|
Over ons
|
Checklist

Reisverslag

RSS

Optimisten

26 juni 2022

We hadden het deze keer heel goed voorbereid. We waren ruim op tijd bij de stalling om onze motortrailer op te halen. We hadden ons voorgenomen om nog een paar dagen lekker uit te rusten in de Zwitserse alpen. De dag begon alleen wat onhandig. Want tijdens het opladen glipte een van de motoren uit zijn wielklem met als gevolg dat beide motoren dreigden zijwaarts van de trailer af te rollen. Na flink wat duw en trekwerk en met een hernia rijker toch op pad gegaan. We hadden afgesproken in de Zwitserse alpen met een bevriende motorrijder en dachten er om (optimistisch zoals we zijn), om een uur of drie wel te zijn. een rit van 450 km moet kunnen toch? Al na een kilometer kwamen we in een oververhitte vakantiefile terecht van wel zo’n uur of twee. Bij Brescia misten we de afslag en kwamen op een col terecht die zeer in trek is bij motorrijders. Met een duizelingwekkende vaart laten ze zich van de col afstorten, meestal in groepjes van 6 of meer. Mijn hart zat regelmatig in mijn keel bij het zien van zoveel waaghalzerij. Onze auto met motortrailer kroop daarentegen met een slakkengang naar boven, want eigenlijk waren wij voor deze klus te zwaar beladen. Waardoor mede weggebruikers ons ook nog in gingen halen. Na uren zweten en nog maar 30 km te gaan, eindelijk boven gekomen, waar we door de politie van de weg werden gehaald omdat er een zwaar ongeval had plaatsgevonden op de col. We moesten de net bedwongen col dus weer af. Na een uur in de rij te hebben gestaan voor een te krap tunneltje met eenrichtingsverkeer mochten we eindelijk weer verder. Terug naar boven dus, waar onze vriend met drie taartjes in zijn hand op ons stond te wachten. Dat was na ruim 10 uur avontuur op de weg een zeer feestelijke verassing. Dank je wel Rob! nog nooit zo blij geweest met een taartje.

overgang

19 juni 2022

Nu al een aantal jaren de Europese grenzen open zijn voelt het reizen binnen Europa toch minder avontuurlijk. Bij de meeste grensovergangen weet je niet eens meer dat je een ander land binnen rijdt. Als je goed oplet zie je soms nog een verzameling van vergrijsde gebouwtjes waar ooit mensen in de rij hebben gestaan om de grens over te mogen. Daarom is het des te leuker dat we bij deze reis nog een paar echte grenzen tegen komen waar ze nog om je paspoort vragen. Tenminste dat hoop ik altijd, maar bij de grens Albanie uit wilde de douane beambte mijn paspoort niet eens aanpakken. Hij wuifde mij weg vanachter zijn raampje en riep Hollanda. Oke, doorrijden dan maar. Anders was het bij de grens van Montenegro. Daar was een aparte grensovergang voor motoren, wat heel fijn is want in de hitte wachten op je hete motor onder een brandende zon is echt geen grapje. We mochten dus door een soort gangetje naar het eerste loket. Daar werd het paspoort en de verzekeringspapieren aangepakt. De douane man rommelde er in en gooide toen de papieren met een zwierige beweging naar het bureau van zijn collega die een hokje verderop zat. Ik kon doorrijden naar het volgende loket. Ik kreeg een waarschuwing via mijn headset door van Aad dat ik mij alvast moest voorbereiden. Met mijn motor stevig geklemd tussen mijn benen stond ik klaar om te vangen. En ja hoor, vanaf ongeveer twee meter mikte de douane man met een mooie boog mijn eigendommen richting mijn handen. Pats, in een keer gevangen. De rest van de weg heb ik trots en met een big smile op de motor gezeten. Lekker hoor zo’n echte ouderwetse grensovergang.

Onderzoeken

17 juni 2022

Ook al zitten we nu al in Kroatie ik moet toch nog even iets kwijt over Albanie. Het is een land vol tegenstellingen, een land in opkomst. Met aan de kust veel prachtige hotels, hoge flats en glimmende gebouwen tussen ondefinieerbare stukjes land met overblijfselen uit een andere periode. Om Albanie verder te onderzoeken zijn we een stuk het binnenland ingereden. Albanie maakt je nieuwsgierig naar de mensen die er wonen. Het eerste dat opvalt is het verkeer. Met name de rijstijl. Ze stoppen namelijk niet als ze de weg op komen of een kruising oversteken, ook het afslaan gaat in een moeite door. De eerste paar kilometers zijn bloedstollend. Je vraagt je af of je in een aflevering van idioten op de weg bent terecht gekomen. Maar gelukkig, het went na verloop van tijd. We hadden via booking.com een kamer in een boerderij geboekt. Het bevond zich midden in een landelijke omgeving dus dat leek ons wel wat. Dat je er alleen via een soort rotspad kon komen en het niet aangegeven stond waar je precies moest zijn stond er helaas niet bij. Dat was dus even flink zweten over dat overwoekerde stenen pad. (Ik zal hier verder niet vermelden wie en wat ik allemaal aangeroepen heb tijdens deze tocht). Maar de beloning aan het einde van het pad was fantastisch. De eigenaar had echt zijn best gedaan op het zelf geknutselde palletbed en de gedeelde badkamer waar het stopcontact los onder de douchekop hing. Maar het diner door de boerin gekookt met vis uit het meer en kruiden vers uit de bergen was geweldig. Alleen kwamen we er na een kleine wandeling achter dat het meer zwaar vervuilt was met plastic flessen. Tja, de welvaart heeft ook in Albanie zijn intrede gedaan.

Stilte

13 juni 2022

Voorlopig is de zonnebrandcreme onder in de motortas blijven zitten. Het heeft geen zin om je tussen de buien door in te smeren alles zou er maar glibberig van worden. De weg is naar mijn mening in de bergen met zijn vele bochten al glad genoeg. Het is wel heerlijk rijden richting Noord Macedonie. Prachtige vergezichten en dorpjes waar de tijd al lang niet meer is doorgedraaid. De huizen zijn er vervallen en hebben al geruime tijd geen schilder meer gezien. De enige activiteit die we bespeuren zijn de verwilderde honden die tussen het hoge struikgewas op het geluid van onze motoren luid blaffend aangestormd komen. Ze happen naar Aad zijn benen en proberen al rennend de schoppende bewegingen van de motorlaarzen te ontwijken. De oudere bewoners kijken vanachter hun kopje koffie met daarnaast een glaasje ouzo ons verwonderd na. Waarschijnlijk was dit weer het hoogtepunt van de dag. Aangekomen in Psarades op het uiterste puntje van Griekenland en op de grens met Albanie en Macedonie is het stil er zijn wel wat restaurants en een verlopen souvenirwinkel waar ze vooral bruine en witte bonen verkopen. Ook hier heeft de corona en de andere problemen in de wereld zijn tol geeist zo verteld de eigenaresse van de winkel. Aan ons heeft ze ook al niet veel, ook al heb ik even overwogen om dan maar een zak gedroogde bonen te kopen bij haar. Uiteindelijk niet gedaan, nu heb ik spijt. Was best een leuk souvenier geweest.

Natte start

9 juni 2022

We zijn vertrokken met hevige plensbuien en flink wat donder en bliksem. Pas bij de Frans/Zwitserse grens begon de zon een beetje door te breken. Helaas bleef het regengebied boven dit deel van Europa ons achtervolgen tot in Venetië en voor de rest van Italië zag het er ook al niet veelbelovend uit. We hebben onze plannen dus maar omgegooid en zijn samen met de motoren op de ferry gestapt richting Igoumenitsa. Auto en aanhanger achtergelaten in Venetië om anderhalve dag te gaan varen en een beetje rond te hangen op de boot, om na afloop in een snik heet ruim vol auto’s en motoren te wachten tot je eindelijk verlost wordt. Maar dan ben je wel in Griekenland, waar helaas ook de zware bewolking ondertussen is aangekomen. We hebben bij elkaar nog geen 100 km motor gereden maar zitten toch mooi al in Griekenland. Morgen begint naar mijn gevoel de reis pas echt. We hebben er zin in.

Reageren.

2