Nog niet zo lang geleden ging je op vakantie en dan nam je van die girobetaalkaarten mee. Of je stond uren met je paspoort in de rij bij het postkantoor tot de postbeamte tijd voor je had. Gelukkig leven we nu in de tijd van de plastic kaartjes…… lekker handig je stopt ze over al te wereld in de muur en even later kan je over je geld beschikken. Zo niet bij Marja en Aad…… wij waren weer terug in Bangkok om onze motoren op te halen. Bangkok lijkt een beetje op een hele grote Bijlmermeer vol met flats en snelwegen midden door de stad. Daartussen vindt je nog wat overblijfselen van ver vervlogen tijden. Op iedere straathoek kun je geld halen bij een automaat van de ATM. We moesten een flink bedrag opnemen om een nog openstaande rekening aan onze reisagent te kunnen betalen. Dus we stopten onze pas in de muur en… nee hoor !?*& hij deed alles, behalve geld geven. We hebben nog een poging gedaan om bij het pompstation hulp te krijgen maar dat was echt onbegonnen werk. Na controle op internet “lang leve de moderne tijd” bleek dat wel al het geld was afgeschreven. Nu maar afwachten of we onze Baht ooit nog terug zullen zien. Gelukkig stonden wel onze motoren klaar voor de start. Eindelijk, we hadden er echt naar uit gezien. We kregen een auto mee die ons de eerste 30 kilometer door het drukke verkeer zou loodsen. En dat was geen overbodige luxe! Ik moest eerst nog even wennen aan de Honda Phantom en het gedrag van het Thaise verkeer. Iedereen beweegt zich ergens op de weg naartoe en als je dan maar lekker mee beweegt en niet te veel nadenkt dan komt alles verder wel goed. Zelf volg ik over het algemeen de bewegingen van Aad. Ik kijk de hele weg tegen zijn achterkantje aan. Tot dat het mij opviel dat zijn achterband wel erg zacht begon te worden. Gestopt bij een benzinestation. Psss… zei de pompbediende en glimlachte naar ons dat het niet goed zat met die band. Hij had wel wat lucht om nog onze eindbestemming te halen maar dat was dan ook alles. Eenmaal daar aangekomen zijn we naar de eerste de beste Honda shop gereden. Vanaf de motor naar een vriendelijke jongedame gewenkt en na veel gegiechel kwam ze toch in aktie. We moesten achter haar scooter aanrijden (zusje ook mee) Ze bracht ons naar een garage in de buurt. Daar werd er zeer bedenkelijk gekeken naar de band. Eerst monteur 1 en daarna de hele familie. Grootvader kwam er ook bij en met veel gebaren bedenkelijk kijken en vooral veel nee geschudt werd de band afgekeurd. Er lagen 5 losse plakkers van vorige ongelukjes los in de band. No Good !! Opeens was daar de dochter van de baas. en wat een geluk ze sprak vloeiend Engels, ze had 5 jaar in New York gewoond. Zij ging iedereen en alles bellen om ons die dag nog aan een nieuwe band te helpen. En ja hoor! na twee en een half uur stond de motor van Aad weer op 2 wielen. Het was al laat geworden maar het voltalige personeel bleef om ons verder te helpen,terwijl ze er zoals later bleek er niets extra’s voor wilden hebben. Zou die amulet die Aad gekocht heeft ons dan toch Good Luck (for one week) brengen? zoals de bhoedist ons had beloofd ? Ik denk dat ik er nog maar een paar ga halen……..