te beschrijven is in een paar simpele regels en de overgang naar de frisse Zeeuwse zeelucht is te groot. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we weer op Zeeuwse bodem zijn aangekomen want het had niet veel gescheeld of we hadden nog ergens in Addis Ababa rondgehangen. Het leek allemaal zo voorspoedig te gaan tijdens onze terugreis maar bij de derde overstap kwam er toch een klein duveltje uit een Afrikaans doosje. Het begon allemaal al een beetje scheef te lopen op de luchthaven van Dar es Salaam. Bij het inchecken kreeg de mevrouw achter de computer het ding niet goed opgestart en werden wij uiteindelijk op pad gestuurd met de mededeling dat wij onze ticket voor de volgende aansluitende vlucht wel zouden krijgen op de luchthaven van Addis Ababa. Daar eenmaal aangekomen werden alle passagiers opgevangen in een soort wachtruimte waar we opgewacht werden door personeel van Ethiopian Airlines. Een hoop drukte van passagiers die al duwend en trekkend tickets wilden bemachtigen. Ook wij hebben ons toen maar in de strijd geworpen alleen zonder het gewenste resultaat. Volgens de grondstuward stonden wij niet op “de lijst” en mochten daarom ook niet verder reizen. Wij bleven eenzaam achter in de wachtruimte en iedereen die wij aanklampten om hulp stond ons even te woord glimlachte dan vriendelijk en liep vervolgens weg. Uiteindelijk kregen we iemand te pakken die ons een stand-by ticket aanbood. Anders gezegd … hopen dat er iemand niet komt en zo ja mag je mee en anders zit je 2 dagen vast in Addis Ababa (volgende vlucht ging pas op donderdag). Aangezien we gewoon geboekt, betaald en onze vlucht herbevestigd hadden zijn we maar veel in de weg gaan staan bij de incheck bali en hebben we…nou ja vooral Aad…. 2 uur lang de achtervolging ingezet bij de man die ons uiteindelijk een instapkaart moest geven. Uiteindelijk kwamen we er achter dat er nog 5 plaatsen vrij waren en er 6 mensen stonden te wachten om nog mee te mogen. Het bleef spannend tot op de laatste seconden voor vertrek. Aad stond te onderhandelen met een gezinnetje om het kind wat ze bij zich hadden op schoot te nemen zodat er een extra plek vrij zou komen, ondertussen liep hij ook nog een mannetje te bedreigen die aanstalten begon te maken om onze bagage weer uit het vliegtuig te halen (mannetje was wel een kop kleiner). Het vliegtuig begon ongeduldig zijn motoren te starten en de slurf waaraan hij vastzat stond op het punt losgekoppeld te worden, op dat moment besloot men om ons in te laten stappen en het verder maar te regelen in het vliegtuig. Ergens waren nog stoelen over???? Eenmaal binnen bleek dat er een veel te dikke man met een veel te dikke koffer overgeplaatst was naar de business class. Hij paste niet in de stoel en de koffer niet in het rek. Na nog een kleine stoelendans met een Australiër en een Italiaan kwamen we wonder boven wonder naast elkaar te zitten en konden we eenmaal in de lucht opgelucht beginnen aan onze reis naar huis. Op weg naar ons volgende avontuur. Maar dan wel weer op mijn eigen vertrouwde Africa Twin want daar heb ik geen in of overstap ticket voor nodig…. broem, broem motor starten en gaan…… ik kijk er al naar uit!!!!!

kijkje op Zanzibar

31 juli 2008

Heel vroeg in de ochtend met de Dhow vertrokken naar Zanzibar. Het was een prachtige zeiltocht op een houten bootje met een simpel zeil vastgemaakt aan een boomstam, maar na 6 en een half uur en een inktvis maaltijd aan boord toch uit eindelijk aangekomen in Stone Town. Een bruisende stad vol restaurantjes en straatverkopers, het is een stad die bol staat van allerlei culturen en handelswaar. Portugezen, Britten en vooral veel Arabische invloeden beheersen deze warme stad vol contrasten. Het is heerlijk om rond te dwalen in de smalle straatjes en je te vergapen aan alle souveniers die je straks weer thuis doen herinneren aan je reis naar Africa. Ondertussen zijn we via de kirki’s rode franjeaap aangekomen op onze strand bestemming. De apen zouden een bijzonderheid zijn. Ik had er heel veel van verwacht en had er dus wel een warme tussenstop voor over. Maar aangekomen bleek het te gaan om een piepklein stukje aangelegd bos met 6 apen die rustig zaten te ontbijten en knaagden aan een paar verse groene blaadjes. Intree 5 euro met gids, gelukkig gaat er een gedeelte naar een goed doel zo werd ons verzekerd en ik heb toch nog een mooie foto van een bijna uitgestorven apensoort. Het is hier op het strand wel heerlijk toeven en interessant om te zien hoe de plaatselijke bevolking zijn vis vangt met behulp van bootjes gemaakt van een uitgeholde boomstam en als zeil aan elkaar genaaide rijstzakken. Rustgevend deze omgeving waar luxe ver te zoeken is (behalve in de resorts) en een mooie afsluiting van een vakantie met heel veel Africaanse indrukken en een douane stempel van Zanzibar in mijn paspoort. Altijd leuk voor later

pole pole

29 juli 2008

We hebben de Kilimanjaro verlaten en zijn na een busrit van 5 uur en een autorit van 2 uur over een zeer hobbelige weg aangekomen in Bogamoyo. Wat in het Swahili betekend “laat uw hart achter” of ik hier mijn hart achter ga laten denk ik eigenlijk van niet. De stad is in zwaar verval geraakt. Tijdens onze fietstocht door het stadje bleek dat de ooit zo imposante gebouwen uit de ivoorhandel en slaventijd flink verwaarloost zijn. Ze zijn hoofdzakelijk ingestort, houtsnijwerk is aangevreten om nog iets van de oude grandeur terug te vinden moet je goed je best doen. Anderhalf miljoen oost-Afrikaanse slaven werden vanuit deze stad samen met het buit gemaakte ivoor naar Zanzibar getransporteeerd. Het verbaasde mij dat er van deze slavenhandel niet veel meer te zien was. Ik verwachte een stuk geschiedenis te vinden, maar daar was niet veel meer van over op een enkele slavenketting na in een klein museumpje van de Holy Ghost Mission. Het leek er op dat niemand zich er ook echt voor intereseerde of zich druk maakte over het verval. Ook onze gids van de mission, met wie we de fietstocht maakte haalde regelmatig zijn schouders op over de verwaarlozing. Waarschijnlijk is het mijn Westerse aard dat ik denk dat je zuining moet zijn op je geschiedenis. Nu is het zo dat het mij nog niet is opgevallen dat de mensen zich hier niet snel druk maken. De stadjes waar we doorheen rijden zien het allemaal hetzelfde uit. Alles onder het stof van de rode aarde, wat zelf in elkaar getimmerde huisjes van planken en golfplaten met daar in een handeltje gevestigd. Spelende kinderen rondom een groepje volwassennen die de hele dag zitten en wachten op de dingen die komen gaan. Als wij Westerlingen vragen stellen over hoe laat? wanneer? hoe lang? dan worden wij glimlachend bekeken over zoveel ongeduld. Het zijn geen vragen die je stelt. Je gaat weg en als je aankomt dan ben je er. Zo simpel is dat… ze hebben er zelfs een woord voor uitgevonden “pole pole” het is een prachtig woord en ik ga hem als souvenier mee nemen uit Afrika naar ons jachtige westen…. heerlijk pole pole …daar ga ik heel oud mee worden

jachtinstinkt

24 juli 2008

Stof, zand en geen plek om je eens even lekker op te frissen. Het is niet de moeite waard om schone kleren aan te trekken, waardoor we er uitzien als een stelletje beesten. Maar gelukkig valt dat hier niet op, alles en iedereen zit onder een dikke rode stof laag. Het kamperen in de bush was fantastich en we zijn een hele ervaring rijker. Samen met de bushmen zijn we op jacht geweest. ’s morgens vroeg zijn we gewapend met pijl en boog achter de Dik- dik en apen aan gerend. Het was een heel spannend spektakel vooral omdat die apen blijkbaar slimmer waren dan de bushmen. Ik weet niet of dat kwam omdat de bushmen stijf stonden van de marihuana, daarbij denk ik dat wij westerlingen te langzaam zijn en al te ver af staan van ons jachtinstinkt. Maar spannend en leuk was het wel even terug naar de tijd dat je als kind met pijl en boog door de bossen aan het rennen was…heerlijk genieten! Om ons toch tevreden te houden schoot een van de bushmen toch nog een duif uit de boom die hij vervolgens met zijn tanden de nek doorbeet… plotseling begon ik te verlangen naar de voorverpakte worst van Albert-Heijn

vrouw op jacht

20 juli 2008

Het eerste deel van ons Tanzania avontuur zit er op. Net lekker schoon gedoucht. Het safarie zand en stof zat tot achter mijn oren. Het gebied waar we 5 nachten hebben gebivakeerd in een tentje sprak een ieder van ons tot de verbeelding. Met een vierwiel aangedreven voertuig zijn we op pad geweest en hebben midden tussen de wilde dieren in een klein koepeltentje een poging gedaan om te slapen. Overdag veel olifanten, giraffen, apen, gnoes, veel luierende nijlpaarden en andere beesten gezien. Met als een van de hoogte punten een groepje leeuwinnen die op jacht was naar een wrattenzwijn die niets vermoedend in hun vooraf opgezette val kwam lopen. Het was adembenemend om te zien hoe de jacht in zijn werk ging. Voor ons mensen wel lekker veilig vanaf de auto met open dak. We zaten eerste rang en gokten op de leeuwen dat ze het spel zouden winnen….. helaas het zwijn was slimmer. En wij waren teleurgesteld, zou dat nou ons oude jachtinstinct zijn? Later die dag zagen we gelukkig nog 3 leeuwinnen die net een flinke prooi gevangen hadden om die vervolgens bij vader leeuw weer in te leveren. Mannen eten eerst! Leeuwinnen zijn blijkbaar niet op de hoogte van de laatste emancipatiegolf. Die nacht heb ik zo mijn eigen avonturen beleeft. Nog vol van alle indrukken zijn we vroeg gaan slapen in ons kleine tentje midden in de bush. Plotseling werd ik wakker van een gebonk tegen mijn tent. snuifende geluiden en een zwiepende staart boven mijn hoofd. Ik bleef stil liggen luisteren in het pikkedonker en bedacht wat het allemaal kon zijn…. ik heb veel fantasie in het donker…… ik bedacht me dat het wellicht erg groot moest zijn. Het was een flinke bonk en het staart gezwiep hield aan boven mijn hoofd. Opeens dacht ik als het gaat zitten ben ik plat en ben vervolgens gaan slepen met mijn rugzak om een beetje ruimte tussen mij en het beest te krijgen. Ik voelde mij een vrouwmens in nood en manlief bleef lekker doorronken net als die leeuw van die middag daarvoor. Na een slapeloze nacht was ik toch wel nieuwsgierig wat mij zo op hol had gejaagd Er lag de volgende ochtend een lekkere verse hoop naast onze tent en de wachter die ik er bij heb geroepen wist mij te vertellen dat het een zeer onschuldige zebra was geweest. Ik heb die dag goed opgelet tijdens de gamedrive “een zebra gaat niet zitten”

Net als thuis

14 juli 2008

Na een voorspoedige reis geland bij de Kilimanjaro en direct doorgereden naar Arusha. Een prima hotel van een Franse eigenaar die zijn personeel de opdracht heeft gegevem om het restaurant vandaag te versieren met linten en strikken in de Franse nationale kleuren. 14 July zal gevierd worden of je nou midden in Afrika zit of niet ! Het maakt mij niet uit de Franse keuken smaakt prima onder de Afrikaanse sterrenhemel en morgen vertrekken we naar de bush. Het stadje Arusha hebben we vandaag bekeken en een rondleiding gehad van een plaatselijke gids die ons ” het” hoogtepunt van de stad liet zien … een Indiaanse Sikh tempel. Stonden we toch nog onverwacht even midden in India de eer te bewijzen aan een goeroe die levensgroot vanuit de tempel ons westerlingen streng aan zat te kijken. Aad heeft van schrik 5 euro geschonken aan het ziekenhuis in aanbouw. Bij de volgende dienst zullen wij genoemd worden! Er kan deze reis denk ik nu niets meer mis gaan. Gelukkig hebben we vandaag ook nog wat op straat rond gezworven en werden we vaak aangeroepen met Mama mama of jambo jambo met als doel een leuke Maasai armband te kopen…heerlijk ik voel me al weer helemaal thuis……..

Wij(s) zijn op reis

12 juli 2008

Nog 5 uurtjes en we vertrekken naar Brussel. Daar staat het vliegtuig voor ons klaar om ons via Ethiopië en Kenia naar Tanzania te brengen. Dit lijkt simpel maar dat is het niet! Er staat nog een rugzak en daar moesten spullen in voor de reis. En dat is ieder jaar weer een bijzondere opdracht. Andere jaren was deze opdracht wel wat duidelijker. Gewoon voor alle weertypen motorspullen mee, veel t-rips om de ter plaatse gehuurde motor met plunjezak op de weg te houden. En niet te vergeten helm en stevige laarzen om aanvallen van wilde honden van ons af te slaan. Dit jaar is dat niet aan de orde. Ik vrees dat er meer voor nodig is om een dolle leeuw of een roedel wilde apen van ons af te schudden. Afrika we zijn er nog nooit geweest en ik weet dan ook niet wat ik me er bij voor moet stellen. Vandaar dat ik al een paar keer spullen in mijn rugzak heb gestopt en er ook weer uitgehaald en er weer uit of in. Wanhopig heb ik gisteravond mijn probleem op tafel gelegd en de generatie Einstein (jongeren geboren in de jaren 80) wist raad. Natuurlijk! laptop er bij en Googelen maar! Op alle vragen een passend antwoord en mijn rugzak was zo gevuld met het juiste outfitje voor donker Afrika. Ook het Palm zakcomputertje gaat mee zodat we zelfs midden in de bush bij een olifanten aanval snel even kunnen kijken wat te doen. En nu maar hopen dat die wilde apen en olifanten ook goed zijn in geprogrammeerd.

Reageren.

Sytske

25 July 2008
wel lekker opgegeten? of is duif niet om op te kluiven?
je maakt wel het een en ander mee zeg!
Ons avontuur begint morgen tegen 7 uur. We hopen in de namiddag op een Zweedse camping te staan in het zuiden en trekken de volgende dag verder naar Anke. Ben benieuwd.
Jullie nog een heel fijne reis en tot ziens
Groeten Henk en Sytske

Sytske

21 July 2008
Hoi Marja en Aad,
Een spannend verhaal las ik net. Kan me helemaal voorstellen dat je hart sneller gaat kloppen van zo'n zwiepende staart. Heb vannacht ook gedroomd, maar dan van de koorts. Lig op dit moment met griep in bed................Snap je dat nou? Vrijdagochtend vroeg willen we vertrekken richting Zweden en dat gaat ook vast wel lukken. Ik hoop dat jullie nog veel spannende avonturen beleven, lees het vast wel een keer ergens in een internetcaffetje in Sockholm o.i.d.
Nog veel plezier en tot de volgende keer, Sytske

Lisette

17 July 2008
Hoi Marja en Aad
Heel veel plezier in de binnenlanden. In mijn hoofd trekt de film van de Afrikaanse binnenlanden steeds voorbij en ik hoop dat jullie ook de beroemde slangenwandelstok in je handen hebt. De gillende apen met bananen gooiend, ben ik nooit meer vergeten. De stammen, die mij erg witjes vonden etc. Hoop dat jullie volop genieten en in gedachte kijk ik mee.
Liefs uit Amsterdam

Marijke

14 July 2008
Hai Aad en Marja,

Kan ik jullie nog net een heel leuke en avontuurlijke vakantie wensen. Thuis is dat niet meer gelukt helaas. Zal het reisverslag met spanning volgen. Groetjes ook van Ger, Marijke
2