Het was weer een hele reis. Zo’ twee en een half duizend kilometer achter elkaar aangereden. De route die we volgens het reisbureau moesten volgen hebben we onderweg gedelete. Daar was echt geen touw aan vast te knopen. Als we deze hadden gevolgd hadden we nu nog steeds in een rondje gereden door Thailand. Op zich is dat niet zo erg , maar iedere dag dezelfde tempel bezoeken en na afloop in het zelfde hotel slapen gaat ook vervelen. Het was af en toe echt zoeken geblazen. De aanwijzingen klopten vaak niet en het leek op dat wij zonder het te weten mee deden in een spannend spel genaamd “zoek het Hotel”. Gelukkig hebben wij deze relatie test met glans doorstaan. Want als je de weg moet zoeken in de stromende regen en tot op het bot nat bent moet je soms wel even iets wegslikken. Want eigenlijk wil je op dat moment maar een ding. Een lekkere zak patat met mayo en een vette fricandel en niet dat bordje rijst met dingetjes wat op je ligt te wachten . Tijdens de reis hebben Aad en ik een soort gebarentaal ontwikkeld om elkaar op dingen te wijzen. Bijvoorbeeld: pas op een gat in de weg , steen op de weg. Kijk uit het is glad ! Vandaag maakte Aad een nieuw gebaar. Hij strekte zijn arm naar links helemaal uit met de handpalm naar beneden en herhaalde dit een paar maal. Ik heb me de hele tijd suf zitten piekeren wat dat te betekenen had…… bij de eerstvolgende stop heb ik hem om opheldering gevraagd.. O, zei hij… ik voelde even of het nog regende. hahahaha. Vaak hebben wij de weg moeten vragen om onze slaapplaats te kunnen bereiken. Dat gaf wel eens verwarring bij de Thai. Want wie verwacht er nou een vrouw die vanonder een grote helm en van top tot teen verpakt in groen plastic de weg aan je vraagt…. gelukkig zijn de Thai zeer behulpzaan en krijg je als dank voor hun aandacht ook nog eens een geweldige glimlach kado ! Of zouden ze denken rare lui die Hollanders ?…..